ΜΙΑΑΓΙΑΕΝΑΝΑΜΟΝΗlifeandArt

 

 

 

 

από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Ένα καθηλωτικό σύγχρονο δράμα που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από άλλα εισαγόμενα. Η αγριότητα του τέρατος, της Σκιάς που εμφωλεύει στη βασανισμένη, την ετερόκλητη, την αντιφατική ανθρώπινη φύση γεννά βία κι η βία άλλη βία, μέχρι που να διαλυθεί αυτή η μπάλα από αίμα και φωτιά και να αναπαυθούν τα κρανία των θυμάτων. Τόση σκοτεινιά λοιπόν κουβαλάμε μέσα μας; Τόσο έρεβος; Οι “τερατείες” του Αισχύλου γι’ αυτό βρίσκουν το αντίστοιχό τους και προκαλούν έλεον και φόβον εντός μας; Γι’ αυτό παρακολουθούμε θρίλερ και ταινίες με βρικόλακες; Γι’ αυτό γίνονται δημοφιλείς (τουλάχιστον κινηματογραφικώς και τηλεοπτικώς) οι serial-killers, οι καννίβαλοι κι άλλα είδη, “εδώδιμα κι αποικιακά”. Η διαιώνιση της βίας έγκειται στην επιθυμία του θύματος να δει και τους άλλους να πάσχουν από τις ίδιες αιτίες και να περνούν αυτά τα βάσανα. Ένας σαδομαζοχισμός παμπολιτιστικός και πανανθρώπινος. Θέλει πολλά κότσια κι αυτογνωσία βαθιά για να υπερβείς τα ζωώδη ένστικτα και να συγκαταλεχθείς μετά των δικαίων “οίτινες θα κληρονομήσουσι την γην”. Θέλει εσωτερική εργασία, ανιδιοτέλεια, υπέρβαση του εγώ, πάταξη του ναρκισσισμού, ανακατανομή των δυνάμεων από την έξω σπατάλη στην έσωθεν χαρά, στον δημιουργικό ενθουσιασμό, που κατανικάει τις δυνάμεις του Σκότους, πατάσσει, την κατάθλιψη (αιτία όλων των ασθενειών) και ωθεί το άτομο να ευγνωμονεί το Σύμπαν που είναι ακόμα ζωντανό, αυτάρκες, ελεύθερο, ωραίο και ισχυρό για να παλέψει για την Αλήθεια, την Ελευθερία, την Ισότητα, την Ισονομία, την Δικαιοσύνη, τη δίκαιη έλλογη κατανομή των πόρων της Γαίας, την αναγνώριση των δικαιωμάτων, των καθηκόντων και των ελευθεριών, για όλους τους άνθρωπους και τα έλλογα όντα επί γης.

Στο έργο “Μία Αγία Εν Αναμονή”, ο μύθος της “αγίας πόρνης” επεξεργάζεται μέσα από ένα κείμενο που βρίθει βιωμένων καταστάσεων, αν όχι και βιωμάτων, διαμεσολαβημένων ή πρωτογενών, τόσο που να μοιάζει περισσότερο ως μαρτυρία-εξομολόγηση-ντοκουμέντο, παρά ως δραματουργική επεξεργασία ενός ξένου σ’ εμάς και αδιάφορου αφηγήματος.

Ερασιτεχνικός θίασος (με εμψυχωτή τον Άγγελο Κάλφα), ομάδα συμπαγής και συνεκτική, μεγάλων προσδοκιών κι όχι ευκαταφρόνητων επιτευγμάτων. Ως κριτικός διακρίνω τις δραματουργικές ραφές ανάμεσα στο στο βιβλίο του Λάκη Φουρουκλά «Αγγελική, το ημερολόγιο μιας πόρνης» και στα κείμενα της Άννας Κουρουπού, διακρίνω τις αυτοσχεδιαστικές υπερβάσεις των μερακλήδων ηθοποιών που βάζουν πολύ από την ψυχή και τα βιώματά τους στις “ερμηνείες” (κάτι που δεν θα έκαναν ίσως οι μέτριοι επαγγελματίες ηθοποιοί υπακούοντας ίσως στο περίφημο παράδοξο του Ντιντερό ή στο ένστικτο της αυτοσυντήρησής τους, που δεν θα τους επέτρεπε να χαλαστούν για μια παραστασούλα – εδώ, αντιθέτως, μερικές ηθοποιοί παίζουν σα να είναι το τελευταίο σημαντικό πράγμα που κάνουν πάνω στη γη, πριν η ψυχή τους γίνει αερόστατο, αετός και πετάξει στον ουρανό της Καθαράς Δευτέρας). Το λέω αυτό γιατί έχω δει πολύ θέατρο, φανατικά, συστηματικά, μεθοδευμένα, επιστημονικώς, ερευνητικώς, με “στοχοπροσήλωση”. Τη συγκεκριμένη μέρα, αυτή ήταν η τρίτη (!!!) παράσταση που παρακολουθούσα σημειώνοντας στο μυαλό μου, που το αφήνω πάντα να καταγράφει ως tabula rasa (ως άγραφη λευκή πλάκα), χωρίς να έχω διαβάσει τίποτα από πριν, ούτε καν τον τίτλο του έργου ή το συγγραφέα. Έτσι μπαίνω στη θέση του μέσου επαρκούς θεατή κι αφήνομαι να σχηματίσω το “είδωλο” της παράστασης στο συνδημιουργικό μυαλό μου.

Ε, ναι λοιπόν, αυτή η παράσταση δεν είναι από τις συνηθισμένες. Είναι από αυτές που θα ξεχωρίσω να θυμάμαι στα γεράματα. Από τις τελευταίες που θα επιλέξω προκειμένου να αντισταθώ στη Λήθη. Γιατί είναι σημαντική, συγκλονιστική, συνταρακτική, “αληθινή”, χωρίς να είναι κι απαραιτήτως ωραία. Ποιος είδε το Σκοτάδι και το θεώρησε “καλόν” κι ωραίον; Ποιος μπορεί να αποκομίσει αισθητική ηδονή από τα κατακάθια της πανανθρώπινης συλλογικής ψυχής; Όχι πάντως εγώ. Καταλαβαίνω όμως και συνταράσσομαι και σέβομαι το γεγονός ότι άλλοι, λιγότερο προνομιούχοι κατάφεραν να επιβιώσουν και να μεγαλώσουν με τον καλύτερο τρόπο τα παιδιά τους (ακόμα κι αν εκείνα δεν το εκτιμούν, όπως η άσπλαχνη κόρη στο “Επάγγελμα της Κυρίας Γουώρεν” του Τζ. Μπ. Σω). Εδώ η κόρη είναι συμπαθής, βιώνει την ενσυναίσθηση χωρίς να γίνεται εμπαθής απέναντι στην ίδια την ταλαίπωρη τη μάνα της. Αυτή η ανθρωπιστική, σχεδόν θεολογική διάσταση της συχώρεσης προ του επερχόμενου θανάτου γίνεται δυο φορές αλυσιδωτά μέσα στο ίδιο έργο. Η μάνα συγχωρεί τη δική της μάνα που την εκπόρνευσε μέσα σε ένα γάμο χωρίς αγάπη και με τη σειρά της ζητάει συχώρεση από τη δική της κορούλα. Όλα ωραία και καλά. Χριστιανικά, βουδιστικά κι έχει ο Θεός. Το μήνυμα ελήφθη. Κι η κεντρική ιδέα του όλου θεάματος είναι πολιτικώς ορθή κι αποδεκτή, ακόμα κι αν μιλάει για το “περιθώριο”. Ποιος όμως δεν είναι πια περιθώριο σε αυτόν τον αχταρμά που βουλιάξαμε απαξάπαντες; Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε…

Αυτό που βγάζει αυτή την παράσταση από την κοινοτοπία και το αναμενόμενο είναι το πάθος των ερασιτεχνών ηθοποιών που τα δίνουν όλα και το “παίρνουν πολύ προσωπικά” όλο αυτό.

Ειδοποιός διαφορά σημαντική από άλλες προσπάθειες. Όλοι θέλουν να φανούν, αλλά υπηρετώντας την ουσία και την αλήθεια του ρόλου τους. Μάθημα για πολλούς δήθεν επαγγελματίες ηθοποιούς αυτό. Και για πολλούς μεγαλοσχήμονες σκηνοθέτες επίσης.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

info από το Δελτίο Τύπου:

«Μια Αγία Εν Αναμονή»

Στις 5 & 6 Μαρτίου στο Life nArt Theater

Μετά τις παραστάσεις στην Θεσσαλονίκη, το έργο  «Μια Αγία Εν Αναμονή» ανοίγει την αυλαία του και στην Αθήνα με τον ερασιτεχνικό θίασο του Άγγελου Κάλφα.

Βασισμένο  στο βιβλίο του Λάκη Φουρουκλά «Αγγελική, το ημερολόγιο μιας πόρνης» και σε κείμενα της Άννας Κουρουπού, το «Μια Αγία Εν Αναμονή» έρχεται να διδάξει την αξία της ελευθερίας, την ανάγκη για επιβίωση και την προσπάθεια του ανθρώπου να αναπτυχθεί βασανίζοντας πολλές φορές το ίδιο του σώμα και πολύ περισσότερο το μυαλό του. Στο ημίφως της πορνείας, γίνεται ο καλύτερος παραλληλισμός με το σήμερα, με τους ανθρώπου που πωλούν σώμα και πνεύμα προσπαθώντας να εξασφαλίσουν ένα καλύτερο αύριο, βασισμένο σε ένα σήμερα με τις αθλιότερες συνθήκες.

Λίγα λόγια για το έργο

Γδαρμένα σώματα. Πληγές. Κομματιασμένη ψυχή. Η Αγγελική , σιωπηλός μάρτυρας να αντέχει και να υπομένει μέχρι να μπορέσει να ξεφύγει, όχι για να σώσει την δικιά της ζωή αλλά, για να μπορέσει το δικό της παιδί να δεχτεί όλη την αγάπη και την στοργή που εκείνη στερήθηκε από την δικιά της μάνα και που η έλλειψη των αισθημάτων αυτών την καταδίκασε στο μέλλον που ακολούθησε. Ένα μέλλον που ο βιασμός της ψυχής της ήταν πιο επώδυνος από εκείνον της σάρκας και η απόφαση να ακολουθήσει μια ζωή πορνείας πιο εύκολη από το να καταδικάσει την κόρη της. Ένα έργο εξομολόγηση για την ζωή μιας γυναίκας που η ζωή της επεφύλασσε ένα καθημερινό Γολγοθά .Μια Αγία έκπτωτη, μα με το τεράστιο έργο της χαραγμένο για πάντα στον νου.

Η παράσταση είναι κατάλληλη, με απαραίτητη τη γονική συναίνεση

Συντελεστές

Σκηνοθεσία/Διασκευή/Θεατρική μεταφορά: Άγγελος Κάλφας

Παίζουν: Ειρήνη Αδαμάκου, Άγγελος Κάλφας, Δέσποινα Καραγιάννη, Μαρία Καρδιόλακα, Ευαγγελία Μανιάτη, Μέλλω Νταβράνη, Χρύσα Τσιακίρη.

Ενδυματολόγος- Σχεδιασμός κοστουμιών: Γιώτα Κανελλίδου
Χορογραφίες- Κίνηση: Μαριλένα Μαραγκού
Σκηνογραφία: Άγγελος Κάλφας
Μουσική επιμέλεια: Χρύσα Τσιακίρη – Άγγελος Κάλφας
Φωτογραφίες- Σχεδιασμός αφίσας/teaser: Κωνσταντίνος  Κωστούδας

Σχεδιασμός φωτισμών/ Ηχοληψία: Παναγιώτης Δόβας , Train studio

Teaser: https://www.youtube.com/watch?v=Vz_d_8qNVmU&feature=youtu.be

Παραστάσεις: 5 & 6 Μαρτίου στις 21.00

Κρατήσεις: 210-5789337

Εισιτήρια: Γενική είσοδος 10 ευρώ

 

Διάρκεια: 90’

 

 

L.A. (Life nArt) Theater

 

Κωνσταντινουπόλεως 82, Μετρό Κεραμεικός

 

Email: info@latheater.gr – url: www.latheater.gr