σε σκηνοθεσία του ταλαντούχου Αλέξανδρου Κοέν σε μια πιστή εκσυγχρονισμένη και διαχρονική απόδοση του κλασικού κειμένου

%ce%b8%ce%ad%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%bf%ce%b5%ce%be%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%af%cf%89%ce%bd%ce%ba%cf%85%ce%bc%ce%b2%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%bf%cf%83%cf%8c%ce%bb%ce%bf%cf%82%ce%bf%ce%b8%ce%af%ce%b1

 

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 %ce%b8%ce%ad%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%bf%ce%b5%ce%be%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%af%cf%89%ce%bd%ce%ba%cf%85%ce%bc%ce%b2%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%bf%cf%835 %ce%b8%ce%b5%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%bf%ce%b5%ce%be%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%b9%cf%89%ce%bd%ce%ba%cf%85%ce%bc%ce%b2%ce%b5%ce%bb%ce%af%ce%bd%ce%bf%cf%82 %ce%b8%ce%b5%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%bf%ce%b5%ce%be%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%af%cf%89%ce%bd%ce%ba%cf%85%ce%bc%ce%b2%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%bf%cf%832 %ce%b8%ce%ad%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%bf%ce%b5%ce%be%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%af%cf%89%ce%bd%ce%ba%cf%85%ce%bc%ce%b2%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%bf%cf%833 %ce%b8%ce%ad%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%bf%ce%b5%ce%be%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%af%cf%89%ce%bd%ce%ba%cf%85%ce%bc%ce%b2%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%bf%cf%834

Η πίκρα του ώριμου Σαίξπηρ για την κωμωδία του Έρωτα και την αρρώστεια της Τρέλας και της Φρονιμάδας που κατατρέχει το ανθρώπινο είδος απεικονίζεται δραματικά σε αυτό το λιγότερο γνωστό έργο του, που σπάνια ανεβαίνει στις θεατρικές σκηνές. Γιατί; Μα γιατί παραείναι αληθινό για να είναι δημοφιλές. Παραείναι πικρό για να χαϊδεύει τα αυτιά και τις καρδιές. Παραείναι σκοτεινό για να μας πείθει η επιφανειακή αισιοδοξία του happy-end.

Ορθώς ο σκηνοθέτης Αλέξανδρος Κοέν το τοποθετεί στην Ευρώπη της Κρίσης, στα χρόνια του Μεσοπολέμου. Η σημερινή κρίση είναι μια απλή κυκλική επανάληψη της Ιστορίας. Ή μήπως όχι; Το σίγουρο είναι ότι η ανθρώπινη φύση δεν έχει αλλάξει σημαντικά από το 1610 (ή 1611) που γράφτηκε αυτό το έργο. Τα ίδια αδιέξοδα, οι ίδιες φενάκες, παρόμοιες ψευδαισθήσεις κι απαράλλαχτη τάση φυγής, την οποία θεραπεύει το θέατρο επαρκώς. Όταν η παράσταση είναι σωστά δομημένη, έχει ρυθμό, σωστή διανομή, καλή μετάφραση και προπάντων σεβασμό στο πνεύμα του συγγραφέα. Αντίθετα από την Ιόλη Ανδρεάδη που ανασκολόπισε τον «Βασιλιά Ληρ» του Σαίξπηρ για να πλάσει έναν δικό της “Young Lear”, χωρίς μέτρο, ρυθμό και δραματουργική δεξιοτεχνία (που να την εύρει η έρμη; Δεν γεννιέται κάθε μέρα ένας Σαίξπηρ κι ένας Ευριπίδης, κι αφού έτσι συμβαίνει καλόν είναι να ανεβάζουμε τα έργα τους με αιδώ ή να συγγράφουμε τα δικά μας μεταμοντέρνα θνησιγενή βαλκανικά εργάκια). Ο Αλέξανδρος Κοέν είναι δύναμη στο ελληνικό θέατρο. Επίμονος κι ακυκλωμάτιστος, μελετηρός κι εμβριθής, υπομένων και αποτελεσματικός, μετέφρασε, διασκεύασε και δίδαξε αυτό το αριστούργημα με έναν τρόπο που δείχνει βαθιά γνώση του θεατρικού φαινομένου και πλήρη επάρκεια.

Η διανομή εξαίρετη. Τι να πω για τον πολυτάλαντο, εκφραστικό κι έμπειρο Τάκη Βουτέρη, που με την τεχνική του κλόουν ντύνει τους ρόλους του με ένα μεταφυσικό μυστήριο παρόμοιο με τις ερεβώδεις πινελιές του μεγάλου Βελάσκεθ στη σειρά “Las meninas”. Χαίρομαι που αφέθηκε με εμπιστοσύνη στα χέρια ενός νεότερου σκηνοθέτη για να τον πλάσει όπως εκείνος επιθυμεί.

Αξιόμαχοι κι αξεχώριστοι οι υπόλοιποι ηθοποιοί, δημιούργησαν ένα αρμονικό σύνολο, αξιοποιώντας στο έπακρο το εκφραστικότατο όργανο του σώματός τους. Η Ελένη Κρίτα, ο Αντώνης Φραγκάκης, η Αντιγόνη Δρακουλάκη, ο Σαράντος Γεωγλερής, ο Παναγιώτης Εξαρχέας, η Νεκταρία Γιαννουδάκη, Ρωμανός Μαρούδης υπάκουσαν στην ενορχήστρωση του σκηνοθέτη κι έκαναν θαύματα! Κυριολεκτώ.

Αξιολάτρευτοι, αν και κάπως περιγραφικοί οι φωτισμοί της Κατερίνας Μαραγκουδάκη.

Εύγλωττα τα κοστούμια και τα σκηνικά της Χριστίνας Κωστέα.

Επαγγελματική και τελεσφόρα η κινησιολογία που δίδαξε η Φρόσω Κορρού.

Δραματολόγος: Κατερίνα Διακουμοπούλου. Καλό αυτό. Πολύ καλό! Ας μάθουν τα θέατρα, οι θίασοι και οι επιχορηγούμενες σκηνές να αξιοποιούν δραματολόγους-δραματουργούς. Τόσους καλούς θεατρολόγους και θεατρικούς συγγραφείς έχουμε. Όχι μόνον θεωρία, αλλά και πράξη!!! Εύγε σε όλους.

Βοηθοί σκηνοθέτη: Αλίκη Μπομποτά – Ειρήνη Δρακοπούλου
 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info: 

http://www.inexarchia.gr/events/theatro/theatro-exarheion-anoigei-kai-pali-me-ton-kymvelino-toy-saixpir

ΚΥΜΒΕΛΙΝΟΣ

Cymbeline, 1610

του Γουίλλιαμ Σαίξπηρ

κωμωδία

Στην έκτη της παραγωγή η Εταιρεία Θεάτρου Υπερίων παρουσιάζει την αινιγματική περιπετειώδη κωμωδία του Σαίξπηρ «Κυμβελίνος» σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Κοέν.
Το ιστορικό Θέατρο Εξαρχείων στον πεζόδρομο της Θεμιστοκλέους επιστρέφει και πάλι παρουσιάζοντας το σαιξπηρικό έργο “Κυμβελίνος”, ένα από τα σημαντικότερα ποιητικά κείμενα του Άγγλου ποιητή που ακροβατεί ανάμεσα στην τραγωδία και την κωμωδία.

Με αφορμή την επέτειο για τα 400 χρόνια από το θάνατο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, το θέατρο Εξαρχείων ανεβάζει ένα από τα λιγότερο γνωστά έργα του Άγγλου ποιητή σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Κοέν. Ο “Κυμβελίνος” που πιθανότατα γράφτηκε το 1610 ή 1611 είναι ένα σκοτεινό παραμύθι με αίσιο τέλος, ενώ θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα και πιο ώριμα κείμενα του Σαίξπηρ, παρουσιάζοντας την αδυναμία του ανθρώπου να να πραγματοποιήσει όλα τα όνειρά του και την προσπάθειά του να συμβιβαστεί όσο γίνεται λιγότερο.

Υπόθεση
Ο Κυμβελίνος, ο βασιλιάς της Βρετανίας, προορίζει την μοναχοκόρη του Ιννογένη για τον γιο της δεύτερης συζύγου του. Όταν η Ιννογένη εναντιώνεται και παντρεύεται τον Πόστουμο, ο Κυμβελίνος εξορίζει τον ανεπιθύμητο γαμπρό του. Στην εξορία του ο Πόστουμος θα στοιχηματίσει με τον Ιάκιμο, έναν Ιταλό τυχοδιώκτη, πως η Ιννογένη του είναι η πιστότερη γυναίκα στον κόσμο. Ο Ιάκιμος κάνει τα πάντα ώστε να την παρουσιάσει άπιστη, και ο Πόστουμος αποφασίσει να την εκδικηθεί. Από το σημείο αυτό θα ξεκινήσει για την Ιννογένη και την υπηρέτρια της ένα γοητευτικό όσο και επικίνδυνο ταξίδι πνευματικής και συναισθηματικής ενηλικίωσης. Έργο της ωριμότητας του Σαίξπηρ ο «Κυμβελίνος» καταφέρνει να συγκεντρώσει πολλές από τις αρετές των αριστουργημάτων του ποιητή: καταιγιστική πλοκή, υψηλό χιούμορ, κορυφαίες κωμικές στιγμές – και πάνω απ’ όλα μια αισιόδοξη στάση απέναντι στη ζωή. Μια σπουδαία κωμωδία τοποθετημένη στο γνώριμο πλαίσιο των αμερικάνικων ταινιών του 1960 – γεμάτη κρυφούς έρωτες, προδοσίες, μεταμφιέσεις, περιπλανήσεις, δολοπλοκίες, αφελείς εραστές, ραδιούργες μητριές και φόντο την οικονομική κρίση της Ευρώπης. Ένα έργο του Γουίλλιαμ Σαίξπηρ που σπάνια παρουσιάζεται στην ελληνική σκηνή.
Συντελεστές
Μετάφραση – σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Κοέν
Σκηνικά – κοστούμια: Χριστίνα Κωστέα
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Κινησιολογία: Φρόσω Κορρού
Δραματολόγος: Κατερίνα Διακουμοπούλου
Βοηθοί σκηνοθέτη: Αλίκη Μπομποτά – Ειρήνη Δρακοπούλου
Διανομή: Τάκης Βουτέρης, η Ελένη Κρίτα, ο Αντώνης Φραγκάκης, η Αντιγόνη Δρακουλάκη, ο Σαράντος Γεωγλερής, ο Παναγιώτης Εξαρχέας, η Νεκταρία Γιαννουδάκη, Ρωμανός Μαρούδης

από 14 Οκτωβρίου έως 11 Δεκεμβρίου 
κάθε Παρασκευή στις 21.00, Σάββατο στις 21.00 και Κυριακή στις 19.00