Φώτης Θαλασσινός, «Θα μπεις σ’ έναν κόσμο», ιστορίες, Εκδόσεις Οδός Πανός, σ. 180.

 

Από τον ποιητή και κριτικό Λογοτεχνίας Κωνσταντίνο Μπούρα

Ο ποιητικός «μαγικός ρεαλισμός» είναι πολύ φτωχός όρος για να περιγράψει το μεγαλείο τού αναγεννημένου στην Αγάπη δια Ελευθερίαν σαλού και δια Λογοτεχνίαν γνωστικού Φώτη Θαλασσινού. Στα οκτώ προηγούμενα βιβλία του πάλεψε με το Φως και το Σκοτάδι σε έναν αρχετυπικό μανιχαϊστικό συμπαντικό πόλεμο, που παραπέμπει στο «Έπος του Γκιλγαμές» και στην «Μαχαμπαράτα». Χριστιανοκεντρικός αλλά όχι κι ελληνοκεντρικός απαραίτητα κατέφυγε στη σκληρή γλώσσα των αριστοφανικών βωμολοχιών για αυστηρά δραματικούς λόγους και στα πλαίσια μίας σκηνικής οικονομίας, όπου η αφηγηματικότητα έγινε αυτοσκοπός και η αισθητική ηδονή παρενέργεια. Είναι σπουδαίος μεταφυσικός συγγραφέας. Αν ζούσε στη Λατινική Αμερική κι έγραφε στα ισπανικά ή στα βραζιλιάνικα, στα μεξικάνικα έστω (ακόμα καλύτερα) θα ήταν διάσημος παγκοσμίως και πολυθρύλητος για τα λογοτεχνικά του επιτεύγματα. Στην βαλκανική Ελλαδίτσα με την ωραιότερη γλώσσα που απαριθμεί πολλούς αιώνες συνεχούς αναμοχλεύσεως παθών και πόθων, χωρίς να είναι αδιόρατος κι ανεπίτρεπτος, ο καλός μας συγγραφέας είναι ακόμα παραγκωνισμένος και μάλλον «περιθωριακός». Παρά τις εναγώνιες του χαρισματικού εκδότη κι εξαίρετου ποιητή Γιώργου Χρονά και τις ασίγαστες γενναιοδωρίες φίλων όπως η Ζυράννα Ζατέλη, ο Φώτης Θαλασσινός θέλει βάθος χρόνου για να μελετηθεί και να αναπτύξει τη βεντάλια των δυνατοτήτων του. Αριστοτελικά διονυσιακός και μεταφυσικώς απολλώνιος περνάει μέσα από το αιρετικό στην Τέχνη για να επικυρώσει τον κανόνα του χρυσού αριθμού «φ», ακροτελεύτιου μέτρου και σταθμού της Ουράνιας Αρμονίας. Προς έναν Πυθαγόρειο κόσμο αποτελεσμάτων κινείται η δονούμενη ψυχή του διψασμένου για Αλήθεια Φώτη Θαλασσινού. Κατακεραυνώνει το άθλιο, το πρόστυχο και το φτηνό, αγκαλιάζει το διαπομπευμένο κι εκπορνευμένο με την αγιότητα ενός μάρτυρα Ζενέ κι ενός αυτοδύτη που δεν καταδέχεται να γίνει και αυτόχειρας. Οι ήρωές του σε αυτό το ένατο βιβλίο κολυμπούν στα βαθιά νερά της κατάθλιψης, αλλά είτε αναδύονται χάρη σε ένα θαύμα είτε αφήνονται να καταληφθούν από μανιακά πνεύματα και να βιώσουν στο έπακρο τις παραισθήσεις τους. Όμως είναι τόσο μαγικό το σύμπαν που βουλιάζουν, που μοιάζουν με τον Οδυσσέα χωρίς τις ωτοασπίδες και τα σχοινιά που τον δέρνουν στο κατάρτι, αλλά βουτάει στα μαύρα νερά και κολυμπάει ακολουθώντας τις πλανεύτρες Σειρήνες που θέλουν ίσως μόνον τον χαμό του, ή απλώς να παίξουν μαζί του. Υπάρχουν πολλοί δρόμοι για την Αγιότητα εκτός από τον ασκητικό μοναχισμό. Ο Φώτης Θαλασσινός διαλέγει τον δύσβατο δρόμο της «αιρετικής» λογοτεχνίας που επιβεβαιώνει απλώς τον κανόνα της «χρυσής τομής» και διατρανώνει την ουράνια αρμονία των σφαιρών, που μόνον οι σαλοί, οι ποιητές κι οι ερωτευμένοι αντιλαμβάνονται… Ειδικά όταν παλινδρομούν λοξοειδώς ανάμεσα στα τρία φώτα τού Σείριου άλφα και βήτα και γάμμα…

 Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr