Image

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Όταν έφυγα από την πρεμιέρα ζαλισμένος και πανευτυχής που είχα λησμονήσει για δύο ώρες τους απλήρωτους λογαριασμούς σου, ένιωσα την τηλεοπτική ευφορία επιτυχημένων σειρών όπως το “Παρά πέντε” σε θεατρική-πανοραμική-τρισδιάστατη εκδοχή. Οι χαλαροί διάλογοι, η καθημερινότητα σε όλο της το μεγαλείο, η απόλυτη φυσικότητα τών ηθοποιών και η αληθοφάνεια τών τεκταινομένων έδιναν μια χροιά αυτοσχεδιασμού ή ταυτοποίησης ερμηνευτή-σκηνικού προσώπου, που δεν κινητοποιούσε μεν το λογισμικό μέρος τού εγκεφάλου ικανοποιούσε όμως το θυμικό του λυτρώνοντάς το από σκοταδιστικά συμπλέγματα και παθογένειες τής ελληνικής κοινωνίας. Χωρίς το θέμα να είναι απολύτως εθνικού ενδιαφέροντος, είχε το απαραίτητο εκείνο couleur locale που προσέδιδε ιδιαίτερη νοστιμιά στο στην αισθητική απόλαυση τού θεατή.

            Κάποια παιδιά-ενήλικες, δήθεν σοβαροφανείς και ίσως πετυχημένοι, ανακαλύπτουν τον αληθινό εαυτό τους και αναθεωρούν τις αξίες, τις προτεραιότητες και τη στάση ζωής τους σε μια απομονωμένη παραλία κάποιου ελληνικού νησιού, όπου οι άνθρωποι μπορούν να πετάξουν τα ρούχα και τις προκαταλήψεις τους, αν το θέλουν. Οι αισθητικοί ρατσισμοί εναντίον τών παχουλών, οι κοινωνικοί αποκλεισμοί τών ομοερωτικών, το κυνήγι τής καριέρας και η ψευδείς δημόσιες εικόνες εκείνων που πατούν επί πτωμάτων, αλλά στο τέλος το μόνο που καταφέρνουν να κάνουν είναι να κοροϊδεύουν τον εαυτό τους… Όλα αυτά τίθενται επί σκηνικού τάπητος από τον απόλυτο σταρ τού νέου ελληνικού θεάτρου Βασίλη Τσιγκριστάρη: ηθοποιός διεθνούς βεληνεκούς αλλά και ιδιοφυής πρωτότυπος συγγραφέας, δημιουργικός και εύθυμος, χιουμορίστας κι ερεβώδης, μεταπλάθει την υπαρξιακή αγωνία τής νέας γενιάς σε εκρηκτική χαρά τής ζωής. Ένας άνθρωπος που συμπάσχει με τον μέσο άνθρωπο είναι ο ιδανικότερος μάρτυρας τής εποχής του, αφού καταθέτει και ως θύμα και ως συναυτουργός, αφού όλοι μας είμαστε υπεύθυνοι – ακόμα και για τη σιωπή ή την απραξία μας.

            Στο θέατρο Βαφείο-Λάκης Καραλής μια ομάδα νέων παιδιών στην ψυχή και στο σώμα, καταθέτουν το δικό τους πολύχρωμο, πολυπρισματικό, πολυδιάστατο στίγμα στη σύγχρονη ελληνική μας πραγματικότητα, που ευτυχώς – χάρη στην Κρίση – κινείται προς πιο πανευρωπαϊκά και διεθνή πρότυπα, αφού απομακρυνθήκαμε προ πολλού από τη βαλκανική μας αυτολύπηση και την υπερεθνική μας αλαζονεία και είδαμε τον εαυτό μας ως ψηφίδα στο πανέμορφο μωσαϊκό τού κόσμου.

            Ο σκηνοθέτης Σταμάτης Πατρώνης έστησε μια ασθματική παράσταση με απόλυτο έλεγχο του ρυθμού και του νεύρου χωρίς παραφωνίες κι υπεραναλύσεις. Ταιριαστά τα κοστούμια και τα …γυμνά, δυσβάσταχτες οι κολώνες τού σκηνικού χώρου που ξενέρωναν το μάτι τού θεατή και υπερτόνιζαν την θεατρική σύμβαση χωρίς να του αφήνουν πολλά περιθώρια να ταξιδέψει νοερώς σε μια απομακρυσμένη παραλία. Βεβαίως, η σκηνογράφος Φανή Παλιούρα, η ενδυματολόγος Κατερίνα Παπανικολάου, η καλλιτεχνικώς υπεύθυνη για τους φωτισμούς Ελένη Αναγνωστοπούλου, η υπεύθυνη για τη μουσική επιμέλεια Ρουμπίνη Σταγκουράκη κι ο Μηνάς Μηνατσής που είχε τη συνολική καλλιτεχνική επιμέλεια, έκαναν απαξάπαντες τα αδύνατα δυνατά για να πραγματοποιήσουν μια θεατρική ευωχία, ένα σκηνικό συμπόσιο όπου όλοι έφυγαν κατενθουσιασμένοι κι ευχαριστημένοι.

            Όσο για τους ηθοποιούς, θα ήταν άδικο να ξεχωρίσω κάποιον, αφού ακόμα κι ο συγγραφέας εναρμονίστηκε απόλυτα στο σφιχτοδεμένο σύνολο και δεν ευνοήθηκε κανείς προκειμένου να “κλέψει” την παράσταση. Φαίνεται ότι η νέα γενιά ελλήνων ηθοποιών έχει συλλογικότερο πνεύμα από τους παλαιότερους ή μήπως η κρίση μας ανάγκασε όλους να κατεβάσουμε κάπως τους τόνους και να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε απλώς κρίκοι σε μια αλυσίδα που μας συμφέρει να παραμένει αρραγής;

Παίζουν (με σειρά εμφάνισης): Ρομίνα Κατσικιάν (Μαρία), Γιάννης Μυλωνάς (Αλέξανδρος), Βασίλης Τσιγκριστάρης (Θωμάς), Σπύρος Ξένος (Νίκος), Μαρίνα Γερμανού (Μάγια), Γιώργος Λαμπριανός (Παύλος) , Φανή Παλιούρα (Ειρήνη).

          INFO:

Θύμισε μου γιατί ήρθαμε εδώ… Θέατρο Βαφείο-Λάκης Καραλής/ 2.11-22.12.2013, τηλ. 2103425637