Layout 1

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Ένα εσχατολογικό σκατολογικό κείμενο σε χείλη άξιων ηθοποιών. Θέαμα που παρέπεμπε στο «Σαλό» του Παζολίνι και στο “Le Pole” του Κλάους Μϊκαελ Γκρύμπερ με τον Μπρούνο Γκανζ.

Άψογη αισθητική έντυνε την ένδεια του δυτικού πολιτισμού με τα παντοκρατορικά διοικητικά συμβούλια των πολυεθνικών εταιρειών, που ακυρώνουν στην πράξη κάθε έννοια δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η συνέντευξη του υποψήφιου υπαλληλο-στελέχους από τον ψυχολόγο εργασίας, η καταματωμένη πρακτικογράφος, η επίθεση από αλλόμορφα-αλλοδιαστασιακά όντα που αναζητούν ξενιστές πρόθυμους να ανταλλάξουν τις φιλοδοξίες με την υγεία τους και στο τέλος – σαν κερασάκι στην τούρτα – μια διαχρονική (διαστημική, θα έλεγα) γκέισα (ερμηνευμένη άψογα από την Αμαλία Μουτούση), η οποία προσφέρει – επ’ αμοιβή – εκλεκτική σκατοφαγία στον καταπονημένο από τις επαγγελματικές του ασφυξίες πελάτη της.

Το κείμενο του Γιάννη Μαυριτσάκη «Μετατόπιση προς το ερυθρό» (εκδόσεις Οδός Πανός) είναι ένα βαθιά πολιτικό-ανατρεπτικό-αναρχικό κείμενο, που καταδεικνύει την καταπόνηση του ανθρωπίνου σώματος σε έναν παυσίλυπο και παυσίπονο πολιτισμό, που ζει μέσα στις παραισθήσεις και τις αγωνίες του, αδυνατώντας όμως να εξορκίσει το άγχος του κενού (πόσο καλά μιλάει η στενογράφος γι’ αυτή την κατάσταση αμηχανίας απέναντι στη σιωπή) και τον πανταχού παρόντα φόβο του Θανάτου.

Αν δεν υπήρχε η ενοχλητική για εμένα εμμονή του σκηνοθέτη Θάνου Παπακωνσταντίνου στην καθομολογούμενη καθήλωση στο πρωκτικό στάδιο της ανθρωπότητας, θα εύρισκα την παράσταση από διασκεδαστική έως εποικοδομητική. Το κοινό ήταν αμήχανο και το χειροκρότημα του τέλους λειψό. Όσοι χρησιμοποίησαν τα λεωφορεία για Σύνταγμα εξέφραζαν την αποτροπιαστική όψη του θεάματος, παρά τις καλές κινησιολογικές, μιμικές και φωνητικές επιδόσεις των ηθοποιών.

Κρίμα. Πολλές φορές η πρόκληση παραμένει σε παιδικό (ή εφηβικό, στην καλύτερη περίπτωση) επίπεδο κι έτσι χάνεται η μπάλα κάπου μεταξύ παραστασιαστών και στασιαζομένων θεατών, άβολα αραγμένων στα καθίσματά τους, που αναρωτιούνται μήπως θα έπρεπε καλύτερα να μείνουν σπίτι, στους βαθύκολπους καναπέδες τους και να απολαύσουν τα από τηλεοράσεως σκουπίδια, παρά να βουτήξουν στα λιμνάζοντα νερά μιας δήθεν πρωτοπορίας. Το πειραματικό θέατρο είναι και παραμένει δουλειά της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Οι κρατικώς επιχορηγούμενοι και διαφημιζόμενοι θεσμοί ως έργον έχουσι την προβολή της αισθητικώς αναλογιζόμενης νεολαίας στο χώρο του θεάματος. Φτάνει πια με τόση κακογουστιά. Πήξαμε! Αν θέλουμε να τσαλαβουτήσουμε στα ρυπαρά του «περιθωρίου» (άλλη σχηματική κατηγοριοποίηση για τη λογική των αστών) υπάρχουν περισσότερο αυθεντικοί λαϊκοί τόποι για να καταφύγουμε, όπου το θεατρικό είναι αυτόχθον, ευρεσιτεχνές και αναβλύζει αβίαστα.

Περιμένω να δω και τις άλλες παραστάσεις του πολυδιαφημισμένου Φεστιβάλ Αθηνών. Ελπίζω να με εκπλήξουν ευχάριστα. Αναμένομεν.

Το βιβλίο του Μαυριτσάκη είναι ενδιαφέρον. Αναζητείστε το. Απηχεί τον προβληματισμό της νέας γενιάς ανθρώπων της Τέχνης και του Λόγου.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr