Σας περιμένω όλες και όλους σήμερα Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2022, 5-9μμ στο ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ / ΑΜΘΙΘΕΑΤΡΟ ΣΧΟΛΗΣ ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ / ΚΤΗΡΙΟ 16 / ΑΙΘΟΥΣΑ 002.
https://www.google.com/maps/search/%CE%A0%CE%91%CE%9D%CE%95%CE%A0%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%97%CE%9C%CE%99%CE%9F+%CE%94%CE%A5%CE%A4%CE%99%CE%9A%CE%97%CE%A3+%CE%91%CE%A4%CE%A4%CE%99%CE%9A%CE%97%CE%A3+%2F+%CE%91%CE%9C%CE%A6%CE%99%CE%98%CE%95%CE%91%CE%A4%CE%A1%CE%9F+%CE%A3%CE%A7%CE%9F%CE%9B%CE%97%CE%A3+%CE%95%CE%A6%CE%91%CE%A1%CE%9C%CE%9F%CE%A3%CE%9C%CE%95%CE%9D%CE%A9%CE%9D+%CE%A4%CE%95%CE%A7%CE%9D%CE%A9%CE%9D+%CE%9A%CE%91%CE%99+%CE%A0%CE%9F%CE%9B%CE%99%CE%A4%CE%99%CE%A3%CE%9C%CE%9F%CE%A5+%2F+%CE%9A%CE%A4%CE%99%CE%A1%CE%99%CE%9F+16+%2F+%CE%91%CE%99%CE%98%CE%9F%CE%A5%CE%A3%CE%91+002./@38.0029898,23.6748616,881m/data=!3m1!1e3

Το Εργαστήριο είναι διαδραστικό. Φέρτε μαζί σας κριτικές Θεάτρου / Κινηματογράφου / Λογοτεχνίας / Τέχνης να τις συζητήσουμε μαζί!!!
Η δική μου εισήγηση θα έχει τίτλο: «Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΕΧΝΗ ΧΩΡΙΣ ΟΡΙΑ ΤΕΙΝΕΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΜΑΛΓΑΜΑ. ΚΙ Ο ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΑΜΗΧΑΝΟΣ, ΑΛΛΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΧΡΗΣΙΜΟΣ ΠΑΡΑ ΠΟΤΕ.»
Εκτός από την πρώτη εισαγωγική ομιλία μου, τα κείμενα αυτά θα συναπαρτίσουν το υλικό ενός βιβλίου (συμπεριλαμβανομένων των δικών σας εγγράφων τοποθετήσεων).
ΦΙΛΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΑΣ ΧΤΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΤΟΥ 21ου αιώνα με όπλο μας την ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ!!!

 

Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΕΧΝΗ ΧΩΡΙΣ ΟΡΙΑ ΤΕΙΝΕΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΜΑΛΓΑΜΑ. ΚΙ Ο ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΑΜΗΧΑΝΟΣ, ΑΛΛΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΧΡΗΣΙΜΟΣ ΠΑΡΑ ΠΟΤΕ.

 

Διαβάζουμε στη σελίδα 394 του βιβλίου Σταύρος Τσιγκόγλου, Σύγχρονη Τέχνη, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2014: «Τα όρια μεταξύ τέχνης, κινηματογράφου, ντοκιμαντέρ, μεταξύ μύθου και πραγματικότητας, θολώνουν ή χάνονται. Αυτό όμως προς το παρόν. Κανείς δεν ξέρει το ψηφιακό μέλλον. Πότε θα δοκιμάσουν οι καλλιτέχνες τη virtual reality;».

Και στη σελίδα 262 τού βιβλίου Πολιτιστικές Βιομηχανίες. Διαδικασίες, Υπηρεσίες, Αγαθά, εκδόσεις Κριτική 2005, διαβάζουμε στο άρθρο των Εύης Σαμπανίκου και Βασίλη Βλαχάκη: «Σε γενικές γραμμές, θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε τα βασικά χαρακτηριστικά των έργων τέχνης που βασίζονται στις νέες τεχνολογίες, στις διαπιστώσεις τής Άννας Καφέτση που επιχειρεί και μία ελληνική απόδοση των αγγλικών όρων (Καφέτση, 2000), σε:

1) αφηγηματικότητα (narrativity), δηλαδή αφήγηση συμβάντων με παράθεση αλληλουχίας γεγονότων,

2) διακειμενικότητα (intertextuality), δηλαδή πλέγμα διακειμενικών σχέσεων προς άλλα συναφή κείμενα, δηλαδή ο καλλιτέχνης δεν επινοεί αλλά επαναχρησιμοποιεί εικόνες άλλων έργων ή τεχνών, μέσα σε ένα νέο καλλιτεχνικό περιβάλλον,

3) διαδραστικότητα (interactivity), που είναι η αμφίδρομη σχέση έργου – θεατή και εντοπίζεται σε αφηγηματικά έργα, με ενεργητική, ανοικτή θέαση,

4) διαμεσολάβηση (mediation), ηλεκτρονική – ψηφιακή αναμετάδοση ή αναπαραγωγή τού έργου τέχνης (σαν να διαμεσολαβεί ένα ηλεκτρονικό «μάτι»),

5) αμεσότητα (immediacy), δηλαδή επικοινωνία μέσω τής επαφής τού θεατή με την υλική υπόσταση τού έργου, συχνά σε συνδυασμό τεχνολογικών και σωματικών μέσων (VR),

6) διάτοπο (interlocus), που είναι «διατοπική» επικοινωνία, δηλαδή επικοινωνία μέσω πολλών «περιοχών» από τις οποίες μπορεί να αποτελείται το έργο τέχνης (π.χ. διπλοί χώροι, περάσματα μέσα από τις εγκαταστάσεις), ενώ στα παραπάνω προστίθεται και το διαδίκτυο».

Και συνεχίζουμε την διακειμενική περιδιάβασή μας πριν έρθουμε στο προκείμενο.

Ο Βασίλης Αυδίκος στο βιβλίο του «Οι Πολιτιστικές και Δημιουργικές Βιομηχανίες στην Ελλάδα» (εκδόσεις Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη 2014), γράφει στη σελίδα 203: «…έφεραν στην επιφάνεια μια νέα οπτική, αυτή τής αγοραίας πλευράς τής πολιτισμικής / συμβολικής παραγωγής, που στην Ελλάδα αποτελεί μια υποβαθμισμένη ερευνητική περιοχή, καθώς η επικρατούσα άποψη και ο κυρίαρχος λόγος θέλουν τον πολιτισμό να μην είναι εμπόρευμα».

 

Δεν θα επεκταθούμε εδώ σε έργα τής παγκόσμιας προβληματικής πάνω στην Σύγχρονη Τέχνη (Cynthia Freeland, Nathalie Heinrich, Peter Bruke etc).

Σχετικό όμως είναι το βιβλίο τού Peter Bruke «Πολιτισμικός υβριδισμός» (εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα 2010, σ. 128, μετάφραση: Ειρήνη Σταματοπούλου).

Θα αναπτύξουμε κάποιες δομημένες σκέψεις πάνω στη χρησιμότητα τού κριτικού στη μετά το μεταμοντέρνο εποχή μας.

 

Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΕΧΝΗ ΧΩΡΙΣ ΟΡΙΑ ΤΕΙΝΕΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΜΑΛΓΑΜΑ.

Απολαύσαμε όλοι το σπάσιμο των «κανόνων». Ο λογοτεχνικός «κανών» έλκει την καταγωγή του από τα εκκλησιαστικά κολέγια τού Μεσαίωνα. Αντικατοπτρίζει ένα σύνολο θεσμοθετημένων κι αποδεκτών μέτρων και σταθμών που συνιστούν την επίσημη «ετικέτα» μιας συγκεκριμένης ιστορικής (χωροχρονικής) συλλογικότητας.

Από αυτή την άποψη δημιουργεί μία κάποιου είδους ασφάλεια, ελαχιστοποιεί όμως την ελαστικότητα τού όλου ιδεολογικού συστήματος παραγωγής συμβόλων για τη διαιώνιση κι αναπαραγωγή τής ομαδικής συνείδησης (που μπορεί να είναι εθνική, θρησκευτική, σεξουαλική κ.λπ).

Η όποια αλλαγή μπορεί να προκύψει μόνον εκ των έσω με ένα «κβαντικό» «ποιοτικό άλμα» (όπως θα έλεγε ο Δανός φιλόσοφος Σόρεν Κίρκεγκααρντ) που συμπαρασύρει τα σύνορα κι επαναχαράσσει καινούργια πλαίσια μέσα στα οποία θα κινηθεί η επόμενη «κανονικότητα», πριν γίνει κι αυτή με τη σειρά της «κατεστημένη».

Η όλη εξέλιξη τού Ανθρώπινου Πολιτισμού βασίζεται σε κάποιες τέτοιες μικρές ή μεγαλύτερες, προοιωνιζόμενες ή μη, ομαλές ή αναταρακτικές ανταρσίες ή «επαναστάσεις» που διαμορφώνουν καινούργιους -ισμούς, καλλιτεχνικά / φιλοσοφικά / ιδεολογικά ρεύματα, που συμπαρασύρουν τους αμέσως επόμενους (εκόντες-άκοντες).

Στον χώρο της Φυσικής των υποατομικών σωματιδίων υπάρχει το λεγόμενο «παραδοξόνιο» (ή «τρελόνιο», σε ελεύθερη απόδοση, με μια ισχυρή δόση μετανεωτερικού χιούμορ), που δεν φαίνεται να υπακούει στους ίδιους με τα άλλα συν-αδελφάκια του κανόνες έλξης-άπωσης. Τι συμβαίνει; Η πολυπλοκότητα τής Φύσης και της πολυπλοκότητας τού ανθρώπινου ψυχισμού (ακόμα και στα ομοζυγωτά δίδυμα) καταλύει εν μέρει, αλλά και επαληθεύει τις θεωρίες τού Δαρβίνου για την Εξέλιξη.

Αν οι αριθμοί Fibonacci, συμβατοί με την αρχαιοελληνική εφαρμογή τής μαθηματικής «χρυσής τομής», δημιουργούν διάφορα ανάλογα (αλλά όχι απαραίτητα κι αναλογικά) πρότυπα, μερικές διαφορικές εξισώσεις με συγκεκριμένες μεταβλητές, μερικούς πεπερασμένους αλγόριθμους, σε εφαρμογή των οποίων πολλαπλασιάζονται ζώντες και μη ζώντες, έμψυχοι και άψυχοι οργανισμοί, τής οργανικής ή ανόργανης Χημείας, με μια μέθοδο σχεδόν «φωτοτυπική». Οι εξαιρέσεις, οι «μεταλλάξεις», οι αλλοιώσεις, το απρόβλεπτο μπαίνουν από το παράθυρο τής επίσημης κι ευρέως διαδεδομένης εξελικτικής πορείας των ειδών προς την τελείωση.

Στα πολιτισμικά φαινόμενα, που είναι απείρως πολυπλοκότερα από την στυγνή αναπαραγωγή (δουλική μίμηση ενός προτύπου), ο αριθμός των μεταβλητών στην διαφορική εξίσωση μεγιστοποιείται (και τείνει – θεωρητικά – στο άπειρο).

Πώς μελετάμε λοιπόν ένα «έργο εν εξελίξει»; Πώς εξετάζουμε μία πολιτισμική περίοδο «εν θερμώ», εκ των έσω, ενόσω ζούμε και συνδημιουργούμε  επηρεάζοντας την «περιρρέουσα ατμόσφαιρα»;

Ο Αριστοτέλης φιλοτέχνησε την ανατομία τής αρχαίας τραγωδίας μετά τον θάνατό της. Η «Ποιητική» δεν θα μπορούσε να είχε γραφτεί τον πέμπτο αιώνα, στην μεγάλη ακμή τού αττικού δράματος.

Εμείς πώς μπορούμε να αποτιμήσουμε τα πολιτισμικά αγαθά, τα προϊόντα τής πολιτιστικής βιομηχανίας ενόσω ακόμα δεν έχουν μπει στο σελοφάν με το απαραίτητο barcode; Αλλά ακόμα και μετά την εμπορευματοποίηση, διαφήμιση / προβολή και κατανάλωσή τους, απαιτείται μια μακρά (απροσδιόριστη) περίοδος «μεταβολισμού», χωνέματος, αφομοιώσεως, μεταστοιχειώσεως πριν αποφανθούν για την ωφέλεια ή και την χρησιμότητα αυτής τής επιλογής.

Όταν συνυπολογίσουμε την δυσκολία να επιμετρήσουμε επακριβώς αισθητικές αρετές που υπάγονται σε αόριστες κι όχι απολύτως θεσμοθετημένες και κοινώς αποδεκτές συμβατικές κατηγορίες, τότε το όλον εγχείρημα φαίνεται τελείως ακατόρθωτο (μόνον η κβαντική απροσδιοριστία μπορεί να το καθορίσει, όχι όμως και να το εξηγήσει).

Εδώ υπεισέρχεται ένα άλλο θέμα: η χρήση τού Λόγου (της Λογικής) σε μη νοησιαρχικά προϊόντα τής Ανθρώπινης Σκέψης.

 

Στη σελίδα 259 τού βιβλίου Πολιτιστικές Βιομηχανίες. Διαδικασίες, Υπηρεσίες, Αγαθά (εκδόσεις Κριτική 2005), διαβάζουμε στο άρθρο των Εύης Σαμπανίκου και Βασίλη Βλαχάκη: «Στην πραγματικότητα, ό,τι ονομάζουμε “μεταφωτογραφική πρακτική” (Tomas, 1996: 145 κ.ε.) έχει ως βάση την πολιτισμική επιστημολογία που ρυθμίζει τη σχέση μας με το φυσικό περιβάλλον πάνω στο διπολισμό “Μυαλό/Σώμα” και “Κουλτούρα/Φύση” ή “υποκείμενο/αντικείμενο” σε τελική ανάλυση».

Από τότε που πήραμε διαζύγιο από την Φύση, που τεμαχίσαμε τον άνθρωπο (τουλάχιστον) στα τρία (σώμα-ψυχή-πνεύμα), από τότε που το εγώ αποσπάστηκε οριστικά από το εμείς και το άτομο υπερτιμήθηκε σε σχέση με το σύνολο, όλες οι κριτικές μας απόπειρες να συλλάβουμε το Άφατο, να κατανοήσουμε το Άρρητο και να εικονοποιήσουμε το Αόρατο πέφτουν στο Κενό.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος όμως φαίνεται σαν να αντιπαθεί το Κενό και το Τίποτα.

Η άκρα εξειδίκευση που επέφερε η Πρώτη Βιομηχανική Επανάσταση μετέτρεψε τον άνθρωπο σε εξάρτημα μιας «δαιμόνιας μηχανής» (για να θυμηθούμε τον φωτισμένο Ζαν Κοκτώ).

Ο λεγόμενος «αναγεννησιακός άνθρωπος» συκοφαντήθηκε και υποτιμήθηκε συστηματικά, γελοιοποιήθηκε και περιθωριοποιήθηκε, μέχρι τις πρώτες δεκαετίες τού εικοστού πρώτου αιώνα, οπότε και διαφάνηκε η απόλυτη (ή σχετική) ανάγκη για διεπιστημονική προσέγγιση πολύπλοκων κοινωνικών και πολιτισμικών φαινομένων.

Κι εδώ υπεισέρχεται ο κριτικός, ως εμπειροτέχνης, ως επιστήμων, ως «επαρκής αναγνώστης», ως συνδημιουργικός θεατής, ως «γευσιγνώστης» (dégustateur).

 

 

ΚΙ Ο ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΑΜΗΧΑΝΟΣ, ΑΛΛΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΧΡΗΣΙΜΟΣ ΠΑΡΑ ΠΟΤΕ.

«Ο θεός πέθανε». Και μαζί του ο «σκηνοθέτης θεός» του εικοστού αιώνα, η «κριτική αυθεντία», το «ταλέντο», η «έμπνευση» (που προϋποθέτει μία αόρατη τάξη πνευμάτων)…

Αμηχανία. Ο κριτικός ενεός παρακολουθεί την κατακλυσμιαία πλημμυρίδα τής εποχής του, όπου «κάθε τι είναι Τέχνη» και «όλα είναι αποδεκτά, ανεκτά, σεβαστά κι αναγνωρίσιμα ως…». Ως τι; Ως έργα τέχνης; [έστω και με μικρό ταυ;].

Ο Ποιητής έχει καταστεί προ πολλού άχρηστος, ανώφελος, περιθωριακός, παρίας, ύποπτος… Από τον Αρθούρο Ρεμπώ και μετά η ποιητική ενασχόληση (που δεν είναι ιδιότητα, μήτε καν προϋποθέτει κάποια ικανότητα -ο ελεύθερος στίχος κατεδάφισε κάθε προαπαιτούμενη ικανή κι αναγκαία συνθήκη για την ποιητική παραγωγή) θεωρείται ασύμβατη με κάθε (άλλη) σοβαρή επαγγελματική δραστηριότητα. Πόσες φορές δεν άκουσα στον επαγγελματικό μου βίο: «δεν μπορεί να είναι καλός μηχανικός, αφού είναι ποιητής δεν έχει διαύγεια) [κι ας είμαι διπλωματούχος τού Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, που τότε – το μακρινό εκείνο 1979 – έπρεπε να γράψεις άριστα σε όλα, και στην Έκθεση Ιδεών].

Ο Κριτικός πέθανε με κάποια χρονοκαθυστέρηση (τριών τουλάχιστον δεκαετιών) σε σχέση με τον Ποιητή. Ίσως λόγω κεκτημένης ταχύτητας, ενσωματωμένης αδράνειας, εμπορευματοποιημένης δημοσιογραφικής εργασίας, το κριτικό λειτούργημα δεν ξέφτισε αμέσως. Όχι πριν την καθολική γενίκευση τής χρήσης τού Διαδικτύου, οπότε η «παρουσίαση» υποκατέστησε την «κριτική» και τα “like” τα (κλακαδόρικα ή αυθόρμητα) χειροκροτήματα.

Επειδή όμως ο χώρος τού θεάματος, που συνδεσμεύει την έντεχνη αφήγηση (αν όχι και την Λογοτεχνία) με τις λεγόμενες «παραστατικές τέχνες», έχει ένα σαφές οικονομικό πρόσημο, αν λάβει κανείς υπ’ όψιν του και την διαρκώς εξελισσόμενη Τεχνολογία, τότε μπορεί κι ο ρόλος τού κριτικού να διαιωνιστεί, ενώ τού ποιητή θα έχει γυρίσει πίσω στην διασκεδαστική-ψυχαγωγική αξιοποίησή του.

Ήδη το θέατρο και ο κινηματογράφος, οι εικαστικές τέχνες ακόμα, για να μην αναφέρουμε τις «εγκαταστάσεις» (installations) τα video-art και τα ψηφιακά παίγνια, χρησιμοποιούν ή αξιοποιούν (κατά περίπτωση) αθάνατα ή αναλώσιμα έργα Λόγου και Τέχνης (κλασικά ή κλασματικά).

Αυτό το παγκοσμιοποιημένο μεταμοντέρνο αμάλγαμα ετερόκλητων και ανόμοιων υλικών που σχηματίζουν μία οζώδη (από το «όζω») «ρώσικη σαλάτα» απαιτεί επειγόντως την παρουσία (καθώς και την γνωμάτευση) ενός «γευσιγνώστη» τεχνικού προκειμένου όχι μόνο να αποφύγουμε την όποια δηλητηρίαση αλλά και την χρόνια πολιτισμική τοξίνωση που θα μεταλλάξει το ενεργειακό μας γονιδίωμα προς μία άλλη μορφή αόριστη, απροσδιόριστη, ακαθόριστη, άγνωστη [και για τούτο απειλητική].

Εξηγούμαι: τάσσομαι αναφανδόν και η λέξη «παρακμή» δεν συμπεριλαμβάνεται στο λεξιλόγιό μου, δεν νοσταλγώ το παρελθόν και δηλώνω πως δεν έχω ζήσει σε κανέναν «παράδεισο» (ποτέ, σε καμία ηλικία).

Επομένως κάθε αλλαγή είναι επιθυμητή κι ευκταία, ως αντίδοτο στην πλήξη και στην ανία, ως καταλύτης σε κάθε εξελικτική διεργασία. Εδώ όμως υπεισέρχεται η εμπειρία κι η γνώση τού επαγγελματία κριτικού, που όπως ο πολύπειρος οδηγός νταλίκας αποφεύγει τεχνηέντως να σκοτώσει κάθε κοπάδι που του φράζει το δρόμο…

Η μεταφορά νομίζω πως είναι αρκετά γραφική, τόσο που να αποδίδει το κοινωνούμενο νόημα με τον βέλτιστο αφαιρετικό, λακωνικό, μινιμαλιστικό τρόπο.

Ίσως ο φορμαλισμός, ο περιορισμός των λέξεων (των γραπτών μηνυμάτων και των αναρτήσεων στα social media), η ανάγκη συμπύκνωσης τού νοήματος να δώσει ένα άλλο βάθος και μια δραστικότερη οξύτητα στην διατυπωμένη κριτική για έργα Λόγου και Τέχνης.

Προσωπικά, ανυπομονώ να ζήσω για να δω τούς κβαντικούς ηλεκτρονικούς υπολογιστές τού άμεσου μέλλοντος και να διερευνήσω μαζί με εσάς, συνδημιουργικοί αναγνώστες, συνοδοιπόροι, συμμαθητές, τον δρόμο που θα επιλέξει να πάρει η Συλλογική Πανανθώπινη Συνειδητότητα τα επόμενα χρόνια. Προς την Αυτοκαταστροφή ή στην Αναγέννηση; Ίδωμεν.

 

Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, ποιητήςκριτικόςθεατρολόγοςμεταφρασιολόγοςκαθηγητής

https://konstantinosbouras.gr

 

Ο Κωνσταντίνος Μπούρας γεννήθηκε το 1962 στην Καλαμάτα κι από το 1977 ζει στην Αθήνα. Συγγραφέας 42 εκδοθέντων βιβλίων, κριτικός θεάτρου και βιβλιοκριτικός. Αριστούχος διδάκτωρ τού Τμήματος Μετάφρασης και Διερμηνείας τού Ιονίου Πανεπιστημίου (2019). Είναι διπλωματούχος μηχανολόγος μηχανικός τού Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (1985), αριστούχος τού Τμήματος Θεατρικών Σπουδών τού Πανεπιστημίου Αθηνών (1994) και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος θεατρολογίας τού γαλλικού Πανεπιστημίου Paris III – La nouvelle Sorbonne (D.E.A. Etudes Théâtrales). Μεταδιδακτορικός ερευνητής στο ΕΚΠΑ και στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Δίδαξε το 2020 και το 2021 θεατρική κριτική στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διδάσκει πολιτιστική διαχείριση, καθώς και διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού στη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης. Διδάσκει Κριτική και Δημιουργική Γραφή στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής από το 2022. Αρθρογραφεί σε εφημερίδες και σε πάμπολλα λογοτεχνικά περιοδικά. Θεατρικά του έργα με αρχαιοελληνικά θέματα και για την Κρίση έχουν παρασταθεί σε θέατρα τής Ελλάδας και του εξωτερικού.

E-mail: kbouras8@gmail.com

Web-site: https://konstantinosbouras.gr