ΘΟΥΚΙΔΙΔΗΣκοκκίνου

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Επιτέλους, το θέατρο, το σύγχρονο ελληνικό θέατρο μπήκε στην μετα-ψηφιακή εποχή του. Πέρα από το μεταμοντέρνο, τον φουτουρισμό, τον σουρεαλισμό και κάθε άλλο –ισμό, η Άννα Κοκκίνου ιδιοφυής, μοναχική κι ανεπανάληπτη, τελειομανής και τελειοθήρας, λάτρης του καλού στην Τέχνη κι απόλυτα σεβαστική προς τον θεατή της, αποκαλύπτει τον Θουκυδίδη κι αποκαλύπτεται κρυμμένη πίσω από την έντονη μάσκα του ρόλου της και θαμμένη μέσα σε μια μετα-τεχνολογική αναπηρική πολυθρόνα-πτητική μηχανή, παραπέμποντας τόσο στην μυθική πτήση του Ίκαρου όσο και στον γνωστό Φυσικό Στήβεν Χώκινγκ, που, ως ομιλούσα κεφαλή, μας ξεναγεί στα μυστήρια του Κόσμου. Η έμμεση κριτική ειρωνεία των social media και της υποβάθμισης του πολυεπίπεδου ανθρώπινου σώματος σε μια μονότονη κίνηση του δείκτη του δεξιού χεριού που πιέζει ακαταπαύστως (ακόμα και την ώρα του ύπνου) το ιντερνετικό «ποντίκι», δίνοντας έτσι μία δήθεν διέξοδο στο υπαρξιακό κενό, σκοτώνοντας την ώρα – αντί να καπνίζει ή να μασουλάει πασατέμπο ως μηρυκαστικό τετράποδο, ή ως βιαίως εκπολιτισθείς άνθρωπος των σπηλαίων…

 thouki-2

«Εγώ ο Θουκιδίδης ένας Αθηναίος» είναι ίσως η καλύτερη δουλειά της πρωτεϊκής Άννας Κοκκίνου έως σήμερα. Μας ξεναγεί σε έναν κόσμο τόσο μακρινό και τόσο σύγχρονο, σε μια εποχή που αποδομήθηκε ο ελληνισμός στο παρανάλωμα των εμφυλίων συγκρούσεων. Ό,τι δεν κατάφεραν οι βάρβαροι, το επέτυχαν οι Έλληνες με το μίσος, το φθόνο, την αρχομανία, τον εγωκεντρισμό, τη φιλαυτία, την αναξιοκρατία, την άρνηση υπακοής στους άγραφους κανόνες του Δικαίου, ακόμα και στους νόμους του κράτους και στις καθομολογημένες συνθήκες… Σας θυμίζει κάτι; Πολύ επίκαιρο, δεν νομίζετε; Γιατί αυτή είναι η δουλειά του θεατράνθρωπου: να σχολιάζει την εποχή του αναδεικνύοντας τη διαχρονικότητα και την κυκλικότητα των ιστορικών φαινομένων.

 thouki-3

Αισθητικώς άψογη η παράσταση μέχρι την τελευταία της λεπτομέρεια. Εξαίσια, καίρια και λειτουργική η δραματουργική επεξεργασία του αρχαίου πρωτοτύπου (σε μετάφραση Νίκου Σκουτερόπουλου) από την Άννα Κοκκίνου και τον Νίκο Φλέσσα. Διεθνών προδιαγραφών ο σχεδιασμός των φωνών από τον Μηνά Εμμανουήλ και των φτερών του σκηνικού μηχανήματος από τον Δημήτρη Κορρέ. Αριστοτέχνης στον σχεδιασμό των φώτων ο Χρήστος Τζιόγκας. Έργα τέχνης οι φωτογραφίες της ενδιαφέρουσας αυτής παράστασης χάρη στον Σπύρο Σταβέρη. Στη μουσική επιμέλεια θαυματοποιεί ο Δημήτρης Ιατρόπουλος.

Μην το χάσετε! Αυτή η παράσταση θα παίζεται για χρόνια στη φιλόξενη σκηνή του θεάτρου «Σφενδόνη», όπως κι ο αναβιωμένος Βιζυηνός κι η αριστουργηματικά αληθοφανής, η ουσιαστικά υπαρξιακή «Λα Πουπέ» του Χατζηγιαννίδη.

Η ταλαντούχα Άννα Κοκκίνου, η μοναχική, η παρεξηγημένη, η ανεπανάληπτη, κέρδισε τη μάχη με το χρόνο. Δεν την εξόντωσε η μίζερη ελληνική πραγματικότητά μας, όσο κι αν το προσπάθησαν διάφοροι ζηλόφθονες. Η αρνητική ενέργεια γύρισε πάνω τους. Η Άννα Κοκκίνου λάμπει – όχι χωρίς απώλειες – μετουσιώνοντας το φαρμάκι σε οίστρο Διονυσιακό.

Αναμένω κι άλλα θαύματα επί σκηνής από αυτή τη χαρισματική ύπαρξη.

Μετά λόγου γνώσεως,

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr