paterson-poster_gr

 

Από τον ποιητή και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Επιτέλους, ποίηση χωρίς μεγαλοστομίες, απλή και χθαμαλή, πεζή όμως όχι. Σε αυτό το κινηματογραφικό αριστούργημα δια νοός Τζιμ Τζάρμους, κινούμαστε, εμπνεόμαστε, κοιμόμαστε, παίρνουμε την αλληλογραφία, πίνουμε μπύρα, βγάζουμε το σκύλο βόλτα και προπαντός εμπνεόμαστε από ένα κουτί σπίρτα, από τα σύννεφα, τη βροχή και τους καταρράχτες (κυρίαρχο το συναισθηματικό στοιχείο του νερού) ενόσω παίρνουμε ανοικτές στροφές με ένα αστικό λεωφορείο στη μάλλον φτωχή και αθόρυβη αμερικάνικη πόλη με το όνομα Paterson. Οδηγός λεωφορείου ο αυτοσχέδιος ποιητής, με επώνυμο το ίδιο με της πόλης του, το ίδιο με την ταμπέλα του λεωφορείου του, το ίδιο με την καρδιά του, αυτή την απλή και μέτρια καρδιά, που χωράει όμως μέσα της όλο το μεγαλείο του χωροχρόνου. Συγκινήθηκα ιδιαίτερα, γιατί συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά ότι δεν έχει σημασία πόσο κουραστικές και μίζερες είναι οι ζωές μας, πόσο σταθερά επαναλαμβανόμενες στην υπνωτική τους νάρκη… δεν πειράζει που τη σαιξπηρικήν «ύπαρξή μας ύπνος την περιβάλλει» (κι ο χειρότερος είναι με τα μάτια ανοικτά, γιατί ξεπέφτει γρήγορα σε εφιάλτη). Τίποτα δεν έχει σημασία και κανείς δεν μπορεί να μας βλάψει όταν απογειωνόμαστε με τα φτερά της φαντασίας σε ποιητικά ύψη όπου πρέπει να πετάξουμε το έρμα της νοησιαρχίας, πρέπει ν’ απαλλαγούμε από τα δεσμά που εμείς οι ίδιοι επιβάλλουμε στον εαυτό μας αυτολογοκρινόμενοι προκειμένου να δυνηθεί ν’ ανέβει σε ανώτερα στρώματα το αερόστατο τής έμπνευσής μας.

Υπέροχη ταινία. Μην τη χάσετε. Καθημερινή πινελιά: κάποια κυρία ξέχασε τον μάλλινο (χειροποίητο;) σκούφο της στη δεξιά μεσαία κολώνα του φορτισμένου με ιστορικές και προσωπικές μνήμες κινηματογράφου «Άστυ».

Σήμερα το πρωί είδα μέσα από το λεωφορείο να περιμένει σε ένα φανάρι γέρων πολιός, φορώντας ένα χειροποίητο μάλλινο σκούφο τόσο ψηλά πάνω από την ολόλευκη αραιωμένη κόμη του ώστε έμοιαζε φιγούρα που αποκολλήθηκε από παραμύθι και στάθηκε εκεί για λίγο για να κάνει υποφερτή την άθλια καθημερινότητά μας. Βλέποντάς τον ήξερα πως η εβδομάδα μου θα πάει καλά, πάρα το σπρωξίδι τών συνεπιβατών, την αγένεια γύρω και τη νοσταλγία μέσα μας ενός κήπου με νερά να τρέχουν και νεράιδες, όλα τα φύλλα πράσινα κι οι κήποι ανθισμένοι. Περιβόλι, μπαξές, Εδέμ. Αυτό αναζητούν όλοι οι ποιητές και σ’ αυτό νοσταλγούμε να γυρίσουμε. Ηλύσσια Πεδία. Η νήσος των Μακάρων… Παράδεισος.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

Info:

 

 

http://asty-cinema.gr/category/today/