damazontas-ta-kumata-tou-lars-fon-trier.w_l

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Η «αποπροσωποποίηση», η «αποστασιοποίηση» κι ο μεταμοντέρνος οίστρος αποδόμησης των πάντων, σε συνδυασμό με μια απολύτως προσωπική μέθοδο θεατρικής εργασίας, που θυμίζει μάλλον «έργο εν εξελίξει» παρά έργον προς κατανάλωσιν, οδήγησαν την Ρούλα Πατεράκη, να παρουσιάσει εαυτόν κι αλλήλους ως «πρόσωπα χωρίς προσωπείο», «ηθοποιούς χωρίς μάσκα» (με εξαίρεση την υπέροχη Παρθενόπη Μπουζούρη, που είναι ολάκερη μια μάσκα – απολύτως μελοδραματική και ιλαροτραγική συνάμα)… Το να μην «υποδύεσαι ρόλους», αλλά «να είσαι ο εαυτός σου», να είσαι «οι άλλοι, λησμονώντας τον εαυτό σου», αυτή είναι η πιο επαναστατική προγραμματική διακήρυξη που ακούστηκε ποτέ από σκηνής (νέο-)ελληνικού θεάτρου. Κι η Πατεράκη το τολμά. Συνδιαλέγεται με μια περσόνα του Λαρς φον Τρίερ, σαν φιλαράκια, που λένε καλαμπούρια από το τηλέφωνο, βιώνοντας τη συνενοχή της Γνώσης και την ακάματη έγνοια για την Αλήθεια.

Αυτά τα χριστιανικά και βουδιστικά κελεύσματα της άνευ όρων και ορίων Αγάπης, χωρίς να κρίνουμε τους άλλους, συγχωρώντας ακόμα και τον εαυτό μας τον ίδιο, αναδύθηκαν κάτω από το κείμενο στη «γυμνή» σκηνή του Rex, απολύτως ταιριαστή στο όλον εγχείρημα, που κινητοποιούσε κυρίως το νοητικόν του θεατή, χωρίς να αφήνει αδιάφορο και το θυμικό του.

Η Ρούλα Πατεράκη αποτελεί κεφάλαιο για το σύγχρονο θέατρο, κι όχι μόνον για το ελληνικό. Ακόμα κι όταν αποτυγχάνει. Μόνο που αυτή τη φορά επέτυχε νίκην θριαμβικήν και μάλιστα επί της σκηνής ενός Εθνικού Θεάτρου, όπου κάθε τυχάρπαστος, «επικοινωνιακός» βολεψάκιας «ό,τι θυμάται χαίρεται» εις υγιείαν του φορολογούμενου πολίτη. Η Ρούλα Πατεράκη όμως απέχει πολύ τούτων, παρασάγγας. Εργάστηκε με τιμιότητα, ευθύτητα, ειλικρίνεια, μεράκι και γούστο, για να προσεγγίσει τα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα του τέλους του εικοστού αιώνα και των αρχών του εικοστού πρώτου.

ρούλαπατεράκη

Καίρια, συνταρακτική, στην απλότητά της, ντυμένη και κινούμενη επί σκηνής ως «Τρελή του Σαγιώ», ανέδειξε την ποιητικότητα του κειμένου και την πολυδιαστασιακή τραγικότητα του ημι-παράφρονα αλλά μάρτυρα της σύγχρονης Τέχνης, ονόματι Λαρς φον Τρίερ. Όχι, δεν βρίσκω, ως κριτικός, κακόγουστα τα έργα του Τρίερ. Τουναντίον. Παρωδεί εκ των έσω μιαν ολόκληρη υποκουλτούρα που λουζόμαστε κάθε βράδυ τις μεταμεσονύκτιες ώρες, όπου κάθε βλαμμένος, ψυχοπαθής, βιαστής, καννίβαλος, σήριαλ-κίλλερ, επιδίδεται σε σφαγές κι αναίτιες αιματοχυσίες. Αντί να διαμαρτυρηθούμε για αυτήν τη μεσαιωνική βαρβαρότητα, μας ενόχλησε τώρα ο Λαρς φον Τρίερ; Εξάλλου, οι Σκανδιναβοί, ως γνήσιοι απόγονοι των Βίκινγκ, διαπρέπουν στο νουάρ και στην αστυνομική λογοτεχνία, αφού ο εκ-χριστιανισμός τους έχει πολύν δρόμο ακόμα. Ακριβώς όμως γι’ αυτό, έχει ιδιαίτερο ανθρωπολογικό-εθνολογικό-κοινωνιολογικό-θρησκειολογικό ενδιαφέρον το πολύ-πολιτισμικό, πολύ-θρησκευτικό αμάλγαμα της σύγχρονης παγκοσμιοποιημένης Κουλτούρας, όπου το Εθνικό μας Θέατρο, συνομιλεί – δια χειρός και φωνής Ρούλας Πατεράκη – με σύγχρονα, διεθνούς βεληνεκούς «Ιερά Τέρατα». Έτσι για να λησμονήσουμε επ’ ολίγον την αρχοντοχωριατιά μας.

ΔΑΜΑΖΟΝΤΑΣΤΑΚΥΜΑΤΑ

Επευφημώ ανεπιφυλάκτως τη Ρούλα Πατεράκη κι όλους τους συντελεστές αυτής της άκρως ενδιαφέρουσας, πειραματικής, πρωτοποριακής, συγκλονιστικής παράστασης.

Εκπληκτικός ηθοποιός ο αειθαλής Γιάννης Βογιατζής. Περιουσία για το Εθνικό μας Θέατρο. Αξιοποιήσιμη.

Και σε άλλα, με αισθητική ηδονή και υπαρξιακήν αγωνίαν.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του Εθνικού μας Θεάτρο

http://www.n-t.gr/el/events/damazontastakymata/

Δαμάζοντας τα κύματα

του Λαρς Φον Τρίερ

ΝΕΟ ΡΕΞ

Η Μπες πορεύεται μόνη της μέσα σε ένα αφιλόξενο περιβάλλον, που τη γεμίζει συστηματικά με ενοχές. Ο «αλαφροΐσκιωτος» χαρακτήρας της δεν κλείνεται σε αυστηρά πλαίσια και η συμπεριφορά της καταργεί τα στερεότυπα. Ο  γάμος της με ένα πρόσωπο που δεν είναι αποδεκτό στην τοπική κοινωνία προκαλεί το κοινό αίσθημα. Εκείνη, ωστόσο, επιλέγει το δρόμο στον οποίο την οδηγεί η αθωότητα, η αγάπη  και το ισχυρό ένστικτο. Ένα δρόμο αυταπάρνησης, αυτοθυσίας και ανύψωσης, που δικαιώνει την τελική της επιλογή, όσο ακραία και αν μοιάζει.

Το τρυφερό, βαθιά συναισθηματικό έργο του Λαρς Φον Τρίερ, με τις δύο εκδοχές του (κινηματογραφική και  θεατρική) είναι ένας ύμνος στην πίστη και την αφοσίωση και ένας θρίαμβος της αγάπης, που με τη δύναμή της αγγίζει και ίσως ταυτίζεται με το Θεό.

Η παράσταση είναι κατάλληλη από 18 ετών και άνω.

Σε κάποια σημεία της παράστασης ακούγονται δυνατοί ήχοι.

Πρώτη παράσταση: 11/02/2016

Τελευταία παράσταση: 20/03/2016

Τηλέφωνο ταμείου:: 210 3301881 – 210 3305074, ομαδικές κρατήσεις : 210 5288179

  • ΜετάφρασηΑντώνης Γαλέος
  • Σκηνοθεσία – Δραματουργία – Σκηνική προσαρμογήΡούλα Πατεράκη
  • Σκηνικά – ΚοστούμιαΆγγελος Μέντης
  • ΦωτισμοίΓιάννης Δρακουλαράκος
  • Video – artΣτάθης Αθανασίου
  • Ηχητική σύνθεσηΓιώργος Πούλιος
  • Βοηθός σκηνοθέτηΤασία Σοφιανίδου
Διανομή:
  • Βίγκβιντ:Ρούλα Πατεράκη
  • Μπες:Ιωάννα Τσιριγκούλη
  • Γιαν: Άκης Σακελλαρίου
  • Ντόντο:Παρθενόπη Μπουζούρη
  • Δρ. Ρίτσαρσον:Γιώργος Παπαπαύλου
  • Μίνιστερ:Γιάννης Βογιατζής
  • Σύμπιλα:Ευανθία Κουρμούλη
  • Γουίλλιαμ:Γιώργος Ζιόβας
  • Τέρρυ:Νίκος Μαυράκης
  • Στέλλα:Τασία Σοφιανίδου
  • Πρεσβύτερος, Γιατρός, Μεσόκοπος:Μελέτης Γεωργιάδης
  • Πρεσβύτερος , Γιατρός, Άνδρας στο μπαρ:Ανδρέας Αντωνιάδης
  • Πρεσβύτερος , Γιατρός, Άσχημος:Σπύρος Τσεκούρας
  • Πρεσβύτερος , Γιατρός, Ναύτης:Κώστας Κοράκης
  • Γυναίκα: Βασιλική Αντώναρου
  • Άντρας:Κωνσταντίνος Παναγιωτάκης