Μια αριστουργηματική παράσταση στο Θέατρο Όλβιο. Ρεσιτάλ υποκριτικής από τον Δημήτρη Πετρόπουλο – άξιος για βραβείο πρώτου αντρικού ρόλου. Συμπαθητική η Κατερίνα Παπουτσάκη. Νευρικά κουρδισμένη η σκηνοθεσία κι η μετάφραση του Νικορέστη Χανιωτάκη.  Λειτουργικός ο σκηνικός διάκοσμος και τα κοστούμια της Ελένης Λιδωρίκη. Υποβλητικά μπαρόκ κι ενίοτε ψυχεδελικοί οι φωτισμοί της Χριστίνας Θανάσουλα. Βραβείο επιμέλειας κίνησης αξίζει η Νατάσα Παπαμιχαήλ, αφού μετέτρεψε σε αληθοφανείς κι ρεαλιστικώς αυτονόητες δράσεις όπως το να ανεβαίνει η φοιτήτρια στο τραπέζι συνεδριάσεων…
Βοηθός σκηνοθέτη: Έμμα Μαυρέλη. Φωτογραφίες-Video: Νίκος Βούλγαρης. Παραγωγή: Θέατρο Olvio.

 Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Συνήθως με κατηγορούν και με προσάπτουν ότι δεν αναφέρομαι στις επιδόσεις των συντελεστών. Επειδή λοιπόν ως κριτικός είμαι ευαίσθητος στην κριτική [αλλιώς δεν θα έκανα (και) αυτή τη δουλειά] πιστεύω ότι έχουν δίκιο κι έτσι ξεκινάω το σημερινό μου σημείωμα στο έγκυρο κι έγκριτο από τους αναγνώστες ηλεκτρονικό περιοδικό του Χρήστου Ναούμ grafein με την αξιολογική αποτίμηση (υποκειμενική ούτως ή άλλως) των ερμηνευτών και των καλλιτεχνικών που συνεισέφεραν σε αυτή τη θεατρική όαση μεσούσης της Κρίσεως και της πληθώρας θεατρικών αποπειρών (όχι αυτοκτονίας, όχι κυριολεκτικώς) εις το κλεινόν άστυ κι αλλαχού.

Το έργο αυτό του Μάμετ διαπραγματεύεται την κατάχρηση εξουσία από τους κατόχους της «έδρας» (πανεπιστημιακής, αλλά και …γενικώς). Τα λεπτά όρια ανάμεσα στο εγώ και στο εσύ, η δημιουργία του εμείς ως πανίσχυρου εγρηγορότος, όταν συνομολογηθεί μια κάποια σύμβαση που μετατρέπεται αυτομάτως σε «σχέση» από το παμπόνηρο συλλογικό κι ατομικό ασυνείδητο… Και μετά, η σύγκρουση συμφερόντων, ο πόλεμος των ερωτισμών, η ανάγκη κυριαρχίας του κάθε ενός εγώ πάνω στο άλλο στέλνουν περίπατο το «αγαπάτε αλλήλλοις» παρά τις αρχικές αγαθές προθέσεις των συμμετεχόντων σε κάθε αστικό δράμα.

Το θέατρο – έχω γράψει πάρα πολλές φορές – ότι λειτουργεί στη σύγχρονη υλιστική κι αντιπνευματική εποχή μας κυρίως ψυχοθεραπευτικά κι αυτοψυχαναλυτικά (ενίοτε κι ως απαράδεκτος ναρκισσιστικός αυτισμός που προσβάλλει την αισθητική του κοινού δημιουργώντας έτσι μια τεχνητή σύγκρουση που συμβάλλει τα μάλα στην οικονομική αποζημίωση των συμμετεχόντων σε τέτοιες ακραίες θεατρικές παραγωγές. Η αρνητική διαφήμιση είναι ο καλύτερος τρόπος ξεπλύματος χρήματος και παράπλευρη απώλεια της φιλελεύθερης οικονομίας που βασίζεται στον ανταγωνισμό, που δεν είναι πάντα συνώνυμος με την ευγενή άμιλλα.

Έτσι λοιπόν, σε αυτό το έργο του Μάμετ οι δύο πόλοι της σύγκρουσης δίνουν ο ένας στον άλλον «χτυπήματα κάτω από τη μέση» (στην αρχική λεκτικά και νοητικά, μετά και σωματικά). Ο επιπολής «βιασμός» πραγματοποιείται στο τέλος. Εξαίρετη η έμπνευση σκηνοθέτη κι ερμηνευτών να γοργανασαίνουν ηδονικά στο τέλος οι δύο ισότιμοι πρωταγωνιστές. Το ζητούμενο ήταν η ανταλλαγή βιοενέργειας κατ’ αρχήν (κι όχι απαραιτήτως και σωματικών υγρών – ας μην ξεχνάμε ότι το έργο γράφτηκε το 1992, μετά το ξέσπασμα της λαίλαπας του aids. Στην εποχή του safe sex που ήταν προτιμότερο να συμμετέχεις σε θεατρικές-εικονικές συγκρούσεις παρά να κάνεις έρωτα. Make war not love!!! (δική μου η λογοπαιγνική αντιστροφή).

Ένας καθηγητής σε παλιομοδίτικη πανεπιστημιακή έδρα δοκιμάζει το άβατο της Γνώσεως και δοκιμάζεται, έντρομος κι ο ίδιος, αγοραφοβικός κι επικίνδυνος… Μέρος του συστήματος, αλλά κι αμφισβητίας του (οξύμωρο). Στην Ελλάδα λέμε «δε γλείφεις εκεί που φτύνεις» και «χέρι που σε ταΐζει δεν το δαγκώνεις». Όμως τα πανεπιστημιακά εκπαιδευτικά ιδρύματα γίνανε ίσως άσυλα μιας τζάμπα μαγκιάς, μια επιπόλαιας διαφήμισης, άντρα εφηβόφιλων και άλλοθι για συναισθηματικές αναπηρίες για να πω τη λέξη «διαστροφές» που δεν είναι καθόλου μα καθόλου πια political correct!!!

Μια φοιτήτρια, μάλλον χαζή και συνδικαλισμένη είναι περισσότερο επικίνδυνη κι από απασφαλισμένη χειροβομβίδα, από πυρηνική κεφαλή χωρίς κωδικούς, ενεργοποιημένη. Η ημιμάθεια συνδυασμένη με αλαζονεία και πελατειακές σχέσεις «δώσμου να σου δώσω» οδήγησαν σε μια διεθνή παρακμή όχι μόνον τον εκπαιδευτικό σύστημα αλλά και όλην την πνευματική παραγωγή, ειδικά στο θέατρο, που «περνάει Κρίση» από τότε που θυμάμαι εγώ τον εαυτό μου (γεννηθείς το 1962).

Οι δύο μαζί, έντρομοι και τρομοκράτες, φοβικοί κι εκφοβιστικοί, εκβιαστές κι εκβιαζόμενοι, μπλέκουν σε έναν ιστό της αράχνης που οι ίδιοι φιλοτέχνησαν με πολλήν ασέβειαν και χωρίς αιδώ.

Μετά από αυτή την παράσταση, ο επαρκής θεατής θα κάνει ίσως μέρες να περάσει έξω από πανεπιστήμιο, μην «τον πάρει καμία αδέσποτη».

Αριστουργηματική παράσταση. Από τις λίγες που επηρεάζουν τον θεατή και νοητικώς και συναισθηματικώς.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info:

http://www.olviotheater.gr/html/GR/now/OLEANNA/OLEANNA.html

ΟΛΕΑΝΝΑ

“Οποιον και να πιστέψετε, θα κάνετε λάθος”
Ντέιβιντ Μάμετ

Ο Δημήτρης Πετρόπουλος, στο ρόλο του καθηγητή Πανεπιστημίου και η Κατερίνα Παπουτσάκη στο ρόλο της φοιτήτριας, παγιδευμένοι σε ένα ανελέητο παιχνίδι εξουσίας, αναμετρώνται με σφοδρότητα στο ευαίσθητο πεδίο της εκπαίδευσης.

Ένας επιτυχημένος Καθηγητής Πανεπιστημίου προτείνει σε μια νεαρή φοιτήτριά του ιδιαίτερα μαθήματα, καθώς εκείνη ανησυχεί, ότι θα αποτύχει στις εξετάσεις. Μια συνήθης, όμως, συμφωνία εξελίσσεται σε μια βίαιη λεκτικά, ψυχολογικά και σωματικά αντιπαράθεση: η φοιτήτρια τον κατηγορεί για κατάχρηση εξουσίας και σεξουαλική παρενόχληση και για τον καθηγητή το όνειρο της μονιμοποίησης και της αγοράς ενός καινούργιου σπιτιού καταρρέει.

Στην “Ολεάννα”, ο Ντέιβιντ Μάμετ διερευνά τα όρια των ανθρωπίνων σχέσεων, σκιαγραφεί τις σχέσεις εξουσίας που αναπτύσσονται ανάμεσα στα φύλα και καταδεικνύει την αδυναμία ουσιαστικής επικοινωνίας μέσω του λόγου. Κυρίως, όμως, ο Μάμετ γράφει ένα έργο για την πολιτική ορθότητα.

Γραμμένη το 1992, η “Ολεάννα” ανέβηκε ένα χρόνο αργότερα στο διεθνούς φήμης Royal Court Theatre σε σκηνοθεσία του βραβευμένου με Νομπέλ Χάρολντ Πίντερ. To 1994 o ίδιος ο Μάμετ μετέφερε το έργο του και στον κινηματογράφο με τον ομώνυμο τίτλο.

http://www.culturenow.gr/54254/oleanna-toy-nteivint-mamet-sto-theatro-olvio

«Εκείνος λέει, ότι ήταν απλώς ένα μάθημα. Εκείνη, σεξουαλική παρενόχληση. 
Όποιον και να πιστέψετε, θα κάνετε λάθος».

Ντέιβιντ Μάμετ
Η “Ολεάννα”, έργο εμβληματικό του βραβευμένου με Πούλιτζερ συγγραφέαΝτέιβιντ Μάμετ, παρουσιάζεται από τις 11 Φεβρουαρίου στο θέατρο OLVIO. Ο Δημήτρης Πετρόπουλος, στο ρόλο του καθηγητή Πανεπιστημίου και η Κατερίνα Παπουτσάκη στο ρόλο της φοιτήτριας, παγιδευμένοι σε ένα ανελέητο παιχνίδι εξουσίας, αναμετρώνται με σφοδρότητα στο ευαίσθητο πεδίο της εκπαίδευσης.
Ένας επιτυχημένος Καθηγητής Πανεπιστημίου προτείνει σε μια νεαρή φοιτήτριά του ιδιαίτερα μαθήματα, καθώς εκείνη ανησυχεί, ότι θα αποτύχει στις εξετάσεις. Μια συνήθης, όμως, συμφωνία εξελίσσεται σε μια βίαιη λεκτικά, ψυχολογικά και σωματικά αντιπαράθεση: η φοιτήτρια τον κατηγορεί για κατάχρηση εξουσίας και σεξουαλική παρενόχληση και για τον καθηγητή το όνειρο της μονιμοποίησης και της αγοράς ενός καινούργιου σπιτιού καταρρέει.
Στην “Ολεάννα”, ο Ντέιβιντ Μάμετ διερευνά τα όρια των ανθρωπίνων σχέσεων, σκιαγραφεί τις σχέσεις εξουσίας που αναπτύσσονται ανάμεσα στα φύλα και καταδεικνύει την αδυναμία ουσιαστικής επικοινωνίας μέσω του λόγου. Κυρίως, όμως, ο Μάμετ γράφει ένα έργο για την πολιτική ορθότητα.
Γραμμένη το 1992, η “Ολεάννα” ανέβηκε ένα χρόνο αργότερα στο διεθνούς φήμης Royal Court Theatre σεσκηνοθεσία του βραβευμένου με Νομπέλ Χάρολντ Πίντερ. To 1994 o ίδιος ο Μάμετ μετέφερε το έργο του και στον κινηματογράφο με τον ομώνυμο τίτλο.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Ερμηνεύουν: Δημήτρης Πετρόπουλος και Κατερίνα Παπουτσάκη

Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Νικορέστης Χανιωτάκης

Σκηνικά- Κοστούμια: Έλλη Λιδωρικιώτη

Επιμέλεια Κίνησης: Νατάσα Παπαμιχαήλ

Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα

Βοηθός σκηνοθέτη: Έμμα Μαυρέλη

Φωτογραφίες-Video: Νίκος Βούλγαρης

Παραγωγή: Θέατρο Olvio