τσερλίνεαρβανίτη

 

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Από τότε που ιδρύθηκε το «Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας» δεν έχω δει καμία κακή παράσταση εκεί. Είναι όλες πολύ πάνω του μέσου όρου των αθηναϊκών θεαμάτων και αγγίζουν το άριστα των μεγάλων ευρωπαϊκών θεατρικών σκηνών. Το μυστικό; Καλά επιλεγμένα κείμενα, σκηνοθέτες ειδικοί σε αυτό το συγκεκριμένο «είδος», εικαστική διαμόρφωση του χώρου, σκηνικά και κοστούμια, μουσική και διανομή άψογα, αρμονικά και ταιριαστά, τείνοντα προς το τέλειον… Ναι, δεν υπερβάλλω κι είναι γνωστό ότι δεν χαρίζω κάστανα.

tserline

 

 

 

Η Μπέτυ Αρβανίτη είναι μεγάλη ηθοποιός. Κυριολεκτώ. Η τελευταία ίσως της κινηματογραφικής γενιάς της, με εμμονή στην ποιότητα, που δεν διστάζει να τσαλακώσει την εικόνα και τη μορφή της, που νοιάζεται πιότερο για την ποιότητα παρά για την ποσότητα. Εύγε της.

 

Στο ρόλο της εξουσιομανούς υπηρέτριας των αρχών του περασμένου αιώνα δίνει ρέστα. Σε υπόγεια διακειμενική διασύνδεση με τις επιστολές του Λακλό και το «Κουαρτέτο» του Χάινερ Μύλλερ, θυμίζοντας πολλά από τις «Δούλες» του Ζενέ, που ανέβηκε σε αυτό το θέατρο σε σκηνοθεσία του αλησμόνητου Λευτέρη Βογιατζή, ο σκηνοθέτης Γιάννης Καλαβριανός, σε διασκευή του ποιητή Στρατή Πασχάλη, που βασίστηκε στις μεταφράσεις του Βασίλη Πουλαντζά και της Ελένης Βαροπούλου (για το κεφάλαιο «Η διήγηση της υπηρέτριας Τσερλίνε» από το πεζογράφημα του Χέρμαν Μπροχ «Οι αθώοι») και με τη συνεργασία όλων των τεχνικών, των καλλιτεχνών και των υποκριτών, έπλασε ένα θεατρικό σύμπαν, κάπως καταθλιπτικό και γκροτέσκο, ελαφρώς σουρεαλιστικό ή φουτουριστικό (υποβοηθούντος του σκηνικού: κάπου μεταξύ πλαστικού ιστού γιγαντιαίας αράχνης και αποθήκης παλαιοπωλείου), αναδεικνύοντας τη διαχρονικότητα του κειμένου και τη στατικότητα της ανθρώπινης κατάστασης, που φαίνεται να εξελίσσεται ελάχιστα από αιώνα σε αιώνα κι από παγκοσμίου πολέμου εις άλλον παγκόσμιον πόλεμον… Μάλιστα. Αυτό είναι και το συμπέρασμα αυτής της θεατρικής ευωχίας: «Εξελιχθείτε γιατί χανόμαστε». 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr