μιούζικαλ του Δημήτρη Σόρκου στο θέατρο «Λύχνος»

%ce%bb%cf%85%cf%87%ce%bd%ce%bf%cf%83%ce%bc%ce%b1%cf%85%cf%81%ce%b7%ce%b1%ce%bd%ce%ac%ce%bc%ce%bd%ce%b7%cf%83%ce%b7%cf%83%ce%bf%cf%81%ce%ba%ce%bf%cf%83 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Αγαπώ και στηρίζω τους νέους καλλιτέχνες, τα ατμοσφαιρικά θεατράκια, τους ανθρώπους εκείνους που δεν ανήκουν σε κατεστημένα και συστήματα, τους πρωτοπόρους της κρίσιμης εποχής μας και τους ανησυχούντες, τους ακάματους, τους αγωνιώντες, τους ακοίμητους (κυριολεκτικά!). Μετά από δέκα ώρες δουλειάς, κι αφού είδα την Όλια Λαζαρίδου θαμμένη σε βιβλία ως μπεκετική Γουίνυ στο Bios, πήγα (με τα πόδια) να δω την μεταμεσονύκτια παράσταση του μιούζικαλ «Η μαύρη ανάμνηση» στο θέατρο Λύχνος (κάτω από τις γραμμές της Κωνσταντινουπόλεως), ένα ενδιαφέρον πόνημα δια νοός και …ποδός Δημήτρη Σόρκου (το γράφω αυτό γιατί πιο πολλές ήταν οι χορογραφίες-κινησιολογίες παρά οι μουσικές-φωνητικές επιδόσεις των καλλιτεχνών).

%ce%bb%cf%85%cf%87%ce%bd%ce%bf%cf%83%ce%bc%ce%b1%cf%85%cf%81%ce%b7%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%bc%ce%bd%ce%b7%cf%83%ce%b7%cf%83%ce%bf%cf%81%ce%ba%ce%bf%cf%832

Συμπαθητικό θέαμα, κάπου μεταξύ «Βαλπουργείας Νυκτός» από τον «Φάουστ» του Γκαίτε (όχι σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου) και «Δαιμόνων» α-λά Βίσση-Καρβέλας (με αυτή τη σειρά ή ανάποδα). Θα προτιμούσα να ήταν περισσότερη πρόζα κι ανεπτυγμένος λόγος παρά τόση μιουζικαλική ένταση σε έναν τόσο στενό (σκηνικώς) χώρο, όμως το όλον θέαμα ήταν κατά το μάλλον ή ήττον ευπρεπές και κόσμιο, παρά την ετερότητα του αλλόκοτου θέματός του και τις μεγαλεπήβολες στοχεύσεις τού εμπνευστή του. Παρά το πρωτόλειον του αποτελέσματος κάτι καλό θα βγει από αυτό το ταλέντο, υπό την προϋπόθεσιν της βασάνου και της διαρκούς παιδεύσεως, που δεν έχει πάντα το λούστρο της επί-μορφώσεως και δεν χρήζει πτυχίων-διπλωμάτων-πιστοποιητικών-βεβαιώσεων. Οι άνθρωποι εξελίσσονται πρώτα μέσα από τη Ζωή και μετά καταθέτουν στην Τέχνη το απόσταγμα της εμπειρίας και της συνεπαγομένης πίκρας τους. Αυτό είναι όλο. Το αισθητικώς ηδονικόν καλλιτέχνημα προϋποθέτει Γνώση, Εμπειρία, Τεχνική… Και ποια καλύτερη μέθοδος από το try and error; Η δουλειά του κριτικού είναι ακριβώς να επισημαίνει τους ενδεχόμενους κινδύνους εκτροχιασμού της αμαξοστοιχίας της σκοτεινής αιθούσης, όπου καρακάθηται το κοινό για να δει μια σύγχρονη τελετουργία της καινοπαγούς «θρησκείας της Τέχνης» (“Kunstreligion” για τους γερμανομαθείς).

Τα πολυπληθή θέατρα στην Ελλάδα τής Κρίσης έχουν αντικαταστήσει τους ναούς κι τα εξωκκλήσια κι οι παραστάσεις συγκεντρώνουν πιστούς όπως άλλοτε (στην εποχή του Παπαδιαμάντη) οι ολονυκτίες κι οι εσπερινοί. Από αυτήν την άποψη δεν είναι να απορούμε που δεν προκάνουμε να τα δούμε όλα τα θεάματα (ακόμα κι αν βλέπουμε δύο την ημέρα, όπως εγώ, ως ευσυνείδητος κριτικός – δεν φτάνει).

Οι νέοι άνθρωποι είναι ιεροί. Οι πρωτοεμφανιζόμενοι άγγελοι εξ ουρανού για να προετοιμάσουν τον δρόμο για την επόμενη Αναγέννηση μέσα από τα σκοτάδια του μετατεχνολογικού-υλιστικού μας Μεσαίωνα.

Όσο για τις μετανεωτερικές αποδομήσεις κι αναδομήσεις, σημεία των καιρών. Ο Πύργος της Βαβέλ που γκρεμίζεται για να ξαναχτιστεί… Ας μην λησμονούμε ότι οι σοφοί μαθηματικοί κι αστροφυσικοί Mayas κάθε 52 χρόνια (τόσο διαρκούσε ο δικός τους αιώνας!) γκρέμιζαν σπίτια, ναούς, κλιμακωτές πυραμίδες και τα ξανάχτιζαν από την αρχή, με τους ίδιους ή νεόκοπους δόμους…

Χαιρετίζω λοιπόν αυτό το μεταφυσικό μιούζικαλ για τις προθανάτιες και μεταθανάτιες ίσως εμπειρίες με τίτλο «Η μαύρη ανάμνηση», που φιλοτέχνησε ο Δημήτρης Σόρκος κι ανεβαίνει στο «Θέατρο Λύχνος». Και σε άλλα με υγεία! Και καλύτερα ακόμα!!! Υπάρχει μεγάλο περιθώριο βελτιώσεως… Σημαντικό, όπως και το ταλέντο τών μαχητικών και μάχιμων συντελεστών.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

INFO:

 

http://www.athinorama.gr/theatre/performance/i_mauri_anamnisi-10054897.html

 

Η μαύρη ανάμνηση

Μιούζικαλ του Δημήτρη Σόρκου
Διαρκεια : 90 ‘
Σκηνοθ.:Χρ. Αποστολάκης
Ερμηνεύουν: Στ. Μπονάτσου, Κ. Πεφτίτση, Ν. Μπατάλας.

Χαμένη στην κατάθλιψη, η Άννα βρίσκει στήριξη από την ψυχολόγο της κι εμείς παρακολουθούμε να ξεδιπλώνονται μπροστά μας μάχες που δίνουν και οι δύο γυναίκες με τους εσωτερικούς τους δαίμονες