une_vie_postergr

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Φαίνεται ότι τα αθάνατα λογοτεχνικά έργα, ακόμα κι αν δεν είναι μεγαλειώδη, όταν είναι αληθινά, όταν αγγίζουν ευαίσθητης χορδές της πανανθρώπινης Ψυχής, είναι παντός καιρού, ακόμα κι όταν δεν υπάγονται στην κατηγορία «κλασικά».

Ο Γκυ ντε Μωπασάν, μεγάλος ψυχογράφος στην εποχή του, στον αντίποδα της εκκεντρικής και σκανδαλώδους Κολέτ, ξέρει να καταδύεται στη γυναικεία συναισθηματική σφαίρα και να ανιχνεύει το σκότος που εμφιλοχωρεί μέσα στις υπάρξεις εκείνες που είναι αλκοολικές με το Φως, την ευρρυθμία, την τάξη κι αναζητούν διαρκώς την ασφάλεια μέσα από την ιδιοκτησία.

%ce%b7%ce%b6%cf%89%ce%b7%ce%bc%ce%b9%ce%b1%cf%83%ce%b3%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%b9%ce%ba%ce%b1%cf%831            Σε αυτή την αριστουργηματική ταινία, η αποτυχία του παλαιού τύπου ιδιοκτήτη (μεγαλοϊδιοκτήτη γης) να κρατήσει συνεκτική την οικογένειά ΤΟΥ και να διαφυλάξει την τιμή ΤΟΥ γίνεται με το δυσβάστακτο κόστος του ξεπουλήματος της γης ΤΟΥ. Μόνη στερνή νότα αισιοδοξίας στο τέλος η νεογέννητη εγγονή, με τα αθώα φωτεινά χαρακτηριστικά του προσώπου της.

%ce%b7%ce%b6%cf%89%ce%b7%ce%bc%ce%b9%ce%b1%cf%82%ce%b3%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%af%ce%ba%ce%b1%cf%82%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%85           Υπέροχες ερμηνείες, εκπληκτικοί διάλογοι, αριστουργηματικά φλασ-μπακ. Ο κινηματογράφος μπορεί να είναι σημαντικός, θελκτικός και ψυχαγωγικός χωρίς τερατώδεις μεγαλοπρεπείς στοχεύσεις. Τα απλά χαμηλόφωνα ανθρώπινα πάθη αρκούν. Ας ξαναμάθουμε να ψιθυρίζουμε στην εποχή των μεγαφώνων.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

INFO:

http://www.asty-cinema.gr/category/coming-soon/

Η Ζωή Μιας Γυναίκας
A Woman’s Life (Une vie)

[Έξοδος: 16 Φεβρουαρίου 2017]

Σκηνοθεσία: Στεφάν Μπριζέ (Γαλλία)

Νορμανδία, 1819. Η Ζαν είναι μια νέα γυναίκα γεμάτη παιδιάστικα όνειρα και αθωότητα, που επιστρέφει σπίτι μετά από τα σχολικά της χρόνια που τα πέρασε στο μοναστήρι. Παντρεύεται έναν ευγενή της περιοχής, αλλά σύντομα αυτός αποδεικνύεται τσιγκούνης κι άπιστος. Σιγά σιγά οι ψευδαισθήσεις της Ζαν διαλύονται. Μια ταινία εποχής –αλλά παντός καιρού– για το τέλος του ρομαντισμού και την απομάγευση που έρχεται με την ενηλικίωση, βασισμένη σ’ ένα μυθιστόρημα του Γκι ντε Μωπασάν. Βραβείο της FIPRESCI στο φετινό Φεστιβάλ Βενετίας.