Γεωργίου Τσάτσου, Στη Σκιά τής Ακρόπολης, Εκδόσεις Παρισιάνου, Αθήνα 2022, σελ. 205

 

Από τον ποιητή, θεατρολόγο, μεταφρασιολόγο, κριτικό

Καθηγητή Κωνσταντίνο Μπούρα

 

 

Με τον απολαυστικώς εικονογραφημένον αυτόν τόμον κλείνει η ευθυμογραφική τριλογία μετανεωτερικής αναπλάσεως τής αρχαίας μυθολογίας για διδακτικούς αλλά και δια επαγωγικούς ψυχαγωγικούς λόγους.

Σκοπός εδώ είναι η αισθητική αναγνωστική ηδονή μέσα από την περιδιάβαση σε οικείους και παγκόσμιους πλέον μυθολογικούς τόπους και μοτίβα, που έχουν καταστεί πλέον Πολιτιστική Κληρονομιά ολάκερης της Ανθρωπότητας, Ενιαίας και Αδιαιρέτου.

Αυτή η ολιστική αντίληψη τού Ανθρώπου ως αναπόσταστου (ελλόγου) στοιχείου, αρμονικώς εντεταγμένου εις το Όλον / Άπαν (All That Is) των πολυθεϊστικών θρησκειών, αλλά και των προσωκρατικών λεγομένων φιλοσόφων, που ήταν και επιστήμονες και ποιητές-προφήτες (όπως θα τους αποκαλούσαν οι Λατίνοι θεωρητικοί τής Λογοτεχνίας με τον όρο poetavates).

Όσον κι αν αμφισβητούμε σήμερα, στη δίνη τής χαοτικής μετανεωτερικής, μεταιχμιακής, μεταβατικής ταραγμένης εποχής μας, κάθε τι που έχει σχέση με ταλέντο, πνεύμα, ένθεο ον, προφητεία και κάθε τι που δεν έχει σχέση με την παράλογη πραγματιστική χρηματοθηρεία και χρησιμοθηρεία μας, τα ψήγματα εκείνης της πανάρχαιας «μαγικής σκέψης» παραμένουν στον ερπετοειδή εγκέφαλο τής Ανθρωπότητας και λειτουργούν αγχολυτικά στην Συλλογική Συνειδητότητα, γαληνεύοντας το Υποσυνείδητο από τους αυτόχθονες «Λαιστρυγόνες και Κύκλωπές» του.

Κάθε φορά που μια τεχνολογική επανάσταση (στη συγκεκριμένη περίπτωση η Τέταρτη Ρομποτική Βιομηχανική Επανάσταση με τους κβαντικούς ηλεκτρονικούς υπολογιστές απείρως ταχύτερους των σημερινών να μας βομβαρδίζουν μελλοντικώς με δυσμεταβολιζόμενα «όρη» κοινωνουμένης Πληροφορίας), το καλλιτεχνικό μέρος της Παγκόσμιας Νόησης τείνει να δημιουργήσει ανασκευάζοντας τα αφηγήματα που θα διευκολύνουν αυτή τη μετάβαση χωρίς ιδιαίτερους μαζικούς κραδασμούς, ελαχιστοποιώντας τις ατομικές αναταράξεις.

Κι αν στον προηγούμενο αιώνα διακηρύχθηκε (ευθαρσώς κι ανοήτως, κατά την ταπεινή μου γνώμη) πως «Ο θεός πέθανε», σήμερα έχουμε ανάγκη περισσότερο παρά ποτέ την μυθολογία, αποκεκαθαρμένη από την στείρα δογματική θεολογία προκειμένου να μεταβούμε σε περισσότερο συνεργατικές ομοιογενείς, παγκοσμιοποιημένες κοινωνίες, σε αρμονική συνύπαρξη μεταξύ τους και με το Όλον.

Επομένως μπορεί να πέθαναν οι αρχαίοι θεοί, όχι όμως και η Σκέψη που τους γέννησε. Απομένουν ως σύμβολα (μοτίβα, θέματα και εργαλεία) σε μια αέναη φαντασιωτική λειτουργία που τείνει κάθε φορά στο Κυρίαρχο Αφήγημα που εκτονώνει τις κοινωνικές εντάσσεις.

Αυτό ακριβώς δεν είναι το νόημα τού Πολιτισμού; «Πόλις εστί νόμω», έλεγαν, έγραφαν κι επίστευαν οι αρχαίοι.

Εμείς όμως σήμερα, παρασυρμένοι στην αποδομητική μανία των Ηροστράτων τού αιώνα μας, ερχόμαστε να χτίσουμε πάνω στα ερείπια των προηγουμένων, τους σύγχρονους ναούς, τις οικίες και τα ευαγή, κοινωφελή οικοδομήματά μας (τους «ευκτήριους οίκους», από τους οποίους βγαίνει η λέξη «κτήριο», κατά Μπαμπινιώτη).

Σε αυτό ακριβώς το σημείο μιας πολιτισμικής καμπής που τείνει προς μία καινούργια Αναγέννηση έρχεται το αγαθοποιό πνεύμα τής μυθολογικής σάτιρας να μιλήσει για τα σοβαρά μέσα από τα φαινομενικώς αστεία.

Ουδέποτε εκπίπτει στο γελοίο αυτός ο εικονογραφημένος ειρωνικώς σατιρικός λόγος, που θίγει μεν τα κακώς κείμενα, δεν προσβάλλει όμως ουδόλως τα πιστεύω των αντιφρονούντων. Μα ποιοι θα μπορούσαν να είναι αυτοί; Οι πάσης φύσεως άκριτοι αρνητές τού αληθινού. Τόσο απλά.

Στην απλότητα η σοφία. Η τού Θεού Αγία Σοφία και των ανθρώπων η ταπεινή, ελλειπτική (προσώρας) πρόσβαση στην αρχαία Γνώση.

Πολιτιστικό επίτευγμα και πολιτιστικό αγαθό για κοινωφελή χρήση είναι αυτή η Τριλογία, που θα ολοκληρωθεί ενδεχομένως (όπως και οι αρχαίες δραματικές τριλογίες) με ένα «σατιρικό δράμα» για τον απανταχού Ηρόστρατο.

Αναμένοντας το επόμενο εικαστικό-λογοτεχνικό επίτευγμα δεν μένει παρά να εξάρω ως κριτικός το άριστον του αποτελέσματος.

 

Μετά Λόγου Γνώσεως,

 

 

Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας

https://konstantinosbouras.gr