επί σκηνής Αθηναΐδος ερμηνεύοντας για 2η συνεχή χρονιά τη δαιμόνια και άκρως μεσογειακή αιώνια υποψήφια πεθερά στην κωμωδία «Νύφη κουράγιο» σε κείμενο και σκηνοθεσία Νίκου Μουτσινά

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Δεν υπάρχουν πια ηθοποιοί σαν τη Ζωή Λάσκαρη, με την επιμονή ενός Μινωτή, την εργασιομανία μιάς Παξινού, την τελειοθηρία μιάς άξιας πρωταγωνίστριας τού Βουτσινά, την επαγγελματική επάρκεια μιάς εργατικής θεατρίνας του Μιχάλη Κακογιάννη, με την πειθαρχία μιας μαθητευομένης στη μεγάλη σχολή υποκριτικής του αξέχαστου Μίνωα Βολανάκη… Και ο κατάλογος μακρύς…

 

Το πιο δύσκολο θεατρικό είδος στα χρόνια της Κρίσης είναι η κωμωδία. Πώς να κάνεις το χειλάκι του πικραμένου να σκάσει και το γέλιο να ανθίσει στα ματάκια του. Παρακολουθούσα συνεπαρμένος το διάλογο της μεγάλης πρωταγωνίστριας με το κοινό. Κάθε ατάκα, κάθε χειρονομία, και το ελάχιστο βλέμμα, η απειροελάχιστη κίνηση του ενός χεριού «περνούσαν» κάτω, στην ενθουσιασμένη αίθουσα και γυρνούσαν πίσω ως αποδοχή, ως υποστήριξη, ως αγάπη άνευ όρων και ορίων από ένα κοινό που ξέρει να ξεχωρίζει το ψεύτικο και το κίβδηλο από το πηγαίο κι αληθινό. Η Ζωή Λάσκαρη είναι αυθεντική. Δεν έχει να κρύψει τίποτα, δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ, ΥΠΑΡΧΕΙ, ΑΝΑΣΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΣΥΝΑΡΠΑΖΕΙ. ΣΥΝΤΟΝΙΖΕΣΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΠΝΟΗ ΤΗΣ, ΝΙΩΘΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ ΑΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΠΟΥ ΠΡΟΔΙΔΕΙ ΈΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ: ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΟ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΑΤΗ. Κάνει το σταυρό της κάθε φορά πριν βουτήξει στα βαθιά θεατρικά νερά, γιατί κάθε άνθρωπος και θάλασσα, κάθε ματιά και ουρανός. Ο καλός ο καλλιτέχνης γνωρίζει πως μόνον ως αυτοδύτης στα «βένθεα αλός» της Συλλογικής Συνειδητότητας μπορεί να φέρει κρυμμένους θησαυρούς στην επιφάνεια. Οι υπόλοιποι, οι τεμπέληδες, οι επαναπαυόμενοι, οι ράθυμοι, εκείνοι, ναι, ας τσαλαβουτούν στα ρηχά. Αυτή η γυναίκα πάσχει επί σκηνής, ταυτίζεται, ματώνει… Μας διηγήθηκε για ένα εργατικό ατύχημα που είχε σε μια παράσταση. Έκοψε το χέρι πάνω σε ένα αλουμίνιο, έτρεξε στα καμαρίνια, το φάσκιωσε και γύρισε αμέσως στη σκηνή ενώ τα αίματα έτρεχαν ακόμα και κανείς από τους θεατές δεν κατάλαβε τίποτα! Αυτό είναι καλλιτέχνης!!! Όλα τ’ άλλα είναι ψευτιές και τα ανακυκλώνει γρήγορα το καμίνι του Χρόνου. Και μόνο η διάρκεια είναι συνώνυμη της ποιότητας. Η αντοχή δεν είναι μόνον ποσοτική ένδειξη. Δεν γίνεται να σε αγαπούν τρεις-τέσσερις γενιές και να μην αξίζεις. Εεε, ας μην υποτιμάμε τόσο το κοινό, γιατί θα καταλήξουμε στείροι κουλτουριάρηδες που βαυκαλίζονται (για να μην χρησιμοποιήσω άλλο …ρήμα και γίνω …επίκαιρος).

 

Η Βίβιαν Κοντομάρη είναι σπουδαία καρατερίστα. Κράτησε το αντίπαλον δέος της αυταρχικής παρ’ ολίγον πεθεράς με τέτοια αυτοσυγκράτηση, τόλμη, μέτρο κι αίσθηση της αρμονίας που τη θαύμασα για αυτή τη σκηνική ευφυΐα της. Αυτό το κορίτσι θα δει την καριέρα της να απογειώνεται όσο τα χρόνια θα τη φορτώνουν πείρα. Καλή και σεβαστική, υπάκουη και πειθαρχημένη, υποχωρητική κι ενδίδουσα, η τέλεια συνεργάτις για κάθε άνθρωπο του θεάτρου.

 

Όλοι οι ηθοποιοί ήταν υπέροχοι, ακατάβλητοι, μοναδικοί. «Έγραφαν» στο μυαλό του θεατή ανεξίτηλες εικόνες παίρνοντας πόζες αμίμητες:

Βασίλης Μπαξεβάνης
Κωνσταντίνος Ζαμπάρας
Σύνθια Μπατσή
Δημήτρης Τσέλιος
και Αρετή Πασχάλη

 

Τη Ζωή Λάσκαρη περιμένουν τώρα οι μεγάλες αριστοφανικές κωμωδίες, η Νέα Αττική Κωμωδία του Μένανδρου, ο Πλαύτος κι ο Τερέντιος, ο Γκολντόνι κι ο Μολιέρος… Να είναι πάντα καλά, δημιουργική, ανεξάντλητη πηγή φιλοσοφημένης ευθυμίας, ακατάβλητη από τη μιζέρια και την κακογουστιά των δύσκολων εποχών που ζούμε. Τα χρόνια της Κρίσης κατέδειξε την ανθεκτικότητα του χρυσού απέναντι στο ασήμι που μαυρίζει. Κι η Ζωούλα η Λάσκαρη μόνο με στη συχνότητα τού Χρυσού δονείται. Κάτι καλό θα βγει από αυτή τη θεατρογόνο και θεατροδόχο πηγή.

 

Αιώνιος θαυμαστής της,

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

Info:

 

http://www.athinais.com.gr/el/theatriki-skini-all

 

Μια νύφη, μια πεθερά και η προαιώνια σύγκρουσή τους. Η ιστορία μιας μάνας που διεκδικεί συνεχώς τον γιο της, που απορρίπτει μετά βδελυγμίας κάθε σύντροφό του, που μάχεται πεισματικά όποιο ον τολμήσει να διεκδικήσει την προσοχή και την αγάπη του.

13 Νοεμβρίου, η “Νύφη κουράγιο” κάνει πρεμιέρα και μια βιτριολική πεθερά (Ζωή Λάσκαρη), ξεκινά να βασανίζει μια αθώα νύφη. Ηθικός αυτουργός του εγχειρήματος, ο Νίκος Μουτσινάς.

Γράφει, σκηνοθετεί, καθοδηγεί ευρηματικά και συντονίζει με κέφι μια ξεκαρδιστική κωμωδία.

Η Ζωή Λάσκαρη, έχοντας συνεργαστεί με μερικούς από τους σπουδαιότερους ανθρώπους του θεάτρου (από Κακογιάννη, Βολανάκη, Βουτσινά μέχρι Άντολφ Σαπίρο) και έχοντας αφιερώσει 31 χρόνια στο ρεπερτόριο, με δύσκολα, μα κερδισμένα στοιχήματα, αυτήν τη χρονιά, επιστρέφει στην κωμωδία. Γέλιο, έξυπνο χιούμορ, μια καλή παρέα πάνω στη σκηνή κι ένα σπινθηροβόλο κείμενο.

Παίζουν:
Ζωή Λάσκαρη
Βίβιαν Κοντομάρη
Βασίλης Μπαξεβάνης
Κωνσταντίνος Ζαμπάρας
Σύνθια Μπατσή
Δημήτρης Τσέλιος
και Αρετή Πασχάλη
Κείμενο-Σκηνοθεσία: Νίκος Μουτσινάς
Σκηνικά: Μαρία Φιλίππου
Κοστούμια: Νικόλ Παναγιώτου
Σχεδιασμός φωτισμών: Χριστίνα Θανάσουλα
Μουσική επιμέλεια: Νίκος Μουτσινάς
Βοηθός σκηνογράφου: Τζίνα Ηλιοπούλου
Βοηθός ενδυματολόγου: Αγγελική Πουλή
Βοηθός φωτιστή: Μαριάντζελα Σεφεριάν
Βοηθοί σκηνοθέτη: Αναστασία Μανιάτη, Χάρης Χιώτης