Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

%ce%bc%cf%80%ce%b1%ce%b3%ce%ba%ce%bb%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b5%cf%83%ce%bd%ce%b7%cf%80%ce%b9%ce%b1%ce%b3%cf%89%ce%b3%ce%b5%ce%af%ce%bf

Από τις πιο ενδιαφέρουσες παραστάσεις της νέας θεατρικής περιόδου. Επιτέλους το μεταμοντέρνο και το μετά το μεταμοντέρνο άρχισαν να αποδίδουν καρπούς, να σχολιάζουν βαθιά θέματα της πανανθρώπινης επικαιρότητας, να βάζουν το χέρι επί τον τύπον των ήλων της καθημερινότητας, να απασχολούν το κοινό και να προσελκύουν το ενδιαφέρον του, όχι πλέον ως παθητικού θεατή-καταναλωτή, αλλά ως συνδημιουργού-συντάκτη του τελικού καλλιτεχνικού αποτελέσματος, το οποίο δεν στοχεύει στην άψογη αισθητική και στην απολύτως εναρμονισμένη ερμηνεία ενός θεόσταλτου κειμένου από έναν αυταρχικό-τυραννικό-μεσαιωνικά φεουδαρχικό σκηνοθέτη-δικτάτορα που απαιτεί υπακοή και πίστη από τους πειθήνιους υποκριτές του. Τώρα όλα γίναν ίσα και δημοκρατικά, ο θεατής έχει λόγο και αιτία, συμμετέχει σωματικά, ψυχικά και νοητικά στα δρώμενα και αυτό συντελεί τόσο στην κοινωνική αυτοκάθαρση όσο και στην ατομική απολύτρωση.

            Αυτό είναι ερευνητικό, πρωτοποριακό θέατρο κι όχι άλλα που επιχορηγούνται για να αναμασούν τα ίδια και τα ίδια.

            Εύγε λοιπόν στην ομάδα «αμάλγαμα» και στη Μαρία Γοργία, στον Όσκαρ Ουάιλντ που ακόμα μας εμπνέει, στους εκπληκτικούς ηθοποιούς-χορευτές (Σάνια Στριμπάκου, Τίμος Ζέχας, Μυρτώ Δελημιχάλη, Μαρία Γοργία) και, φυσικά, σε όλους τους θεατές.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr