καιρός να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα αγαπητοί συνοδοιπόροι, ομότεχνοι και φίλες/φίλοι/φίλα προσκείμενα…

μετά από 44 συναπτά έτη στο κουρμπέτι το λογοτεχνικό-θεατρικό

και επειδή δεν έχω συνηθίσει να μασάω τα λόγια μου

(ετούτη είναι η δύναμη και η αδυναμία μου)

πρέπει, ήρθε η ώρα θαρρώ να ξεκινήσουμε έναν (τουλάχιστον) διάλογο

χωρίς ψευτοευγένειες και υποκρισίες…

ΜΙΣΩ ΤΟ ΨΕΜΑ: ΤΟ ΘΕΩΡΩ ΩΣ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ!!! ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ: γιατί το ψέμα σκοτώνει αποτελεσματικότερα από το μαχαίρι γιατί είναι ύπουλο.

αφιέρωσα τη ζωή μου στην Τέχνη επιμένοντας να προβάλλω το έργο των άλλων, κυρίως πρωτοεμφανιζομένων και άγνωστων

για να μην περάσουν ό,τι τράβηξα εγώ πληρώνοντας το ανεξάρτητο, το ασυμβίβαστο, το ανυποχώρητο και το ελεύθερο του χαρακτήρα μου (που ξεκίνησε ως φύσις, μετά έγινε έξις και τελικά χαρακτήρ)…

ΠΕΡΝΩ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ ΜΕΛΕΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΈΡΓΟ ΤΩΝ ΆΛΛΩΝ.

ΜΙΛΩ ΚΥΡΙΩΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΆΛΛΟΥΣ.

ΤΡΕΧΩ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΆΛΛΟΥΣ.

ΘΥΣΙΑΖΟΜΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΆΛΛΟΥΣ.

δεν σας ζητάω εύσημα,

όμως αγαπητές φίλες και φίλοι,

μετά από 7.000 δημοσιευμένα κριτικά κείμενα

παρακαλώ σεβαστείτε τον κόπο, την αγαθοεργία, το κοινωφελές τού όλου εγχειρήματος.

ΚΑΤΑΝΟΩ ΤΗΝ ΚΑΤΩΤΕΡΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΥΣΗ, ΤΗΝ ΜΕΛΕΤΩ ΚΑΙ ΠΑΡΑΤΗΡΩ ΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ (μέσα μου κι έξω).

ως κριτικός θεάτρου έμαθα να αποστασιοποιούμαι, ακόμα κι από τον ίδιο τον εαυτό μου.

 

με αφορμή λοιπόν την πρόσφατη έκθεση βιβλίου Θεσσαλονίκης

ευτύχησα να βρεθώ δίπλα, γύρω, μέσα, κάτω… από πανηγυριώτικα δρώμενα διονυσιακού κι ΕΝΙΟΤΕ απολλώνειου είδους.

χάρηκα τόσο που εξαντλήθηκα για καλό σκοπό

ώστε αποφάσισα να αφήσω κατά μέρος τον εκνευρισμό που μου προκάλεσεν ανοίκειες

(ευτυχώς ελάχιστες) επιθέσεις από ανώριμα άτομα.

 

σκέφτομαι λοιπόν εδώ να σας μεταφέρω τον προβληματισμό μου για τον στενό κι ενίοτε στενάχωρο σταύλο τής νεοελληνικής λογοτεχνίας:

ΟΜΑΔΟΠΟΙΗΣΕΙΣ (γκρουπόσκολα και συν-μωρίες) το μόνο που καταφέρνουν είναι να απωθήσουν τους βιβλιόφιλους.

εκεί που επικρατούν τα εγώ το εμείς πάει περίπατο.

 

εάν δεν καταλάβουμε εγκαίρως πως το έργο μας είναι να φωτίσουμε τους ταλαίπωρους ανθρώπους, εκείνους που δεν έχουν καμία διέξοδο,

εάν δεν προσπαθήσουμε να κάνουμε τη γη ολάνθιστο περιβόλι,

εάν δεν αφήσουμε πίσω μας έναν καλύτερο πλανήτη από εκείνον που παραλάβαμε,

 

ΤΟΤΕ…

ΚΑΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΑΜΕΣΩΣ

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΦΟΡΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑΝ

ΟΙ ΝΟΗΤΙΚΟΙ ΑΚΡΟΒΑΤΙΣΜΟΙ,

ΟΙ ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ,

ΟΙ ΜΙΖΕΡΙΕΣ,

ΟΙ ΥΠΕΡ-ΑΝΑΠΛΗΡΩΣΕΙΣ,

ΤΑ ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ,

ΟΙ ΜΕΜΨΙΜΟΙΡΙΕΣ ΜΑΣ

και άλλα δεινά.

ξέρω πως είμαι ένα Τίποτα, μήτε καν η υποψία ενός κόκκου άμμου

στο σύμπαν το πλατύ

που ανοίγεται κάθε βράδυ στα όνειρά μου.

κλαίω από χαρά κάθε που βοηθάω μια ζωούλα να επιβιώσει.

 

είμαι φτωχός, πάμφτωχος στα μάτια τού Θεού

(με μηδενικές καταθέσεις)

 

ξοδεύω όλα τα λεφτά που περνάνε από τα χέρια μου

σαν φύλλα ξερά στο τζάκι.

ΣΥΓΚΙΝΗΘΗΚΑ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΌΤΑΝ ΕΙΔΑ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΕΝΟΣ ΑΔΕΣΠΟΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΝΤΙΝΑ, ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΣΤΑ ΔΥΟ ΤΟΥ ΠΟΔΙΑ ΚΑΙ “παράγγειλε” ένα σάντουιτς ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ ΜΕ ΧΛΩΡΑ ΦΥΛΛΑ ΔΕΝΤΡΟΥ!!!

 

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΣΗ!!!! ΌΛΑ ΤΑ ΆΛΛΑ ΘΛΙΒΕΡΑ, ΑΝ ΚΑΙ ΣΥΓΓΝΩΣΤΑ, ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ.

 

ας χαμηλώσουμε τον εγωισμό μας,

εάν θέλουμε να μας θυμούνται για την ψυχούλα μας την φωτεινή.

 

ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ Η ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΠΑΓΟΒΟΥΝΟΥ.

 

Η ΣΑΠΦΩ ΘΑ ΥΠΗΡΧΕ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΕΙΧΕ ΣΩΘΕΙ ΈΝΑΣ ΣΤΙΧΟΣ ΤΗΣ, ένα δίστιχο ίσως…

 

οι λοιποί δύστυχοι μόνον ανησυχία αποπνέουν αυξάνοντας την εντροπία τής Γης…