Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%b5%cf%83%ce%b5%cf%80%ce%b9%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b5%cf%83%ce%b8%ce%ad%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%84%ce%ad%cf%87%ce%bd%ce%b7%cf%821 Μόνο το «Τρίτο Στεφάνι» του Ταχτσή και τα αιρετικά κείμενα του Ζενέ είναι τόσο ωμά και σκληρά που ακόμα κι ο Αρτώ θα σκιρτούσε. Αμήχανοι οι θεατές αυτού του ρεσιτάλ-one man show, όπου κάπου μεταξύ σχιζοειδούς παράνοιας και διαλειμμάτων ενσυναίσθησης ένας άντρας περιγράφει φοβερά και τρομερά μίση και ενδοοικογενειακά πάθη με τη μεγαλύτερη απάθεια του κόσμου (εδώ θαύμασα τον ηθοποιό Χρήστο Στεργιόγλου). Όμως παρά τα ωραία τραγούδια, τα καλώς ερμηνευμένα από τον άξιο θεατράνθρωπο, παρέμεινε ασυμπλήρωτο το «δια ταύτα». Έτσι, χωρίς κάθαρση, χωρίς καν τον τραγικόν «έλεον και φόβον», το τερατώδες και αποτρόπαιον παραμένει σκηνικώς αδικαίωτο. Κι αυτό δείχνει παραστατικά το απότομο κόψιμο του λόγου και της ίδιας της θεατρικής πράξης. Μετέωρο το δρώμενο, αναιτιολόγητο, κακαίσθητο, αντιαισθητικό κι άχρηστο αν πολλοίς. Εκτός εάν στο λεγόμενο μεταμοντέρνο είναι υλικό παράστασης ακόμα και τα σκουπίδια από την ανακύκλωση. Όπως σε μια νεοϋορκέζικη γκαλερί, ένας ευφυής επισκέπτης άφησε τον καφέ του στο πάτωμα, μπροστά από μια άδεια εκθεσειακή θέση κι όλοι (οι άσχετοι, οι περίεργοι, οι δήθεν) το φωτογράφιζαν λες κι επρόκειτο για έργο υψηλής Τέχνης. Έλεος πια. Είπαμε «θεωρίες του Χάους», αύξηση της εντροπίας του συστήματος, εποχές παρακμής, μεταβατικές εποχές, αν όμως χάσουμε τελείως το μέτρο της Λογικής, τότε κανένας μίτος της Αριάδνης δεν θα αρκεί για να μας βγάλει από τον πανανθρώπινο λαβύρινθο του παρηκμασμένου πολιτισμού μας. Φυσικά και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε. Παρά μόνον να επισημαίνουμε τα παραστρατήματα, τα ολισθήματα και να εργαζόμεθα για ένα φωτεινότερο μέλλον. Το θέατρο είναι μια ομοιοπαθητική ομαδική ψυχοθεραπεία κι ως τέτοιο καλώς και δείχνει προβάλλοντάς τα ερέβη της ανθρώπινης ψυχής. Ας υπάρχει όμως και υποψία θεραπείας εκτός από την απλή ανάγνωση του ιστορικού. Ας υπάρχει έστω διάγνωση. Όχι «όπου τρελός κι η μοίρα του» (παράφραση της γνωστής παροιμίας). Όχι ο κάθε καρακαϋμένος, κατατρεγμένος (από τον ίδιον τον εαυτό του, πρωτίστως) να διεκδικεί τα πρωτεία του ήρωος, γιατί τότε έχουμε χάσει και τον μπούσουλα και το παιχνίδι, και τη μπάλα βεβαίως. Να διευκρινίσω ότι δεν σοκάρομαι πια από τίποτα και πρεσβεύω υπέρ πάντων την ελεύθερη έκφραση. Στα πλαίσια ακριβώς αυτά εκφράζω την απορία μου. «Απορία ψάλτου βηξ». Και μη χειρότερα! Τι άλλο θα δούμε ακόμα;

ΑΑΑ, ερώτηση: γιατί το εν λόγω θέαμα έχει τρεις διαφορετικές καταχωρήσεις στον επίσημο διαδικτυακό τόπο του «Θεάτρου Τέχνης»; Πρόκειται για τρεις διαφορετικές παραστάσεις; Είναι (νομίζουν) τόσο προκλητικό το θέμα που θα κλωνοποιηθεί, θα πολλαπλασιαστεί και θα κατακυριεύσει την γην; Έλεος. Ακόμα και άγγελος κολάζεται με τόση κακογουστιά.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info:

 

http://www.theatro-technis.gr/diafores-epiloges-petros-efthimi-filippou/

 

Διάφορες Επιλογές Πέτρος (Ευθύμη Φιλίππου)

Μια αφήγηση, μια ομολογία, μια περιγραφή των γεγονότων που συνέβησαν εκείνο το καλοκαίρι ανάμεσα σε δύο αδέρφια σε μια παραθαλάσσια μικρή πόλη ή σε ένα παραθαλάσσιο μεγάλο χωριό. Μια παραβολή για την αγάπη, τη διαστρέβλωση των ορίων, την εξουσία και τη συναισθηματική εξάρτηση. Ένα έργο που αποτελείται από ένα διήγημα του Ευθύμη Φιλίππου για την ακραία παρεκτροπή μιας σχέσης και την επιλογή 13 ελληνικών λαϊκών και άλλων τραγουδιών γραμμένων σε κασέτα, που διακόπτουν και συνδέουν τον πεζό λόγο. Ένας άνθρωπος μόνος που αφηγείται και τραγουδά με τη συνοδεία ενός πιάνου.

Η Αργυρώ Χιώτη (ομάδα VASISTAS) και ο Ευθύμης Φιλίππου (συν-σεναριογράφος του Γιώργου Λάνθιμου μεταξύ άλλων στις ταινίες «Αστακός», «Άλπεις» και «Κυνόδοντας»), συνεργάζονται για τρίτη φορά μετά τα «Αίματα» (Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών 2014) και τις «Απολογίες 4&5» (Φεστιβάλ Αθηνών 2016), προσκαλώντας τον Χρήστο Στέργιογλου στο Θέατρο Τέχνης σε έναν μονόλογο για δύο αδέρφια και μια κασέτα.

Κείμενο: Ευθύμης Φιλίππου

Σκηνοθεσία: Αργυρώ Χιώτη

Πιάνο: Θανάσης Τσαουσέλης

Σκηνικός Χώρος: Μπάμπης Χιώτης

Κοστούμια: Χριστίνα Κάλμπαρη

Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας

Βοηθός Σκηνοθέτη: Αντώνης Αντωνόπουλος

Φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου

Παίζει ο Χρήστος Στέργιογλου

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΓΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ

Πρεμιέρα 2 Νοεμβρίου 2016

Φρυνίχου 14, Πλάκα

τηλ: 2103222464 & 2103236732

προπώληση: www.viva.gr

Παραστάσεις: Τετάρτη- Πέμπτη-Κυριακή  21.15 | Διάρκεια 60 λεπτά | Έως 12 Ιανουαρίου

Τιμές εισιτηριων: 15€ κανονικό, 10€ μειωμένο, 5 Ανέργων

http://www.theatro-technis.gr/13-tragoudia-ke-mia-adelfoktonia-sto-theatro-technis/

13 τραγούδια και μια αδελφοκτονία στο Θέατρο Τέχνης

Μια φτηνή ανδρική κολόνια, ένα ψηλό σκαμπό, ένα πιάνο στο βάθος. Αυτά σε περιμένουν, μπαίνοντας στο θέατρο Τέχνης της Φρυνίχου, για να δεις την τρίτη συνεργασία της Αργυρώς Χιώτη με τον Ευθύμη Φιλίππου. Ο τίτλος του διηγήματος, που παρουσιάζεται, ήδη «προβληματικός», ασαφής:«Διάφορες επιλογές Πέτρος». Η σύσταση: «Η παράσταση είναι αυστηρώς ακατάλληλη για ανηλίκους» σου εξάπτει τη φαντασία, όπως επίσης και η ανυπαρξία οποιουδήποτε σκηνικού.

Λίγα λεπτά αργότερα, ο Χρήστος Στέργιογλου, ο Βασίλης (ένα όνομα που δεν μαθαίνουμε ποτέ), καθηγητής μαθηματικών, θα ανεβεί στο σκαμπό και με ένα φως στο πρόσωπό του, θα μας διηγηθεί πώς σκότωσε τον μεγάλο του αδελφό Πέτρο, 53 ετών. Θα μας παρουσιάσει με εξονυχιστική λεπτομέρεια το τριήμερο που πέρασε με το πτώμα. Στο ενδιάμεσο θα μας τραγουδήσει 13 αγαπημένα ελληνικά τραγούδια, που περιλαμβάνονται στην κασέτα που του είχε χαρίσει ο αδελφός του και έχουν αλλά και δεν έχουν σχέση με την ιστορία, με τα δύο αδέλφια. Μια σχέση εξουσιαστική, ερωτική, διεστραμμένη. Όλα αυτά με τον ήρωά μας καθηλωμένο, σε γκρο πλαν, σε ένα χώρο γυμνό, βίαιο, σε κοντινή απόσταση από τους θεατές. Ο χώρος ανοίγει με έναν τρόπο, ο ήρωας κλείνεται με έναν άλλο.

Τι είδαμε; Μία συναρπαστική ωριαία ταινία με έντονες λανθιμικές αναφορές, μια άρρωστη σχέση, μια αλλόκοτη τριήμερη συνύπαρξη με έναν νεκρό, ένα ταξίδι στα όρια της αγάπης, ένα ανοικτό κείμενο με πολλές ερμηνείες και αναπάντητα ερωτηματικά. Ο λόγος λοιπόν στους πρωταγωνιστές, τον Χρήστο Στέργιογλου και την Αργυρώ Χιώτη, τους οποίους «ανακρίναμε» γι’ αυτό το φονικό, λίγο μετά την γενική τους πρόβα:

Αργυρώ Χιώτη: Αυτή τη φορά, στην τρίτη συνεργασία μας με τον Ευθύμη, τα πράγματα δεν έγιναν, όπως τις προηγούμενες φορές. Το συγκεκριμένο έργο μου το έκανε παραγγελιά ο Ευθύμης. Στην αρχή δεν υπήρχε καν το διήγημα. Αυτό που ήθελε ο Ευθύμης είναι να κάνουμε μια παράσταση με ελληνικά τραγούδια και πρωταγωνιστή τον Χρήστο Στέργιογλου. Μου άρεσε πολύ η ιδέα και προχωρήσαμε.

Χρήστος Στέργιογλου: Ο Ευθύμης ήρθε και με βρήκε πέρσι τον Ιανουάριο. Έπαιζα ακόμη τον Γαλιλαίο στο Εθνικό Θέατρο. Συμφωνήσαμε και ύστερα προέκυψε το διήγημα. Η αρχική ιδέα ήταν να υπάρχει μια κόντρα ανάμεσα στο κείμενο και τα ελληνικά τραγούδια που θα παρουσιάζονταν εμβόλιμα. Ένας χαρακτήρας αναλαμβάνει να μας διηγηθεί την ιστορία, να μας πει τα τραγούδια.

 

Α.Χ.: Αυτό που προσπαθήσαμε να κάνουμε στη συνέχεια, ήταν να γυμνώσουμε τα πράγματα. Να είναι όσον το δυνατόν πιο καθαρός αυτός ο άνθρωπος. Γι’ αυτό δεν χρησιμοποιήσαμε σκηνικά. Θέλαμε μέσα από μια γωνία να δημιουργηθεί ένα «στρίμωγμα», το οποίο θα επιτρέψει στον κάθε θεατή να φτιάξει την δική του ιστορία, να εξάγει τα δικά του συμπεράσματα, να κάνει το δικό του ταξίδι μέσα από την αφήγηση του ήρωά μας. Η φαντασία είναι πολύ ισχυρό πράγμα και εμείς θελήσαμε να την ενεργοποιήσουμε με κάθε τρόπο. Είναι ωραίο να φτιάχνεις εικόνες από τις λέξεις που λέει ο χαρακτήρας.

Χ.Σ.: Έχει μεγάλο ενδιαφέρον, κατά τη γνώμη μου. Μπήκαμε μαζί με την Αργυρώ και κολυμπήσαμε, χωρίς σωσίβιο. Η κατάσταση είναι απόλυτα γυμνή και αυτό προκαλεί ακόμη περισσότερο ζόρι για να την προσεγγίσεις. Αν μάλιστα θεωρήσουμε ότι η υπόθεση είναι μια καθημερινή ιστορία, τα πάντα γίνονται περισσότερο εφιαλτικά. Όταν μάλιστα δεν αναλύονται τα κίνητρα, οι σχέσεις, το προϋπάρχον περιβάλλον, το στοίχημα είναι πιο σύνθετο για τον ηθοποιό. Είναι η δεύτερη εμπειρία μου με κείμενο του Ευθύμη Φιλίππου, μετά τον «Κυνόδοντα». Αυτό που διακρίνω εγώ στα έργα του Ευθύμη είναι η εφιαλτική καθημερινότητα. Αυτός ο εφιάλτης των σχέσεων, της οικογένειας, για το πώς φτάνει κανείς στα άκρα, που φαίνεται εντελώς φυσιολογικό, ο φασισμός που υπάρχει γύρω μας είναι βασικοί άξονες των κειμένων του, είναι τα στοιχεία που τα κάνει γοητευτικά. Πρέπει μάλιστα να ομολογήσω ότι αυτή η δεύτερη εμπειρία μου από τον κόσμο του Ευθύμη είναι πιο έντονη σε σχέση με τον «Κυνόδοντα». Προχωρά σε άλλες διαστάσεις εδώ, που έχουν να κάνουν με τη φαντασία και με την πραγματικότητα. Ο Κυνόδοντας πατούσε μόνο στην πραγματικότητα. Υπάρχει μια αμηχανία εδώ, όσον αφορά το πώς συμπεριφέρεσαι σε ένα πτώμα, η οποία στη συνέχεια αίρεται.

Α.Χ.: Αυτό που χαρακτηρίζει τον Ευθύμη είναι η αφόρητη κυριολεξία του κειμένου. Έχει απόλυτο δίκιο ο Χρήστος στις παραμέτρους που αναφέρει. Η ιστορία που μας αφηγείται, μπορώ να σου πω ότι δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Αυτό που με συγκινεί πάντα στην γραφή του Ευθύμη, αυτό που θέλαμε ήταν να βγουν στην επιφάνεια τα άλλα επίπεδα, οι άλλες πτυχές που κρύβονται πίσω από τα λόγια. Αυτό προσπαθήσαμε να κάνουμε κι εδώ. Ο Ευθύμης δεν μένει, ούτε τον ενδιαφέρει το γιατί των πραγμάτων. Αναζητά άλλα πράγματα, ψηλαφεί την καθημερινή πίεση των χαρακτήρων του. Γι’ αυτό και είναι απαραίτητη η σκηνική «γύμνια» της παράστασης. Αν προσθέταμε οτιδήποτε, θα κατεύθυνε τους θεατές κάπου αλλού.

Χ.Σ.: Θεωρώ πολύ όμορφο, πολύ έξυπνο, που δεν γνωρίζουμε τίποτε για το παρελθόν των αδελφών. Αρχίζουμε με τη δολοφονία του ενός. Και τα πάντα έχουν να κάνουν με αυτή την τριήμερη συνεύρεση ζωντανού και νεκρού αδελφού. Δεν υπάρχει πριν και δεν υπάρχει μετά, δεν υπάρχει δηλαδή μια αρχή και δεν υπάρχει ένα τέλος. Και μένεις με το ερώτημα, αν αυτή είναι η καθημερινότητα του χαρακτήρα μας. Τα πάντα μένουν ανοικτά στο τέλος. Εκεί βρίσκεται η ευφυΐα του έργου, του συγγραφέα. Γι’ αυτό και ο στόχος μας με την Αργυρώ ήταν να δουλέψουμε την κυριολεξία του λόγου. Όσο πιο κυριολεκτικός είναι ο λόγος, τόσο καλύτερα θα κατανοήσει ο θεατής τα γεγονότα της ιστορία μας.

Α.Χ.: Κυριολεξία και ρυθμός. Άρα μουσική και στον λόγο του πρωταγωνιστή. Γι’ αυτό είναι τόσο καθαρό το έργο μας στη φόρμα του. Όλο το έργο είναι μια παρτιτούρα και πρέπει να την ακολουθείς με ευλάβεια. Και δεν έχει να κάνει αυτό μόνο με τα τραγούδια. Είναι πολύ δύσκολο να βγάλεις εις πέρας με έναν τρόπο οργανικό κάτι τόσο δύσκολο, γυμνό και καθαρό. Ο Χρήστος τα καταφέρνει περίφημα. Σκέψου ότι παρακολουθείς όλο αυτό το σύνθετο πράγμα και στο τέλος συγκινείσαι από την ερμηνεία του, από τον τρόπο που υπηρετεί το κείμενο, που φωτίζει τις σκοτεινές πτυχές του.

Χ.Σ.: Συμπέσαμε απόλυτα με την Αργυρώ, όσον αφορά την πρόθεση και τον στόχο μας. Και αυτό είναι κάτι πολύ δύσκολο, όταν συνεργάζεσαι με τον άλλο για πρώτη φορά. Συμβαίνει συνήθως σε ομάδες, που έχουν μάθει να δουλεύουν αρκετό καιρό με έναν κοινό προσανατολισμό. Εγώ αισθάνομαι ότι έχουμε μεγάλη συγγένεια. Το θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό. Ο μόνος μου τρόπος να ανοιχτώ σε αυτό το κείμενο ήταν να πατήσω στις νότες του, στον ρυθμό του. Υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη παρτιτούρα, που δεν έχει να κάνει μόνο με τις λέξεις, αλλά και με τα βλέμματα, με τις αναπνοές. Υπάρχει μια αυστηρότητα, που όμως εμένα μου προσφέρει ελευθερία. Γιατί μέσα από την πειθαρχία, είσαι ελεύθερος. Πρέπει να πατάς κάπου για να είσαι πραγματικά ελεύθερος.

Χ.Σ.: Όσον αφορά τα τραγούδια, τα έχει επιλέξει το θύμα για τον αδελφό του. Το πιο παλιό είναι του 1952, το πιο πρόσφατο του 1979. Του έχει φτιάξει μια κασέτα να την ακούει στο αυτοκίνητο, όπου και όποτε θέλει. Είναι ένα δώρο. Σίγουρα τα τραγούδια κρύβουν αγάπη. Υπάρχει σίγουρα μια αντιδιαστολή αισθημάτων, σε σχέση με τις πράξεις που ακολουθούν. Εκεί πατήσαμε.

Α.Χ.: Μέσα από τα τραγούδια, ανοίγουν ρωγμές, παραθυράκια, όπου οτιδήποτε μπορούμε να ονομάσουμε συναίσθημα, λυρικότητα βρίσκει πεδίο έκφρασης. Οπότε από τη μία έχεις κάτι που είναι στεγνό και σκληρό, την αψάδα της καθημερινότητας, αυτές τις λεπτομέρειες της καθημερινότητας που βάζει ο Ευθύμης, που δεν έχουν σημασία ουσιαστικά και αφορούν αυτόν τον άνθρωπο που είναι σαν να εκτελεί. Ξαφνικά έρχονται τα τραγούδια, μέσα από τα οποία συνδέονται οι άνθρωποι, επικοινωνούν, εκφράζονται. Υπάρχει αυτή η αντιδιαστολή, η αντίφαση ανάμεσα στο λόγο και τα τραγούδια. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει όμως μια υπόγεια, νοηματική σύνδεση. Νομίζω λοιπόν, ότι με έναν ασυναίσθητο τρόπο, δεν είναι τυχαία η σειρά των τραγουδιών, του τι λένε. Με έναν τρόπο, το καθένα από αυτά προχωρά την ιστορία. Υπάρχει όμως και μια άλλη σκοπιά, που έχει να κάνει με τον τρόπο που όλοι μας έχουμε βιώσει αυτά τα τραγούδια, που έχουν να κάνουν με την οικογένεια, το αγαπημένο θέμα του Ευθύμη Φιλίππου. Έχουν συγκεκριμένο ύφος κι αισθητική. Σχολιάζουν κάτι συγκεκριμένο. Φέρουν μια εποχή, αναφέρονται σε μια συγκεκριμένη κοινωνική κατάσταση και συμπεριφορά. Ο Ευθύμης υποστηρίζει ότι αυτό το κείμενο μιλά για τα όρια της αγάπης. Αυτά θέλει να ανιχνεύσει, με έναν τρόπο διαφορετικό, που έχει να κάνει με τι τύπου είναι αυτά τα τραγούδια. Παλιότερα δεν θα μπορούσε να γίνει μια τέτοια παράσταση. Εννοώ να διαχειριστούμε το βίωμα που φέρουμε όλοι, μέσα από αυτή τη μουσική, χωρίς να το κρίνουμε. Ο Ευθύμης δεν ήθελε σε καμιά περίπτωση να κοροϊδέψουμε αυτά τα τραγούδια. Δεν υπάρχει καμιά ειρωνεία λοιπόν, τίποτε αστείο.

Γιώργος Μητρόπουλος

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

«Διάφορες Επιλογές Πέτρος»
Κείμενο: Ευθύμης Φιλίππου
Σκηνοθεσία: Αργυρώ Χιώτη
Πιάνο: Θανάσης Τσαουσέλης
Σκηνικός Χώρος: Μπάμπης Χιώτης
Κοστούμια: Χριστίνα Κάλμπαρη
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αντώνης Αντωνόπουλος
Φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου
Παίζει ο Χρήστος Στέργιογλου

Θέατρο Τέχνης Κάρολου Κουν
Φρυνίχου 14, Πλάκα, τηλ: 2103222464 & 2103236732 | προπώληση: www.viva.gr
Παραστάσεις: Τετάρτη, Πέμπτη & Κυριακή 21.15 | Διάρκεια 60 λεπτά | Έως 12 Ιανουαρίου
Τιμές εισιτηρίων: 15€ κανονικό, 10€ μειωμένο, 5 Ανέργων
Η παράσταση είναι αυστηρώς ακατάλληλη για ανηλίκους.

http://gr.euronews.com/2016/11/02/13-songs-and-a-murder

 

http://www.theatro-technis.gr/enas-monologos-gia-dio-aderfia-ke-mia-kaseta/

Ένας μονόλογος για δύο αδέρφια και μια κασέτα

Ένας μονόλογος για δύο αδέρφια και μια κασέτα
Γ. Κ. Καρατζάς

Ο έμπειρος ηθοποιός Χρήστος Στέργιογλου, μόνος πάνω στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης στη Φρυνίχου, στο νέο έργο του Ευθύμη Φιλίππου «Διάφορες Επιλογές Πέτρος»
«Μ’ άσπρα πουλιά και σύννεφα
τον ουρανό θα ντύσω
και τ’ όνομά σου αθάνατο
στην πέτρα θα κεντήσω»

Χιλιοτραγουδισμένο το παραπάνω τετράστιχο του Νίκου Γκάτσου από την «Αθήνα» του Μάνου Χατζιδάκι. Σε πρώτη εκτέλεση, ο Στέλιος Καζαντζίδης (1961) με φωνητικά της Μαρινέλλας. Για να ακολουθήσουν η Νανά Μούσχουρη και ο Γιάννης Βιογιατζής.

Το τραγούδι «Αθήνα» μαζί με άλλα 12 -μεταξύ των οποίων «Το σκαλοπάτι σου» του Βασίλη Τσιτσάνη, «Εγώ το πλουσιόπαιδο» του Μανώλη Χιώτη, «Δε με νοιάζει» του Μίμη Πλέσσα και το «Εγώ να δεις» του Τάκη Μουσαφίρη- στη σκηνή της Φρυνίχου του Θεάτρου Τέχνης με τη φωνή του Χρήστου Στέργιογλου (και τον Θανάση Τσαουσέλη στο πιάνο) στο «Διάφορες Επιλογές Πέτρος» του Ευθύμη Φιλίππου, που ανεβαίνει από τις 2 Νοεμβρίου.

Ο Χρήστος Στέργιογλου σε ένα έργο του Ευθύμη Φιλίππου. Τι και πώς, το ερώτημα. Αλλά, ας τα πάρουμε όλα από την αρχή. Πρόκειται, για «ένα έργο που αποτελείται από ένα διήγημα του Ευθύμη Φιλίππου για την ακραία παρεκτροπή μιας σχέσης και την επιλογή 13 ελληνικών λαϊκών και άλλων τραγουδιών γραμμένων σε κασέτα, που διακόπτουν και συνδέουν τον πεζό λόγο. Ένας άνθρωπος μόνος που αφηγείται και τραγουδά με τη συνοδεία ενός πιάνου».

Η σκηνοθεσία της παράστασης ανήκει στην Αργυρώ Χιώτη (γνωστή από τη δουλειά της στη θεατρική ομάδα VASISTAS). Η τελευταία δεν είναι η πρώτη φορά που συναντάται και συνεργάζεται με τον Ευθύμη Φιλίππου (συν-σεναριογράφος του Γιώργου Λάνθιμου μεταξύ άλλων στις ταινίες «Αστακός», «Άλπεις» και «Κυνόδοντας»). Σύμφωνα με τα δεδομένα της θεατρικής αγοράς οι δύο τους -η σκηνοθέτιδα και ο συγγραφέας- συνεργάζονται για τρίτη φορά μετά τα «Αίματα» (Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών, 2014) και τις «Απολογίες 4&5» (Φεστιβάλ Αθηνών 2016). Αυτή τη φορά, στη σχέση τους εισέρχεται και ο έμπειρος Χρήστος Στέργιογλου. Θα είναι οι τρεις τους και μαζί τους «ένας μονόλογος για δύο αδέρφια και μια κασέτα». Ας πάμε όμως και ένα βήμα πιο πέρα: «Μια αφήγηση, μια ομολογία, μια περιγραφή των γεγονότων που συνέβησαν εκείνο το καλοκαίρι ανάμεσα σε δύο αδέρφια σε μια παραθαλάσσια μικρή πόλη ή σε ένα παραθαλάσσιο μεγάλο χωριό. Μια παραβολή για την αγάπη, τη διαστρέβλωση των ορίων, την εξουσία και τη συναισθηματική εξάρτηση».

Ο Χρήστος Στέργιογλου είναι το κατάλληλο πρόσωπο· ένα πρόσωπο εργαλείο. Ο γεννημένος το 1952 στο Διδυμότειχο του Έβρου είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης. Έχει επίσης φοιτήσει στο ΗΒ Studio της Νέας Υόρκης. Είναι επίσης ιδρυτικό μέλος του Θεατρικού Εργαστηρίου Θεσσαλονίκης και έχει λάβει μέρος σε πολλές παραστάσεις κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, μεταξύ των οποίων: «Ορέστης» του Ευριπίδη (σκηνοθεσία Γ. Χουβαρδά), «Ο Αμπιγέρ» του Ρ. Χάργουντ (σκηνοθεσία Ν. Μαστοράκη), «Κοκτέιλ πάρτυ» του Τ.Σ. Έλιοτ (σκηνοθεσία Β. Μαυρομάτη), «Οκτώ γυναίκες» του Ρ. Τομά (σκηνοθεσία Ν. Καραθάνου), «Ορέστεια» του Αισχύλου (σκηνοθεσία Γ. Κόκκου), «Άμλετ» του Σαίξπηρ (σκηνοθεσία Μ. Μαρμαρινού), «Δον Ζουάν» του Μολιέρου (σκηνοθεσία Α. Βουτσινά) και «Όπερα της πεντάρας» του Μ. Μπρεχτ (σκηνοθεσία Ζ. Ντασσέν).

Βραβεύτηκε με το Βραβείο Α΄ Ανδρικού ρόλου στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 2002 και με το Βραβείο Β΄ Ανδρικού ρόλου στα Κρατικά Κινηματογραφικά Βραβεία το 2006.

http://www.protothema.gr/city-stories/article/623556/enas-monologos-gia-duo-aderfia-kai-mia-kaseta/