Image

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Aισθητική τελειότητα. Σπανίως βλέπω παραστάσεις που να με ταξιδεύουν να ενισχύουν την πεποίθησή μου ότι κάτι καλό γίνεται μέσα σε όλον αυτόν τον ορυμαγδό. Σχεδόν ποτέ δεν αφοσιώνομαι τόσο πολύ στα τεκταινόμενα επί σκηνής έτσι ώστε να με ενοχλεί το “ψιχάλισμα τών προβολέων” όπως το βάφτισα (εννοώντας τους ήχους που παράγονται από τη συστολή και τη διαστολή τών μεταλλικών μερών τών προβολέων που ανάβουν και σβήνουν).

Η “Δεσποινίδα Τζούλια” τού Αύγουστου Στρίντμπεργκ σε διασκευή φλαμένκο, με χορογραφία κι ελάχιστο λόγο που ακούγεται με την ηχογραφημένη φωνή τής Άντζελας Μπρούσκου, είναι εξ ορισμού πρόκληση. Επειδή όμως δεν ανήκω στην κατηγορία τών κολλημένων σχολαστικών κριτικών θεάτρου με τις σκουριασμένες απόψεις και τις προκατασκευασμένες ιδέες, προσέρχομαι πάντα στα θεάματα αθώος, χωρίς να έχω διαβάσει τίποτα, χωρίς να έχω μελετήσει το πρόγραμμα, χωρίς να έχω στήσει ευήκοον ους στα σχόλια και στις κριτικές… απλώς περιμένω να γοητευθώ. Στις περισσότερες τών περιπτώσεων στέλνω μηνύματα και αναδιοργανώνω τις υποχρεώσεις μου στο ημερολόγιο τού κινητού. Μια φορά στο Εθνικό Θέατρο παραπονέθηκε ο διπλανός μου για το αναμμένο φως τής τηλεφωνικής συσκευής, ερωτώντας με: “Μα δεν σας άρεσε καθόλου η παράσταση;”. “Φάνηκε τόσο πολύ;” τον ερώτησα (αφού συνήθως όταν δεν μου αρέσει κάτι απλώς το προσπερνώ).

Ο Σταύρος Λίτινας  με σπουδές αρχιτεκτονικής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, με εξειδίκευση στον βιοκλιματικό σχεδιασμό και στη διακόσμηση εσωτερικού χώρου, καλλιτεχνικός διευθυντής τής χοροθεατρικής ομάδας “Arroyo Nuevo”, είναι ένας παθιασμένος θεατράνθρωπος και βαθύς γνώστης του φλαμένκο. Στην “Δεσποινίδα Τζούλια” τού Αύγουστου Στρίντμπεργκ διασκευάζει, σκηνοθετεί, χορογραφεί, σκηνογραφεί, ντύνει τους ηθοποιούς, φωτίζει, επιμελείται τη μουσική και υποδύεται με εκπληκτικό τρόπο τον Υπηρέτη Ζαν.  Η θεατρολόγος Εύα Παρασκευοπούλου κορωνίδα τής επιτυχημένης διανομής, άψογη, αποτελεσματική, θεατρικώς λειτουργική και κομψότατη ως αρμόζει στο παθιασμένο και σαστισμένο πρόσωπο τής αριστοκράτισσας που υποδύεται με θαυμαστό τρόπο και πλήρη έλεγχο τών εκφραστικών της μέσων, έκοψε την ανάσα τού θεατή, αφού σώμα-ψυχή και πνεύμα συλλειτουργούσαν προς την απογείωση τού νοήματος μέσα από τους συνυφαινόμενους σκηνικούς κώδικες. Η επίσης διπλ. Αρχιτέκτων, σκηνογράφος κι ενδυματολόγος Αλίνα Αναστασιάδη που κράτησε επαρκώς το ρόλο του Αρραβωνιαστικού και τής Μαγείρισσας Κριστίν, αλλά υπογράφει και την μουσική επεξεργασία και τα ηχητικά εφέ έδωσε τον απαραίτητο γήινο τόνο, τόσο χρωματικώς όσο και κινησιολογικώς στο ρόλο που συμπληρώνει το περίεργο ερωτικό τρίγωνο που καταλήγει στην αυτοχειρία τής αλαζόνος δεσποινίδος που υπερέβη τα όρια και δεν μπορεί να επανέλθει στον κοινωνικό της ρόλο.

Παρακολουθώντας με ιδιαίτερη νοητική εγγρήγορση το θέαμα προέβην σε μία άλλη αναδιάταξη του γνωστού κειμένου στο συνδημιουργικό μυαλό τού επαρκούς θεατή: Αν ο αόρατος Πατέρας κατά Στρίντμπεργκ είναι το Πνεύμα, η κόρη του είναι η Ψυχή που περιπλανάται στην Ύλη, ο Υπηρέτης Ζαν εκπροσωπεί το Σώμα και την ερπετοειδή ενέργεια τής Κουνταλίνι που εμφιλοχωρεί στην σπονδυλική στήλη τών θηλαστικών και η Μαγείρισσα Κριστίν την φιλόξενη Γαία, την Χθόνα, που ανέχεται αυτό το κοσμικό πείραμα συνάντησης και παντρέματος “ανώτερων” και “κατώτερων” ενεργειών… Με αυτή την υπόθεση εργασίας, ο Αύγουστος Στρίντμπεργκ εικονογραφεί παραστατικώς κι ανιχνεύει τη σχιζοφρένεια τού Δυτικού Πολιτισμού μας, από τότε που η ελληνορωμαϊκή ενότητα Σώματος-Ψυχής-Πνεύματος οδήγησε τόσο το σώμα όσο και την ψυχή στη νόσο τού αποχωρισμού και στη νοσταλγία τής επανένωσης, της επιστροφής τής άσωτης Ψυχής στην “Ιθάκη”, εκεί όπου το Πνεύμα αφομοιώνει και καλοδέχεται την αποκτηθείσα επί γης εμπειρία.

Βεβαίως, όταν μια παράσταστη ενός έργου που έχει δει ατέλειωτες φορές, κομίζει γλαύκαν και προσφέρει αφορμές για νέες ερμηνείες, εεε, τότε, αξίζει να τη δεις και να την ξαναδείς. Κάτι βεβαίως που σκοπεύω να κάνω. Προλαβαίνω και προλαβαίνετε!

Info:

Η Δεσποινίς Τζούλια του August Strindberg, σε σκηνοθεσία & χορογραφία Σταύρου Λίτινα, ανεβαίνει για 40 παραστάσεις στο ARROYO NUEVO. Το έργο πέρα από τα προφανή επίπεδα της πάλης των φύλων και των τάξεων, διεισδύει αριστοτεχνικά στο δίπολο «φόβος & εξουσία» και μέσα από αυτό φωτίζει πρισματικά όλες τις σχέσεις των εμπλεκόμενων προσώπων. Η παράλυση που προκαλεί ο φόβος και τα περιθώρια χειραγώγησης που επιτρέπει, καθώς και η δυνατότητα ανατροπής της εξουσίας, ως προέκταση, σμιλεύουν νοηματικά το κείμενο ενισχύοντας τη διαχρονικότητα του. Γράφτηκε το 1888 και προκάλεσε μεγάλο σκάνδαλο για την προκλητικότητα των ιδεών του και την αμεσότητα της γραφής του. Αποτελεί σήμερα το εμβληματικό δράμα του Σουηδού συγγραφέα.

Το έργο ανεβαίνει για πρώτη φορά με flamenco. Ο σκηνοθέτης & χορογράφος της παράστασης αναφέρει χαρακτηριστικά, «…αναζητώ την αιτία που κινεί τα σώματα πριν ακόμη αρθρωθεί ο λόγος. Ψάχνω το βαθύτερο λόγο, τον φυσικό, και τον χρησιμοποιώ ως υλικό, θέτοντας τον άλλο, τον επεξηγηματικό, σε κατάσταση σιωπής».

Διανομή:
Δεσποινίς Τζούλια: Εύα Παρασκευοπούλου
Υπηρέτης Ζαν: Σταύρος Λίτινας
Μαγείρισσα Κριστίν: Αλίνα Αναστασιάδη

Αφήγηση: Άντζελα Μπρούσκου

Tη μουσική επιμέλεια, τα σκηνικά, τους φωτισμούς και τα κοστούμια της παράστασης υπογράφει ο Σταύρος Λίτινας.

Φώτο αφίσας: Μελίνα Δοσίου
Grafic design: Αλίνα Αναστασιάδη

A R R O Y O N U E V O
Μ. Αλεξάνδρου 128, Κεραμεικός
Έναρξη παραστάσεων: 11 Οκτωβρίου 2013
Ώρα έναρξης: Παρασκευή & Σάββατο 9.30 μ.μ. – Κυριακή 8.30 μ.μ.
Τιμές εισιτηρίων:12 ευρώ κανονικό, 8 ευρώ φοιτητικό & ανέργων, τηλ. κρατήσεων: 210 34 69 575