Για το ΕΚΣΤΑΝ… Ευγνωμοσύνη και μόνον καλές ελπίδες…

Κωνσταντίνος Μπούρας – Ελένη Παπαχριστοπούλου

Konstantinos Bouras – Eleni Papachristopoulou

ΣΕ ΚΡΑΤΑΩ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΜΗ ΜΟΥ ΣΑΝ ΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ

(Θεατρικό έργο από στίχους του Κωνσταντίνου Μπούρα που συνέθεσε η Ελένη Παπαχριστοπούλου)

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Αυτό το πρωτότυπο έργο γράφτηκε και συν-ράφτηκε σε πολλά επίπεδα και σε διάφορους χρόνους. Είναι μια πολυδιαστασιακή απόπειρα αναδημιουργίας (κι ουχί απλώς δραματοποιήσεως) ενός ολοκληρωμένου και τυπωμένου έργου Τέχνης, ποιητικού στην εν λόγω περίσταση, με τον δραματουργό να λειτουργεί ως ισοδύναμος δημιουργός κι όχι μόνον ως ερμηνευτές. Βεβαίως, η υποκριτική τεχνική και η αναγκαία ενσυναίσθηση, οξυμένη και καλοακονισμένη μέχρι το έσχατον όριον της πλήρους ταυτίσεως, προαπαιτούν την απόλυτη φιλότητα προκειμένου ετούτο το εγχείρημα να μην καταστεί άσκησις επί χάρτου, αλλά ένα ζωντανό σώμα που ανασταίνεται επί σκηνής χωρίς να χρειαστεί να περιμένουμε τρεις μέρες θρήνου και ταφής. Αν μιλώ με παραβολές είναι γιατί εκφράζω τον πλήρη θαυμασμό μου και την απορία πώς η Ελένη Παπαχριστοπούλου αγάπησε τόσο πολύ την πνευματικότητά μου και το έργο μου έτσι ώστε να φιλοτεχνήσει ένα “μετά-κείμενο” για αυστηρά σκηνική χρήση, χωρίς αυτό βεβαίως να σημαίνει πως δεν μπορεί να διαβαστεί από τον επαρκή αναγνώστη και ως αυτοτελές λογοτέχνημα. Όμως εδώ υπεισέρχονται κι άλλα θέματα που δεν είναι τόσο φανερά στο βιβλίο μου “Τρία Άλφα μία Ήττα κι ένα Ωμέγα” (Οι Εκδόσεις των Φίλων), αλλά υποφώσκουν σε πολύ βαθιά στρώματα του υπό-κειμένου (“sub-text” ή “sous-texte”).

Στο Θέατρο ΕΚΣΤΑΝ τα τελευταία χρόνια παρακολουθώ μόνον επιτυχίες. Εδώ και λίγους μήνες όμως φαίνεται πως εγκαινιάστηκε – θαρρώ – μια καινοτόμος δράση συνενώσεως των Τεχνών σε παραστασιακή μορφή οδεύοντας προς το “Ολικό Καλλιτέχνημα” (“Gesamtkunstwerk”) των αναγεννησιακών ανθρώπων του μέλλοντός μας.

Η ζωγραφική, η μουσική, η ποίηση, παραστατικές και μη παραστατικές Τέχνες βρίσκουν στον πολυχώρο πολιτισμικής έκφρασης ΕΚΣΤΑΝ έναν χώρο αντίστοιχο του μεσοπολεμικού βερολινέζικου καμπαρέ, που διέφερε από τα αντίστοιχα παρισινά καμπαρέ, ως προς την κοινωνική στόχευση και την ιδεολογική εξέλιξη μιας ενεργούς “πολιτικής” θα έλεγα παρεμβάσεως στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

Χωρίς σαφές πολιτικό στίγμα, αλλά με πλουραλισμό και με γνώμονα την ανεκτικότητα, την αποδοχή του διαφορετικού, επιχειρείται μια σύνθεση όλων των καλλιτεχνικών και λογοτεχνικών τάσεων ευελπιστώντας στη δημιουργία ενός ρεύματος που θα επηρεάσει ανθρωπιστικά την περιρρέουσα ατμόσφαιρα στοιχειοθετώντας τα ψήγματα ενός νέου Διαφωτισμού, ευρύτερου και παγκοσμιότερου.

Προλάβετε, πριν αυτό μετατραπεί σε “σχολή” και μανιέρα και “-ισμός” να συμμετάσχετε, να συνεισφέρετε κι εσείς τον αισθητικό σας οβολό, αν όχι και την οικονομική σας συνεισφορά σε ένα κοινωφελές μη κερδοσκοπικό επίτευγμα, που είμαι σίγουρος πως κάποια μέρα, πολύ σύντομα, μέσα στην τρίτη δεκαετία του ταραγμένου και μεταβατικού εικοστού πρώτου αιώνα θα μετατραπεί σε κίνημα φιλειρηνικό και αναγεννησιακό.

Προβλέπω, με την ποιητική άδεια που έχω κατακτήσει μετά από τέσσερις δεκαετίες συνεχούς κι αυτοθυσιαστικής προσφοράς στις Τέχνες και στα Γράμματα, πως η δεκαετία 2030-2040 θα έχει τη σφραγίδα ανθρώπων σαν την Ελένη Παπαχριστοπούλου και τον Γιάννη Σταματίου, που με βασικό κύτταρο το ΕΚΣΤΑΝ θα εξακτινωθούν μεταδίδοντας και σε άλλους πολυχώρους έναν “ιό” τόσο ευεργετικό για τον Άνθρωπο ΚΑΙ το περιβάλλον (υλικό κι αιθερικό) που η Ιστορία θα στίξει τα ονόματα μαζί με τα επιτεύγματά τους με ανεξίτηλο τρόπο σε λευκό μάρμαρο Πεντέλης με χρυσά ψηφία.

Καλείσθε, όλοι εσείς οι Άνθρωποι των Γραμμάτων και των Τεχνών, δημιουργοί κι ερμηνευτές, επαρκείς θεατές και αναγνώστες, πνευματικοί άνθρωποι κι άνθρωποι φωτισμένοι, να συνεισφέρετε τον όποιον οβολό σας για ένα καλό σκοπό: την αναβάθμιση της οικουμένης, το ποιοτικό εκείνο άλμα που οραματιζόταν ο χριστιανός Δανός φιλόσοφος Σόρεν Κίρκεγκααρντ στο θεμελιώδες πόνημά του “Η έννοια της αγωνίας” (εκδόσεις Δωδώνη).

Κι επειδή πάντα ΈΝΑΣ κούκος φέρνει την Άνοιξη, νιώθω ιδιαίτερα χαρούμενος γιατί στην πρώτη δημόσια ανάγνωση αυτού του πρωτότυπου υβριδικού έργου με θέμα την ζωή, το θάνατο και την υποδοχή των πάσης φύσεως προσφύγων (όλοι πρόσφυγες είμαστε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο – φιλοξενούμενοι σε αυτόν τον γαλαζοπράσινο πλανήτη που κακοποιούμε καθημερινώς με όλους τους ανοίκειους τρόπους). Στην εκδήλωση εκείνη, που έλαβε χώρα στον πολυχώρο ΕΚΣΤΑΝ (Καυταντζόγλου 5, στον πρώτο όροφο) την Πέμπτη 13 Φεβρουαρίου του σωτηρίου έτους 2020, περισσότερους από έναν “κούκους” κι αν κρίνω από τις ενθουσιώδεις αντιδράσεις κοινού και συντελεστών, αξίζει και πρέπει να βάλουμε όλοι βαθιά το χέρι στην τσέπη και να δούμε “ανεβασμένες” ως “κανονικές” παραστάσεις πολλές παρόμοιες δραματοποιήσεις που αναδεικνύουν το λογοτεχνικό έργο πολλών συγχρόνων ελληνοφώνων και αλλογλώσσων συγγραφέων που ζουν και κινούνται στην Ελλάδα ασφυκτιώντας από τις διαδοχικές κρίσεις, την ανέχεια, την ετεροαπασχόληση και την παραγνώριση (εν ζωή τουλάχιστον). Ας τιμήσουμε τους πνευματικούς μας ανθρώπους και πριν την εξόδιο ακολουθία τους. Ας τους τιμήσουμε ενεργά με το παράδειγμά μας δίνοντας έτσι στους νέους μας ένα υπόδειγμα κοινωφελούς δράσεως κι ανιδιοτελούς συμπεριφοράς.

Πολιτιστικοί φορείς, ιδρύματα, θεσμοί, μα πάνω απ’ όλα άτομα, μεμονωμένοι ευεργέτες, ηρωικοί συλλειτουργοί αυτού του θαύματος που επαναλαμβάνεται κατά τακτά χρονικά διαστήματα στην Ελλάδα αιώνες τώρα, “δώστε και σώστε” (όπως διαφημίζανε παλιά την αιμοδοσία), δώστε για να έχουμε πολιτισμό, γλώσσα κι ανθρωποκεντρικά οικολογικά δημοκρατικά ιδανικά και τα επόμενα χρόνια που θα έρθουν, που θα είναι τόσο πλήρη προκλήσεων που δύο πράγματα ενδέχεται να ενεργοποιηθούν στο έπακρο: το ατομικιστικό ένστικτο της αυτοσυντήρησης και το δημοκρατικό αίσθημα του Δικαίου, η ανάγκη να προσφέρουμε όλοι μαζί, ο καθένας ό,τι μπορεί κι ό,τι ΔΕΝ μπορεί, το αίμα της ψυχής μας, τον ιδρώτα της τίμιας εργασίας μας και την ασφάλεια τού όποιου συσσωρευμένου πλούτου μας προκειμένου να είμαστε περήφανοι που είμαστε και λεγόμαστε Έλληνες σε μια ανθούσα (από κάθε άποψη) Ελλάδα, ανοικτή στο διαφορετικό και φάρο για ολάκερη την οικουμένη.

Κι ας θυμηθούμε την σοφόκλεια Αντιγόνη σαν λέει “γεννήθηκα για να αγαπώ, όχι για να μισώ”. Γεννηθήκαμε για να προσφέρουμε κι όχι για να παίρνουμε, όλοι εμείς που καταπιανόμαστε ισόβια, δια βίου, με τη βαριά καλογερική που λέγεται “Ελληνική Τέχνη” κι “Ελληνικά Γράμματα”.

Όλα αυτά δεν τα γράφω για μένα αλλά για το Κοινό Καλό. Δεν μου λείπουν τιμές κι η ταπεινή μου τέχνη με έφτασε πολύ μακρύτερα από εκεί που θα μπορούσα να διατρέξω…

Για όλους εσάς φωνάζω, για το μέλλον των παιδιών μας, του πλανήτη, του ανθρώπινου πολιτισμού, για το Αύριο, που είμαι σίγουρος πως θα είναι – αν όχι τέλειο – τουλάχιστον συμβατότερο με τα ωραιότερα όνειρά μας. Ιδού κάτι για το οποίο αξίζει να παλέψει κανείς στον αιώνα των χρεοκοπημένων παλαιών ιδεολογιών και των αρχαίων ανεκπλήρωτων πόθων.

Με πόνο ψυχής κι άπειρη αισιοδοξία,

Δρ. Κωνσταντίνος Β. Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

2 Σχόλια

  1. Κύριε Μπούρα καλημέρα ,
    1 Μαρτίου έχω τα γενέθλια μου και χτες 1 Μαρτίου ανέβηκα στον Υμηττό. Κάθισα την κεραία του ΟΤΕ και άκουγα τραγούδια ρουμανικά της Μαρία Τανασε. Κάποια στιγμή ψάχνω να βρω για να ακουςω ποίημα ενός νέου έλληνα ποιητή και πέφτω στην παρουσία της συλλογής σας στον Ιανο.

    Άκουσα τα λόγια που είπανε όλοι οι φίλοι και οι φίλες σας, η οικογένεια σας όπως τους αποκαλέσατε, και μπήκα σε σκέψεις.
    Οικογένεια είναι αυτοι και αυτές αλλά και αυτά που σε θυμούνται να τους έχει δωςει το γέλιο σου και την καρδια σου.

    Χαίρομαι που ψάχνωντας βρήκα το blog σας. Θα κοιτάω με ενδιαφέρον τις αναρτήσεις σας.
    Καλά κούλουμα και καλό μήνα

    Μιχάλης Χατζης

    • ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ ΦΙΛΕ ΜΟΥ. το τηλέφωνό μου είναι 6942616402
      και τα emails μου: kbouras8@gmail.com; konstantinosbouras@gmail.com

      Ευχαριστώ τον Δαβίδ Ναχμία και τους υπεύθυνους του Γ’ Πρόγραμματος της ΕΡΤ
      για την τριπλή επανάληψη της συνέντευξής μας
      ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΆΚΡΩΣ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΗΣ ΕΚΠΟΜΠΗΣ
      “Τιμής Ένεκεν”.

      Το προηγούμενο Σάββατο ξανακούσαμε το Α’ μέρος
      και το ερχόμενο Σάββατο 13:00-14:30 θα ακούσουμε το δεύτερο μέρος.
      Συντονιστείτε στη συχνότητα του ραδιοφωνικού Γ’ Προγράμματος (90,9 FM)

      ή (και) ακούστε, αν προτιμάτε, στον δικό σας ρυθμό, στον προσωπικό χωροχρόνο σας

      τις δύο αυτές συνομιλίες
      στο Διαδίκτυο:

      https://www.youtube.com/watch?v=z2BvsOpXeXk

      https://www.youtube.com/watch?v=yq7AbcxDaik

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αρχείο