ΣΥΜΒΟΛΟ1

Ο Βάκχος σήμερα ως Διόνυσος-Σίβα, Θεός της Καταστροφής ενός πολιτισμού που αναζητεί εναγωνίως την ανανέωσή του, επειδή κατατρύχεται από τον τρόμο του Θανάτου και καταφεύγει σε παυσίπονη-παυσίλυπη-παραισθητική χημεία βιώνοντας μιαν ψευδαισθητική Αφθονία

 BOYRAS Konstantinos

Από τον θεατρολόγο και συγγραφέα Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Γράφοντας τον «Διόνυσο», την «Εκάβη στη Θράκη», τον «Πενθέα», τον «Τειρεσία, γεροντική ηλικία του Οιδίποδα» και άλλα σύγχρονα δράματα, που συμπεριελήφθησαν στον τόμο «Στον αστερισμό της Εκάτης» (εκδόσεις Δωδώνη), στις ποιητικές συλλογές «Έρως Παλίμψηστος» (εκδόσεις Το Ροδακιό), «Ψυχρόν Πυρ» (εκδόσεις Οδυσσέας) και αλλού, δεν ήθελα να προφητέψω δεινά για τον ελληνισμό και τον ευρωπαϊκό ελληνορωμαϊκό ή για τον δυτικό χριστιανικό πολιτισμό μας, απλώς επιθυμώ να διακαώς να συνεισφέρω στον δημιουργικό διάλογο κι αλληλο-κατανόηση των πολιτισμών, από την διαπολιτισμική γονιμοποίηση της Μεσογείου κατά την Αρχαιότητα μέχρι τις σημερινές πολεμικές κι όχι μόνο συγκρούσεις Δύσης κι Ανατολής.

            Μελετώντας εδώ και σαράντα χρόνια τις «Βάκχες» του Ευρυπίδη, από την πρώτη φορά που τις είδα ως έφηβος ανεβασμένες από τον ιδιοφυή Κάρολο Κουν, γράφοντας τον «Θάνατο του Ευριπίδη» (που ανέβηκε στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βορείου Αιγαίου από τον συχωρεμένο Κωνσταντίνο Μάριο) η μόνη μου ποιητική προβληματική είναι μία και μόνο μία: πώς να καταδείξω την ασίγαστη μάχη μεταξύ του ενστικτώδους-ζωώδους ανθρώπου που αναλίσκεται στην μάχη για την επιβίωση ως τυφλός (ή μισότυφλος, στην καλύτερη περίπτωση) και του ανώτερου-πνευματικού-ιδεαλιστή-δημοκράτη-ουτοπιστή-ελεύθερου ανθρώπου που μάχεται θυσιάζοντας ό,τι του είναι ακριβό για την Ισότητα, τη Δημοκρατία, την Ελευθερία, την Αδελφοσύνη όλων των νοημόνων όντων επί γης (και πέραν, ενδεχομένως…).

            Με άλλα λόγια, ως ποιητή, δραματουργό, συγγραφέα, θεατρολόγο, κριτικό, δάσκαλο  ρέικι, αναζητητή της Αλήθειας, ερευνητή του Αγνώστου, με απασχολεί πώς τα κατώτερα τρία τσάκρα (της βάσης, το δημιουργικό-σεξουαλικό και το τσάκρα του ηλιακού πλέγματος), συνδιαλέγονται κι ανταλλάσσουν αενάως ηλεκτρομαγνητικές ενέργειες και Φως=Πληροφορίες με τα ανώτερα τέσσερα τσάκρα (της καρδιάς, του λαιμού, του λεγομένου «τρίτου ματιού» και του τσάκρα της κορυφής ή «κορώνα»). Αυτή η συμλοκή-σύγκρουση-συνδιαλλαγή απεικονίζεται ιδιοφυώς στην ποιμαντορική ράβδο, και στο κηρύκειο του Ερμή, στο λογότυπο των Φαρμακοποιών, με τα δύο πλεγμένα φίδια, το ανιόν και κατιόν ρεύμα της ιεράς ενέργειας κουνταλίνι που διατρέχει τη σπονδυλική στήλη και μέσω του παρασυμπαθητικού συστήματος εξασφαλίζει πάση θυσία την επιβίωση και την αναπαραγωγή-πολλαπλασιασμό-διαιώνιση του ελλόγου όντος. Αυτήν την ενέργεια «ξυπνάει» ο Βάκχος με τον οργιαστικό χορό των Μαινάδων, με τα ξόρκια-επωδούς, τα τύμπανα, με το χτύπημα των γυμνών ποδιών στο χώμα, με την υψίσυχνη μουσική που μπορεί να διαταράξει κάθε Αρμονία και να τρελάνει κάθε Πενθέα. Στο τέλος των «Βακχών» του Ευριπίδη, ο Διόνυσος-Βάκχος προ-αναγγέλει «από μηχανής» το τέλος της γενιάς που προέκυψε από τα σπαρμένα δόντια του Δράκοντα (ποιανού δράκοντα και τι σχέση θα μπορούσε να έχει αυτό με τις σύγχρονες θεωρίες περί ερπετοειδών-δρακονιανών, που κατέβηκαν ως έποικοι – σύμφωνα με τη Μυθολογία, πάντα – από τους αστερισμούς του Οφιούχου και του Δράκοντα;): ο Κάδμος, μαζί με τη γυναίκα του την Αρμονία, θα μετατραπούν σε φίδια κι επικεφαλής «βαρβάρων» θα εκστρατεύσουν εναντίον της Ελλάδας. Μάλιστα. Σοφόν το σαφές. Αυτό που απέτυχαν οι Πέρσες δύο φορές χάνοντας τους Μηδικούς Πολέμους θα το καταφέρουν μια χαρά οι Έλληνες μεταξύ τους με τον εμφύλιο Πελοποννησιακό Πόλεμο που σήμανε την άλωσιν του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού εκ των έσω, όπως κι η Κωνσταντινούπολη έπεσε γιατί κάτι ανεγκέφαλοι ρασοφόροι, «οι τα φαιά φορούντες», προτιμούσαν να δουν στην Βασιλεύουσα σαρίκι οθωμανικό παρά «τιάραν παπικήν». Υπέροχα. Δεν χρειάστηκε να χρηματίσουν οι Πέρσες κανέναν Έλληνα πολιτικό. Κι αν το έκαναν, θα έχασαν απλώς τα λεφτά τους. Η μωρία των ελληνορωμαίων και χριστιανών (σήμερα) έγκειται ακριβώς στην προβολή του ανώτερου-αγγελικού-πνευματικού-ανθρωποκεντρικού ευρωπαϊκού-δυτικού πολιτισμού μας σε ιδεολογικά μορφώματα που έχουν να κάνουν με θεοκρατικά-απολυταρχικά καθεστώτα, τα οποία μισούν κάθε έννοια ισότητας, ελευθερίας και δημοκρατίας του απλού λαού, του «πόπολου».

            Οι ευριπίδειες «Βάκχες» είναι ανατριχιαστικά σύγχρονες, όσο εξωπραγματικές κι αν φαίνονται. Μα τι έκανε παραπάνω η Αγαύη, όταν περιέφερε το κρανίο του αποκεφαλισμένου από την ίδια γιου της παλουκωμένο πάνω σε ένα θύρσο και δόξαζε το όνομα του κυρίου και θεού της; Τίποτα περισσότερο από τη μουσουλμάνα νταντά που πήγαινε στους δρόμους της χριστιανικής Ρωσίας με το κομμένο κεφαλάκι του κοριτσιού που της είχαν αναθέσει οι αφελείς να το φυλάει. Κι αυτή δόξαζε το όνομα του δικού της θεού, ο οποίος – φαντάζομαι και θέλω να πιστεύω – ότι θα φρικιούσε και μόνο στη σκέψη ότι ένα σαλό ανθρώπινο ον χρησιμοποιεί το Όνομά Του ως πρόσχημα για τις σαδομαζοχιστικές τελετουργίες του που καταδεικνύουν απλώς και μόνον την ανώμαλη διαστροφή του υγιούς ερωτικού ενστίκτου, το οποίο (σύμφωνα με τον Βίλχεμ Ράιχ, τον Έριχ Φρομ και άλλους ορθώς σκεπτόμενους φιλοσόφους) διαστρέφεται σε ένστικτο καταστροφής όταν εμποδιστεί η ελεύθερη έκφραση κι ομαλή, πολιτισμένη εκδήλωσή του.

            Ο Διόνυσος, ως Βάκχος, καταστροφές θεός, σαν τον Σίβα των ινδουιστών όταν «αλλάζει πλευρό» κι ο κόσμος όλος αναταράσσεται, συμβολοποιεί τις σκοτεινές δυνάμεις μέσα στο συλλογικό ανθρώπινο ασυνείδητο, οι οποίες παλινδρομούν μεταξύ Φιλότητος και Νείκους, όπως ακριβώς η ηλεκτρομαγνητική ενέργεια στο ανθρώπινο σώμα κινείται προς τα πάνω και προς τα κάτω σχηματίζοντας «οκτάρια» (σημαντικό το 8 ως σύμβολον του «απείρου» – βασική μαθηματική έννοια που αναζητούσε ο Αρχιμήδης στο παλίμψηστο «χαμένο» χειρόγραφό του, που έχει αρχίσει τώρα να αποκωδικοποιείται χάρη στην προηγμένη σύγχρονη Τεχνολογία)… Η σύγχρονη Φυσική και το πείραμα του CERN κατέδειξαν πανηγυρικώς ότι «τα πάντα ρει», ότι όλα είναι Υλο-ενέργεια, που αλλάζει απλώς μορφή και συχνότητες, ότι το σύμπαν έχει κυματική μορφή, ότι όλες οι μορφές ενέργειας κι αλληλεπιδράσεως (όπως η βαρύτητα) είναι απλώς ένα (κάτι που το έψαχνε ο Αϊνστάιν κι ο Τέσλα, αλλά θα είμαστε σε λίγο έτοιμοι να το βιομηχανοποιήσουμε, σύμφωνα με επίσημες δηλώσεις του ακαδημαϊκού Δημήτρη Νανόπουλου, που μίλησε για προγραμματισμένη κι ασφαλή τηλε-μεταφορά, ενώ το αντίστοιχο «πείραμα της Φιλαδέλφειας» είχε ανεπιθύμητες παρενέργειες). Γιατί τα λέω όλ’ αυτά; Μα για τον απλούστατο λόγο για να διαπιστώσω («μη κομίζων γλαύκαν εις Αθήνας») ότι τα είπε όλα ο Ευριπίδης, ο μεγάλος από σκηνής φιλόσοφος, ο κατηγορηθείς μαζί με τον Σωκράτη ότι σπέρνει καινά δαιμόνια, ο απαξιωθείς από τους αθλοθέτες κι αυτό-εξόριστος στην αυλή του παππού του Μεγαλέξανδρου, στην Πέλλα του Αρχέλαου: όλα είναι ενέργεια: και η λάμψη του Θεού Δία όταν ζητάει η ερωμένη του Σεμέλη να τον δει αναληφθέντα, μεταμορφωμένο, σε όλη του τη δόξα και το μίσος που γεννάει στην ψυχή του Διονύσου η κατασυκοφάντηση της μάνας του από τις Θηβαίες αδελφές της, η καταπιεσμένη του Φιλότητα που μετατρέπεται σε καταστροφική Εκδίκηση, ξυπνάει στις καταπιεσμένες Θηβαίες συζύγους την άλογη λίμπιντο (λιβιδώ) και τις οδηγεί στον μυθικό Κιθαιρώνα για να επιδοθούν σε οργιαστικές τελετές δίνοντας διέξοδο σε μια μανία τόσο αρχετυπική που μόνο εγγεγραμμένη στον «ερπετοειδή εγκέφαλο» της Ανθρωπότητας μπορεί να είναι (medula oblongata).

            Ο άνθρωπος (όπως λέω συχνά παραδοξολογώντας) είναι «κεφάλι αγγέλου σε κορμί πάνθηρα» (για μην πούμε ερπετού κι αηδιάσουμε ή σοκαριστούμε ή δαιμονοποιήσουμε το ανθρώπινο σώμα, το οποίον είναι και πρέπει να είναι – κατά τη γνώμη μου – ιερό ως «ναός της ψυχής», αλλά κι ως δημιούργημα του Μεγάλου Αρχιτέκτονα αυτό καθεαυτό, ως παιδί Εκείνου, του «όντως όντος», Ον «πάντα εν σοφία εποίησεν». Κι εδώ έρχομαι να διευκρινίσω ότι ο Πανάγαθος και Πάνσοφος Δημιουργός είναι ο ίδιος, ένας και μοναδικός, όπως κι αν τον αποκαλούν οι διάφορες θρησκείες, όσα ονόματα κι αν του δίνουν οι άνθρωποι στη γλώσσα τους. Όλα τα θρησκεύματα στη γη έχουν κοινή Ζωοδόχο Πηγή, το Πρωταρχικόν Πυρ των Ορφικών. Όλα είναι Ένα κι εις το Εν επιστρέφουμε νουνεχείς, «πλούσιοι με όσα κερδίσαμε στο δρόμο μη προσδοκώντας πλούτη να μας δώσει η Ιθάκη».

            Κι αυτό το Εν, το Πανάγαθο, ο Παντογνώστης και Παντοδύναμος θεός δεν μπορεί παρά να φρικάρει κάθε φορά που ένας φανατικός, μισαλλόδοξος «πιστός» κάποιου θρησκεύματος, επικαλείται επί ματαίω το Ιερό Όνομά Του προκειμένου να εξοντώσει, να καθυποτάξει, να εξανδραποδίσει άλλα όντα. Έλεος Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι, Ινδουιστές, Άθεοι, Γνωστικιστές κι Αγνωστικιστές! Σταματήστε να δικαιολογείτε τους φόνους σας και να τους ρίχνετε σε έναν «Άγνωστο Θεό» χωρίς να τον ρωτάτε. Μόνον οι βουδιστές ευαγγελίζονται την υπέρτατη πραότητα… Μόνον οι υγιείς χριστιανοί, οι ακολουθούντες τα διδάγματα του Ναζωραίου γυρίζουν και την άλλην παρειάν για να τους ραπίσει ο ασεβής. Κι εδώ ερχόμαστε στο βασικό θέμα των ημερών μας: το προσφυγικό.

            Οι Βάκχες, οι Μαινάδες, είναι κάτι «βάρβαρες» γυναίκες από την τότε Φρυγία που εισαγάγουν την οργιαστική λατρεία του Βάκχου στην πολιτισμένη Ελλάδα, επιδίδονται σε γονιμολατρικές τελετές, κανιβαλισμούς, ανθρωποφαγία, ωμοφαγία, πανσεξουαλισμό, παν-ερωτικές πρακτικές και άλλα «σατανιστικά» για τη σύγχρονη εβραιοχριστιανική ηθική πράγματα. Μήπως τελικά ο Διόνυσος, ω 13ος θεός έφερε το τέλος του Δωδεκάθεου και της αδιαφιλονίκητης κυριαρχίας του Δία; Μήπως από τότε το 13 είναι γρουσούζικο και στην ταρώ εικονοποιείται με τον Θάνατο; Μήπως ο Διόνυσος είναι ο απόγονος του Δία που τον εκθρόνισε κι όχι υιός υιού που θα αποκτούσε με την οιστρόπληκτη Ιώ; [Όλη αυτή η ερωτομανία του Διός μπορεί να εξηγηθεί ως «έξωθεν» ή άνωθεν εξ ουρανού, πέραν της Γαίας, παρέμβαση των «αθανάτων» στο ανθρώπινο, πιθηκοειδές ή ερπετοειδές D.N.A.].

            Ό,τι και να υποκρύπτεται και να συμβολοποιείται από τη Μυθολογία (κι η Ελληνική είναι πολύ πλούσια, αφού έχει χωνέψει τις μυθολογίες όλων των λαών του τότε γνωστού Κόσμου), ένα είναι βέβαιο: η Αρχαία Γνώση μπορεί να εξηγήσει πολλά από τα σύγχρονα μυστήρια. Κι αν η Ιστορία επαναλαμβάνεται, δείχνει ότι οι άνθρωποι δεν έχουν σταματήσει να διδάσκονται από τα λάθη τους. Δουλειά των πνευματικών ανθρώπων είναι να τους θυμίσουν απλώς τις προηγούμενες συνέπειες των επιλογών τους και να τους προκαλέσουν τον τραγικόν «έλεον και φόβον» χωρίς να κινδυνεύουν να πληρώσουν πρόστιμο σαν τον ποιητή του δράματος «Μιλήτου Άλωσις», χωρίς να χρειάζεται να αυτοεξοριστούν στην Ανατολή ή στο Βορρά σαν τον Ευριπίδη, μόνον και μόνον επειδή υπογράμμισε λίγο παραπάνω από το «πολιτικώς ορθόν» την αναλγησία και τη σκληρότητα και την ασέβεια που επέδειξαν οι Έλληνες μετά την άλωσιν της Τροίας.

            Για να εξηγούμαι και να μην παρεξηγηθώ: είμαι υπέρ της ανταλλαγής κι επικοινωνίας των πληθυσμών, υπέρ της αλληλεπιδράσεως των υπαρχόντων πολιτισμών προκειμένου να γεννηθεί Ένας ανώτερος πανανθρώπινος πολιτισμός που θα εξασφαλίσει την Ειρήνη, την Ανεξιθρησκεία, την Ισότητα, τη Δημοκρατία, την Ελευθερία και την έκφραση της ιδιαιτερότητάς του καθενός μας με σεβασμό στο Περιβάλλον και στον Άνθρωπο. Στα πλαίσια αυτά, καλώς μετακινούνται οι πρόσφυγες αναζητώντας μια καλύτερη ζωή για τα παιδιά τους, μια καλύτερη μοίρα. Αυτό μας τιμάει ως Ευρώπη, ως Αμερική, ως Δυτικό Πολιτισμό. Από την άλλη, κατακτήσαμε μετά από αιώνες το δικαίωμα να εκφραζόμαστε ελεύθερα σε κάθε τομέα (ερωτικώς, πολιτικώς, ιδεολογικώς, θρησκευτικώς κ.λπ.). Δεν θα δεχθώ λοιπόν να έρθει κανένας μεσαιωνικός άνθρωπος, μαντηλοδεμένος και να μου επιβάλλει να φορέσω κιμονό στην Αφροδίτη της Μήλου και κελεμπία στον Ερμή του Πραξιτέλη, γιατί αφού γελάσω προηγουμένως θα αντιδράσω όπως ο ταξιτζής στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος στην εκπεφρασμένη επιθυμία του αραβικής καταγωγής επιβάτη του να μην ακούει δυτική μουσική, να μην πίνει μπύρα και να μην μιλάει και να μην φέρεται με τον συνήθη εξωστρεφή και φιλόξενο ελληνικό τρόπο, γιατί όλα αυτά τα απαγορεύει ο …προφήτης, εκείνος του απάντησε θυμόσοφα, αφού τον κατέβασε κάτω, χαρίζοντάς του την κούρσα: «Σε αφήνω εδώ να περιμένεις την επόμενη …καμήλα, αφού στην εποχή του προφήτη σου δεν υπήρχανε ούτε ταξί ούτε ραδιόφωνα ούτε ηλεκτρονικά τσιγάρα ούτε ο …Καζαντζίδης! Αμ πως!». Κι ο εμβρόντητος ημιμαθής και φανατισμένος αλλόθρησκος πήρε νομίζω το μάθημά του με τον καλύτερο …ρωμέικο τρόπο. Όμως ας μην φτάνουμε σε ακρότητες. Δεν μας φταίνε ούτε οι θρησκείες ούτε οι πολιτισμοί, που συντείνουν πάντα στο Ένα και στο Αυτό. Ας κοιτάξουμε μέσα μας. Ας ξεκουβαλήσουμε το μπαγκάζια που μας βαραίνουν. Ας ξεφορτωθούμε το λιθάρι του Σίσυφου. Ας καθαρίσουμε το κάρμα μας. Ας εξαγνιστούμε. Ας δώσουμε υγιή διέξοδο στον Έρωτα, στη Φιλότητα, στην Αγάπη, στην Συμπάθεια, στην Αλληλεγγύη, στην Κατανόηση του Άλλου, του Διαφορετικού, του Ξένου. Ας είμαστε ανοικτοί, φιλόξενοι, αλλά όχι και ξέφραγο αμπέλι. Ας ασκήσουμε την κρίση μας κι ας δεχθούμε την κριτική. Ας αντιδράσουμε όταν είμαστε σίγουροι για τη δράση των άλλων που μας προκαλούν. Δεν είναι όλα άσπρο-μαύρο. Αυτό δείχνει ο ώριμος Ευριπίδης στις «Βάκχες». Αυτό προσπάθησα κι εγώ να περάσω στον μετριοπαθή, αλλά καθόλου ταπεινό «Διόνυσό» μου. Κι αν το εργάκι μου, σας φανεί πρωτόλειο, είναι γιατί σήμερα δεν έχουμε την ευτυχία να ζούμε σε μια εποχή οργιαστικής πνευματικής πρωτότυπης πνευματικής παραγωγής, όπως στην Αθήνα του Περικλή. Σήμερα αναμασάμε ανεπιτυχώς ξένα μηδενιστικά και σκοταδιστικά πρότυπα, φερόμαστε μάλλον σαν τον «Αρχοντοχωριάτη» ή σαν τον Ορόντ από τον «Μισάνθρωπο» του Μολιέρου, αδικούμε κάθε ντόπιο που θα θελήσει να ξεχωρίσει από τον εσμό των μετριοκρατούντων, των ματαιοκαμάτων. Ο Φθόνος είναι ένα πανάρχαιο αγκάθι στο σώμα του Ελληνικού Πνεύματος. Απόδειξη ότι είμαστε (πολιτισμικοί κι εθιμικοί) απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων είναι ότι μισούμε και φθονούμε κάθε άξιον άνθρωπο, τον οδηγούμε στην απομόνωση, στην εξορία, στην αυτοκαταστροφή, κόβουμε ανηλεώς κάθε κεφάλι που προεξέχει, εκτός από εκείνα που έρχονται ως εισαγόμενα με τη βούλα αλλότριας αγορανομίας του Πνεύματος, βιώνουμε μια οικειοθελή κι αυτόβουλη λογοκρισία κι αυτό-λογοκρισία, σύμφωνα με την οποία ό,τι είναι πρωτότυπο είναι ανάξιον λόγου αφού «μας κατέβηκε από το κεφάλι μας». Ναι, όμως έτσι βρήκε τους βασικούς νόμους της Φυσικής ο Αρχιμήδης, ο Ηράκλειτος και τόσοι άλλοι: δια της εμ-πνεύσεως. Αυτό που οι σημερινοί δήθεν συγγραφείς απαρνούνται είναι ακριβώς η επικοινωνία με το Άλλο, το Έξω από εμάς, το Άγνωστο, το οποίο ταυτίζουν με τον Εξαποδώ, έτσι όπως η πανέμορφη ελληνική λέξη Έωσ-φόρος κατέληξε από κάποια σκοτεινιασμένα, θολά μυαλά, να καταντήσει συνώνυμο του Σατανά. Έλεος Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι. Μην τα θέλετε όλα δικά σας. Υπάρχουν κι οι ινδουιστές κι οι βουδιστές κι οι «εθνικοί» και οι παγανιστές και οι αρχαιοελληνιστές και οι δωδεκαθεϊστές και οι «μάγοι» απόγονοι των Κελτών, των Δρυίδων, των σαμάνων και λοιπά… Τα λέω όλ’ αυτά για να τονίσω ότι ως Έλληνες, αν θέλουμε να λεγόμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, ως ευρωπαίοι, αν θεωρούμε τον εαυτό μας θεμελιωτή της σύγχρονης Ευρώπης, ως Δυτικοί, ως άνθρωποι, ως χριστιανοί, ως ρωμιοί, αλλά όχι και ως «γραικοί» ή «γραικύλοι» οφείλουμε να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να παλέψουμε σαν τον Ηρακλή, μόνοι εμείς, όπως στις Θερμοπ
ύλες, στη Σαλαμίνα, μόνοι εναντίον όλων για να προασπίσουμε τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και πάνω απ’ όλα το πανανθρώπινο δικαίωμα στην Ελευθερία, της έκφρασης, του αυτό-προσδιορισμού, της επιλογής, της αυτό-διάθεσης. Αφήστε τους πρόσφυγες να περάσουν. Ούτως ή άλλως να αναχαιτίσεις το ορμητικό ποτάμι δεν μπορείς. Όταν φουσκώσει η διεστραμμένη λίμπιντο στη ραχοκοκαλιά της ανθρωπότητας τίποτα δεν σταματάει το καταστροφικό της έργο. Όμως ταυτόχρονα ας πολεμήσουμε ακόμα κι αν πρέπει να πέσουμε για τα ιδανικά μας, για να γίνουν οι κατώτεροι ανώτεροι κι από εμάς κι όλοι να καταβυθιστούμε όλοι μαζί στον πιο βαθύ Μεσαίωνα, που κανένα ανθρώπινο μυαλό – όσο διεστραμμένο κι αν είναι – δεν μπορεί να φανταστεί. Ας αγωνιστούμε για να αγαπήσουμε, για να συμπαθήσουμε, να ελεήσουμε, να προστατεύσουμε, να «εξελληνίσουμε», να εκπολιτίσουμε τους «βαρβάρους», αλλά μην αφεθούμε στη βακχική μανία τους. Το απολλώνιο πνεύμα ας συνεργαστεί αρμονικά με το διονυσιακό κι ας δώσει τέλος σε αυτή την πανάρχαια βεντέτα, στον πόλεμο των ηπείρων και των πολιτισμών. Είθε Ασία, Ευρώπη κι Αμερική, Αφρική, Αυστραλία κι Ανταρκτική, Βόρειος και Νότιος Πόλος να γίνουν επιτέλους Μία Γαία, ειρηνική και μονιασμένη. «Επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία». Και «Μακάριοι οι ειρηνοποιοί ότι αυτοί Υιοί Θεού κληθήσονται». «Είπα κι ελάλησα κι αμαρτίαν ουκ έχω».

            Ευχαριστώ θερμά τον Θωμά Λιώλιο κι όλα τα πνευματικώς εναργή «παιδιά» από την Ηγουμενίτσα και τις γύρω περιοχές που ασχολούνται εδώ και είκοσι χρόνια με τα «αρχαιοελληνικά» θεατρικά μου έργα. Ελπίζω να πιάσουν τόπο οι προσπάθειές μας κι ελπίζω να συμβάλλουμε όλοι εμείς σε ένα μέλλον ειρηνικότερο και φωτεινότερο για όλην την ανθρωπότητα. Αυτό ας είναι η μόνη μας έγνοια. Ας κυνηγάνε οι άλλοι βραβεία και ματαιόδοξες επιβεβαιώσεις. Μόνον αν έχουμε βάλει ένα μικρό πετραδάκι στο πανανθρώπινο οικοδόμημα της Ελευθερίας, μόνο αν κουβαλήσαμε έστω και για ένα στάδιο, ένα χιλιόμετρο ή ένα μίλι τον σταυρό της Γνώσης, μόνον τότε αξίζει να λεγόμαστε Άνθρωποι. Όλα τα άλλα είναι κουρνιαχτός. Θα τα σαρώσει το ποτάμι της Λήθης και θα τα ανακυκλώσει μαζί με τα άλλα σκουπίδια που προσανάβουν κάθε μέρα τη μαύρη τρύπα στο κέντρο του σπειροειδούς Γαλαξία μας. Αφανείς κι αφάνες, όλοι είμαστε. Το γρηγορότερο που θα το καταλάβουμε το καλύτερο για όλους μας.

            Εν κατακλείδι, Φανείτε σπλαχνικοί στους κατατρεγμένους, φανείτε ανελέητοι στους αδικούντες, πατάξτε τη διαφθορά, επικροτήστε την Τιμιότητα, «κάντε το καλό και ρίξτε το στο γυαλό», παλέψτε για Ισότητα-Ισονομία-Δημοκρατία-Δικαιοσύνη-Αδελφοσύνη και τότε το Θείον Φως, το Ανέσπερο, θα σημάνει μια καινούργια Αναγέννηση για τον Ανθρώπινο Πολιτισμό. Αμήν. Γέγονε!

Μετά φόβου Θεού, Πίστεως κι Αγάπης, προσέρχομαι ευγνωμονών,

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr