Danke/Ευχαριστώ” στην Πειραιώς 260, ένα από τα πλέον πρωτότυπα θεάματα του φετινού μεταβατικού Φεστιβάλ Αθηνών

 

Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Κι επειδή ακόμα και η κριτική έχει τα όριά της και προς αποφυγήν μονοτονίας, ας δοκιμάσουμε σήμερα έναν καινούργιον τρόπο συνειρμικής αυτόματης γραφής ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:

Οι μουσικοί μοιάζουν ακίνητοι (κι όταν χαιρετούν κι όταν δεν χαιρετούν).

Και όταν υμνωδούν ευχαριστώντας τον Δημιουργό των Φώτων κι όταν απλώς σωπαίνουν συνυπάρχοντας με τον Αφηγητή και δύο επί σκηνής υφαντουργούς μετά διάτρητης καρτέλας (δυαδική γλώσσα: διάτρηση – μη διάτρηση, άσπρο-μαύρο, Καλό-Κακό, Μεσαίωνας-Αναγέννηση…).

Η μελωδία υπερίπταται.

Παγωμένη εικόνα, εύζωος ωστόσο.

Όλα τα έμβια όντα ακολουθούν ένα σχέδιο

Στον αόρατο αργαλειό τού Κόσμου.

Ένθεος τάξις,

Έμβιος μανία αυτοεκφράσεως.

Καθένας ό,τι μπορεί.

«Ο καθείς και τα όπλα του».

Κάθε ανάσα αυτόματη ευγνωμοσύνη

Για την ευλογία της ύπαρξης.

Ύμνος στον υπερβατικό Αρχιτέκτονα.

Υπερβάλλουσα γραμμή Ιεράς Γεωμετρίας.

Αναπόφευκτος εξωστρεφής ομφαλοσκόπησις.

Ποιητική αυτοπραγμάτωσις.

ΕΠΕΙΔΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΖΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΓΡΑΦΗ.

Συνδημιουργική ανάπλασις του αισθητικού μετεικάσματος.

(καλόν θα ήτο στο μπλοκάκι που μοιράζανε στους θεατές να υπήρχαν πολλές λευκές σελίδες – μία παρά μία – για πολλές, πολλές σημειώσεις).

 

Απαντοχή, αντοχή, τολμηρή διακριτικότητα, διονυσιακό θράσος.

Το θέατρο τού μέλλοντος θα είναι αναγκαστικά διαδραστικό αλλιώς δεν θα επιβιώσει. Μέσα από τα κινητά τηλέφωνα ΚΑΙ τα τάμπλετ ο κάθε ένας και η κάθε μία γράφει σε γιγαντοοθόνη επί σκηνής [αυτή είναι η πρότασή μου].

 

Όλη η σύλληψη βασίζεται στην Ιερά Ανατομία του Εσγταυρωμένου Βασιλέα των Πάντων: για τα πόδια… για τα γόνατα… για τα πλευρά… για το στήθος… για την (ιερή) καρδιά… για το πρόσωπο…

Εκείνος ο εκκωφαντικός χαρτοπόλεμος τού τέλους να έλειπε πάνω από τα κεφάλια των θεατών θα ήταν – νομίζω – καλύτερα.

[Δώσμου ένα σημειωματάριο και θα το γεμίσω.

Δώσμου μια ζωή

Και θα την ζήσω,

Υμνωδώντας τον Δημιουργό των Πάντων].

Νόας, Νους, Νώε, Νόες…

Μεταξοσκώληκας τού Φωτός.

Σηροτροφία με αόρατο νήμα.

Να μετατρέπαμε όλα τα απορρίμματα σε μετάξι;!;!;!

ΑΥΤΟΜΑΤΗ ΑΝΑΔΙΠΛΩΣΙΣ ΝΟΗΜΑΤΟΣ.

Πάντα υπάρχει ένα κενό ανάμεσα στους στοχασμούς μας

Που παλεύουμε να γεμίσουμε.

Απόδειξη ο περιττός ή και αναγκαίος Αφηγητής αυτής της αριστουργηματικής παράστασης.

Το πρέπον πρέπει να τηρούμε και ν’ αποφεύγουμε.

Δυσεύρετος Αρμονία.

[Γράφω όπως άλλοι/άλλες γνέθουν και υφαίνουν].

 

Το Κενό και η επεκτατική μανία τού Φωτός.

Κακώς συγχέεται με την φοβία.

Αγωνία; Ίσως.

 

ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΤΟΜΙΑ.

ΨΥΧΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ.

Έκδηλη η πνευματικότητα του εξαγιασμένου

Και εξαγνισμένου υλικού σώματος.

 

Το ΣΩΜΑ σε όλο του το θείο μεγαλείο.

Επαναφορά θρησκευτικότητος.

ΤΟ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΕΚΔΗΛΩΘΕΝ ΜΕ ΜΟΥΣΙΚΟ ΤΡΟΠΟ

Μουσική αγιογραφία του ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ ΒΑΣΙΛΕΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ.

Τελική έκρηξη ήχων, φώτων και ο περιττός χαρτοπόλεμος (με τη λέξη DANKE).

Όσο για τον πολυλογά Αφηγητή με την άπειρη αμπελοφιλοσοφία του, τι να πω, θα μπορούσε και να λείπει χωρίς να μας λείψει κάτι.

Εκπληκτικό το αποσυναρμολογούμενο σκηνικό (στο βάθος) που θυμίζει όρος σε βυζαντινή αγιογραφία.

Αυτά, για ΜΙΑ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ μιας μετανεωτερικής θεατρικής κριτικής, με έντονο το ποιητικό στοιχείο και με βάση τον ελεύθερο συνειρμό που προκαλείται ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ.

Μετά Λόγου Γνώσεως,

Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ

www.konstantinosbouras.gr

 

info:

http://aefestival.gr/festival_events/danke/

 

Ομάδα SUM – Latinitas Nostra

Danke / Ευχαριστώ
Βασισμένο στο Membra Jesu Nostri του Ντήτριχ Μπουξτεχούντε

σχετικά με την εκδήλωση|συντελεστές|εισιτήρια

Μια απροσδόκητη συνομιλία τεχνών στο Φεστιβάλ Αθηνών, με επί σκηνής δύο αργαλειούς Ζακάρ, έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή, έναν ηθοποιό, το σύνολο παλαιάς μουσικής Latinitas Nostra και τη δημιουργική ομάδα SUM. Παραβάλλοντας τις παρτιτούρες του Membra Jesu nostri, κορυφαίου έργου του Δανού μπαρόκ συνθέτη Ντήτεριχ Μπουξτεχούντε, με τις διάτρητες καρτέλες των παλαιών μηχανών ύφανσης, το Danke υπόσχεται ένα απολαυστικό μουσικό και σκηνικό αποτέλεσμα.

Σύλληψη – Σκηνοθεσία – Δραματουργία – Σκηνογραφία – Βίντεο Ομάδα SUM: Ανδρέας Λινός, Μυρσίνη Λινού, Όλγα Σφέτσα

Μουσική διεύθυνση Μάρκελλος Χρυσικόπουλος

Μετάφραση – Επιμέλεια κειμένων Γιώργος Κοροπούλης, Στέλα Ζουμπουλάκη

Σύνθεση – Ηλεκτρονικά Πάνος Ηλιόπουλος

Κοστούμια Γιώργος Σουμπάσης

Σχεδιασμός φωτισμού Βαγγέλης Μούντριχας, Αλέξανδρος Αλεξάνδρου

Βοηθός σκηνοθέτη Αναστασία Χίντζογλου

Κινησιολογία Κωνσταντίνος Παπανικολάου

Ανάπτυξη λογισμικού Δημήτρης Χριστάρας

Τεχνικοί σύμβουλοι αργαλειών Jacquard La maison des Canuts

Ηχοληψία Γιάννης Σκανδάμης

Ερμηνεύουν οι Latinitas Nostra: Φωνητικό σύνολο – Φανή Αντωνέλου σοπράνο Ι, Θεοδώρα Μπάκα σοπράνο ΙΙ, Σοφία Πάτση άλτο, Γιάννης Φίλιας τενόρος, Μάριος Σαραντίδης βαρύτονος, Οργανικό σύνολο – Αθανασία Τέλιου, Ανδρέας Λινός βιόλα ντα γκάμπα, Ζωή Πουρή μπαρόκ βιολί, Πάνος Ηλιόπουλος, Μάρκελλος Χρυσικόπουλος  εκκλησιαστικό όργανο, τσέμπαλο και πλήκτρα και ο ηθοποιός Γιώργος Κριθάρας

Οργάνωση – Εκτέλεση παραγωγής Delta Pi

Διεύθυνση παραγωγής Κωνσταντίνος Σακκάς

Βοηθός οργάνωσης παραγωγής Άννα Βακόντιου

Βοηθός εκτέλεσης παραγωγής Κωνσταντίνα Χρίστου

Συμπαραγωγή Μουσείο Μπενάκη / Νηματουργία Μέντης Αντωνόπουλος (ΝΗ.Μ.Α.)