Εἰκόνα«Ασκήσεις για γερά γόνατα», στο θέατρο Τέχνης

Από τον Χρήστο Ναούμ

Στα ογδοήκοντα χρόνια ζωής, το Θέατρο Τέχνης δίνει βήμα έκφρασης σε Έλληνες συγγραφείς. Οκτώ σύγχρονα ελληνικά έργα γράφτηκαν αποκλειστικά, για το Υπόγειο. Οπού θα παίζονται κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στην εν λόγω σκηνή. Η πρώτη παράσταση, που είδαμε,  «Ασκήσεις για γερά γόνατα», του Ανδρέα Φλωράκη, αναφέρεται σε μια μητέρα (Εξουσία), η οποία προσπαθώντας να βάλει σε τάξη τον έφηβο γιο της, μεταφέρει την καταπίεση, ( που υφίσταται αλλά και που ασκεί), στην εταιρεία της, δηλαδή, στους  δύο μοναδικούς υπαλλήλους της. Τους οποίους απειλεί με απόλυση, αναγκάζοντάς τους σε άνισο και ανήθικο αγώνα δρόμου, μεταξύ τους. Μέσα σε αυτήν την ζοφερή κατάσταση, ευνοείται το μοντέλο του φασισμού, που εκκολάπτεται σαν το αυγό του φιδιού. Τα γερά γόνατα των υπαλλήλων χρειάζονται, για τις γονυκλισίες και τους εξευτελισμούς, που επιβάλλει η- κάθε λογής- Εξουσία. Αυτό, ακριβώς που επιβάλλει η μητριαρχική, εξουσιαστική, πρωταγωνιστική  μορφή του έργου, (κ Α. Αθανασίαδου). Εγκαθίσταται, αναπτύσσεται, απομυζά και, τέλος εγκαταλείπει, τους ξενιστές της, αφού πρώτα τους καταστρέψει, ολοκληρωτικά. Πολύ καλές οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών, Ν. Κοψιδά, Ε.Οικονόμου-Βαμβακά και Κ. Σιβλέστρου. Η κ. Α. Αθανασιάδου, στον ρόλο της μητέρας-εργοδότριας, διαθέτει το ύφος που αντιστοιχεί σε κάθε επιβολή διεφθαρμένης εξουσίας. Μας άρεσε, ιδιαίτερα. Εύστοχη και απέριττη η σκηνοθεσία του Γ. Μόσχου. Ένα έργο που προβληματίζει για τις σχέσεις δυνάστη-εργοδότη  και εξαρτημένων υπαλλήλων. Μητέρας-γιού. Σχέσεις,  που γίνονται επικίνδυνες, όταν γίνονται ακραίες, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου.