Τραγούδι Χωρίς Όνομα
Cancion sin Nombre / Song Without a Name

Περουβιανο-ισπανο-αμερικανική ταινία, σκηνοθεσία Μελίνα Λεόν με τους: Πάμελα ΜεντόζαΤόμι ΠάραγκαΛούσιο Ρόχας

Η ταινία της χρονιάς!!!

 

από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Σπανίως γράφω για ταινίες, αφού με έχει απορροφήσει πλέον το θέατρο κι η ποίηση ψυχή τε και σώματι. Είμαι όμως και κριτικός, ουχί ως πάρεργον, αλλά ως παράπλευρη ωφέλεια. “Μέσα στην Τέχνη πάλι αναπαύομαι από τη δούλεψή της” (όπως γράφει ανεξίτηλα στον Χρόνο ο Μεγάλος Αλεξανδρινός Ποιητής Καβάφης, ο μύστης, ο μεταφυσικός του σώματος, ο ερωτικός της ύλης, ο αγγελικός της σοφίας).

Ο κινηματογράφος είναι η μεγάλη μου αγάπη. Παιδιόθεν. Ζωγραφική, γλυπτική, χορός, μουσική… Εις αναζήτησιν της κοσμικής Αρμονίας της Συμπαντικής Ευταξίας, της υπερφυσικής Ωραιότητος, μελέτησα και μελετώ μετ’ επιμονής, υπομονής κι εργατικότητος την Φύσιν και τα φαινόμενα. Το Κάλλος είναι η παράδεισός μου κι η Νήσος των Μακάρων είναι για μένα γεμάτη βιβλία, θεατρικές σκηνές, διαλέξεις, αμφιθέατρα, προβολές, ταινίες, μουσικές, χορογραφίες, εικαστικές συνθέσεις, απαγγελίες.

Ετούτη η περουβιανή ταινία με συντάραξε με την ποιότητα και την αλήθεια της. Μέσα από τη θολή εικόνα κι από τον θαμπό ήχο, παρά την μονοκάμερη λήψη και τον (προφανώς) ανύπαρκτο οικονομικό προϋπολογισμό, παρά την έλλειψη του δυτικότροπου σασπένς και μιας θεαματικής ανατροπής στο τέλος, αυτή η “βασισμένη σε αληθινά περιστατικά” ταινία, η βγαλμένη λες μέσα από τη ζωή, εκεί που τα βάσανα δεν έχουν μήτε αρχή μήτε πέρας, μέσα σε αυτό το ανεπιτήδευτο σχεδόν “ναΐφ” έργο Τέχνης βρήκα την χαμένη μου αθωότητα ως θεατής κι ως άνθρωπος με εξαιρετικά ασκημένη ενσυναίσθηση αλλά και νοητική ψυχρότητα, ως μελετητής-ερευνητής της ανθρώπινης κατάστασης.

Στα όρια μεταξύ πολύ βαθιάς, βαθυτάτης κυτταρικής – θα έλεγα – συγκινήσεως και της καταγγελίας ενάντια στη Διαφθορά των αξιωματούχων του Τρίτου Κόσμου, ανακάλυψα ξαφνικά τον εαυτό μου και τις καταβολές μου, τον καλά κρυμμένο Πόνο για τα πάθη ανθρώπων, ζώων, φυτών και πραγμάτων…

Συγκλονίστηκα με τα μύχια της ύπαρξής μου από το τραγούδι του τέλους, εκεί όπου η απατημένη μάνα που της άρπαξαν το παιδί αμέσως μετά τη γέννα, τραγουδάει ένα νανούρισμα σαν το “τζιβαέρι μου”, με τη μόνη διαφορά ότι δεν απαρνήθηκε εκείνη το λατρευτό της τέκνο “με θέλημα δικό της”, αλλά έπεσε θύμα των περιστάσεων, παράπλευρη απώλεια της φτώχειας και της ανημπόριας. Το πιο τρομακτικό είναι εκείνο που λέει ο “καλός” γερουσιαστής στον παθιασμένο δημοσιογράφο που είναι και ομοφυλόφιλο, άρα ευάλωτος σε προπηλακισμούς και κοινωνικό αποκλεισμό: “σκέψου”, του λέει, “τι τύχη θα είχαν αυτά τα παρανόμως υιοθετημένα παιδιά αν είχαν μείνει με τους φτωχούς γονείς τους;”.

Εξαιρετικό φιλμ. Μια ταινία που δεν ωραιοποιεί τίποτα. Η αισθητική προκύπτει από την εξαϋλωμένη χαρμολύπη, έτσι όπως απαλύνεται από την ομιχλώδη φωτογραφία και τον χαμηλόφωνο ήχο, που προσθέτει στην ανασφάλεια των ταπεινών, των κατατρεγμένων τούτης της γης.

Η Δικαιοσύνη όμως θα λάμψει στο τέλος. Μέσα από τη Θάλασσα, έτσι όπως τη λούζει ο Ήλιος ο μεσημεριανός, η Ελευθερία της Σκέψης και της Έκφρασης…

Μακάρι να ζήσουμε μέχρι τότε να δούμε αυτόν τον καινούργιον Χρυσούν Αιώνα, τη Νέα Αναγέννηση που θα λάμψει πάνω από τα βουνά της γης κι από τα κεφάλια τον ανθρώπων.

Αμήν!!! Γέγοιτο!!! Γέγονε!!!

 

Δρ. Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

info:

https://www.athinorama.gr/cinema/movie/tragoudi_xoris_onoma-10067607.html

Τραγούδι Χωρίς Όνομα
Cancion sin Nombre / Song Without a Name

3 / 5

Τραγούδι Χωρίς Όνομα

Δραματική 2019 | Α/Μ | Διάρκεια: 97′

Περουβιανο-ισπανο-αμερικανική ταινία, σκηνοθεσία Μελίνα Λεόν με τους: Πάμελα ΜεντόζαΤόμι ΠάραγκαΛούσιο Ρόχας

Ένα φτωχό νεαρό ζευγάρι εμπιστεύεται τη γέννηση του πρώτου του παιδιού σε μια κλινική που υπόσχεται δωρεάν ιατρική περίθαλψη. Οι νοσοκόμες όμως χωρίζουν το βρέφος από τη μητέρα του κι εξαφανίζονται, με την άτυχη γυναίκα να προσπαθεί να το εντοπίσει.