Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Φαίνεται πως η ηθογραφία καλά κρατεί στο νεοελληνικό θέατρο, εικονογραφώντας κι αποδίδοντας εν μεγεθύνσει τις παθογένειες μιας κοινωνίας οιονεί ευρωπαϊκής αλλά και ανατολίτικης, που ναι μεν παραδέχτηκε θεσμικά τα δικαιώματα των ομοερωτικών και των διαφορετικών εν γένει, εξακολουθεί όμως να κατατρύχεται από ενοχές και οιδιπόδεια που οδηγούν στην αυτομαστίγωση.

Η ομοφυλοφιλία έχει συχνά αποδοθεί στην σύγχρονη ελληνόφωνη Τέχνη, από τις ασπρόμαυρες ταινίες μέχρι και σήμερα με το συνοδευτικό τής αμαρτίας / αστοιχίας, αν όχι και της παραβατικότητας. Και ναι μεν η Τέχνη λειτουργεί σαν μεγεθυντικός φακός και στα κοινωνικά προβλήματα ως μικροσκόπιο, όμως πολύ συγκίνηση έχει προκληθεί χωρίς το ανάλογο βάρος το εξωτερικό. Η εσωτερίκευση τού Υπερεγώ είναι ένα άλλο θέμα, ευρύτερο και δυσχερέστατο στην διαχείρισή του.

Είδα λοιπόν στο θέατρο ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ μια αριστουργηματική παράσταση, βασισμένη σε ένα καλογραμμένο κείμενο, που ξεπήδησε λες μέσα από τη ζωή, σαν φέτα νατουραλιστική.

Αν δεν ήταν η θεατρική σύμβαση, ειδικά οι αλλαγές του φωτισμού και οι εμφανείς τεχνικές αλλαγής χωροχρονικού πλαισίου, αν το έβλεπα αυτό σε ταινία, με την ίδια απολύτως επιτυχημένη διανομή, θα έκλαιγα μέχρις εξαντλήσεως.

Συνταρακτική η πόρνη μάνα, απελευθερωμένη αλλά και δεσμευμένη, που «αμάρτησε μεν για το παιδί της», δεν μπορεί όμως να αποδεχτεί την ομοερωτική επιλογή του κι ένα απλό μικροαστικό δράμα μετατρέπεται σε ψυχολογικό θρίλερ.

Η ανθρώπινη κωμωδία είναι συγγνωστή από την Αναγέννηση και μετά. Ειδικά ο Διαφωτισμός προέτεινε και προεξέτεινε την έννοια της προσωπικής ατομικής ελευθερίας και την δυνατότητα της επιλογής στα όρια τής μη βλαπτικής συμπεριφοράς. Η όποια αυτοκαταστροφή είναι καθαρά παθολογικό φαινόμενο κι εν πολλοίς μη επιθυμητή. Την κοινωνία ελευθέρων ατόμων συμφέρει η συνδημιουργικότητα όλων, η μετατροπή τής ερωτικής μηχανής σε παραγωγικότητα βιομηχανική, τεχνολογική, ψηφιακή. Έχει κάθε λόγο λοιπόν να ενσωματώσει το διαφορετικό, ειδικά όταν είναι ευφυές, επινοητικό, πολυμήχανο. Και ποιος οξυδερκέστερος των μέχρι πρότινος κατακριτέων, όταν έχουν επιβιώσει υποδυόμενοι ρόλους εξ αντιθέτου;

Στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν ξέρουμε αν και κατά πόσον ο μέχρι πρότινος συμπαθέστατος κι ενσυναίσθητος μορφωμένος κρυπτοομοφυλόφιλος εκδικείται ή επιδίδεται σε μια ακραία πράξη συμπόνοιας όπως η παπαδιαμαντική «Φόνισσα». Είναι ασαφές το τέλος, ανοικτό κι ως εκ τούτου ευεπίφορον εις κάθε ερμηνείαν. Όλα γίνονται πολύ γρήγορα, ο ρυθμός κλιμακώνεται στο τελικό κρεσέντο, όπου η εικόνα αναλαμβάνει τα ηνία από τον ολοένα κι ελλείποντα ήχο. Οι λέξεις κρατούν το νήμα μιας κάποιας λογικής, η απουσία τους δίνει τόπο στα ορμέφυτα και στην οργή, στην συμπιεσμένη, στην καταπιεσμένη οργή.

Εκπληκτική παράσταση. Ελπίζω να επαναληφθεί και στην μετά «όμικρον» εποχή. Εύχομαι να γίνει κινηματογραφική ή τηλεοπτική ταινία και να μην την χάσουν όλοι και όλες όσες εξακολουθούν να θεωρούν το διαφορετικό αμαρτία.

Ο Μεσαίωνας είναι πολύ μακριά πίσω μας και ΔΕΝ θα ξαναγυρίσουμε. Οι πυρές που καίνε βιβλία ή και ανθρώπους ΔΕΝ θα ξανανάψουν ποτέ. Ας είμαστε ευαίσθητοι και αγωνιστικά αντίθετοι στον καθημερινό ρατσισμό που πολλές φορές μεταμφιέζεται στα αντίθετά του (όπως είναι π.χ. η λεγομένη «πολιτική ορθότητα»). Και για να παραφράσω τον Ελύτη, όπου ακούς ορθότητα κάποιος προσπαθεί να σε κόψει και να σε ράψει στα μέτρα του, ακόμα κι αν χρειαστεί να σε αποκεφαλίσει ή να σου κόψει τα πόδια… Ας ευαισθητοποιηθούμε όλοι απέναντι σε ρατσιστικά φαινόμενα επιβολής τού «ορθού». Κάθε φορά που επικράτησε αυτό στο παρελθόν, η Ιστορία έδειξε πάντα έναν καινούργιο Μεσαίωνα. Παλέψαμε πολύ σκληρά για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, την Ελευθερία τού Λόγου και τής Έκφρασης, την Αυτοδιάθεση, για την επιλογή συντρόφου, θρησκείας, ιδεολογίας. Μην τα γκρεμίσουμε όλα τώρα στο όνομα ενός στρεβλού, αντεστραμμένου «προοδευτισμού». Προσέξτε τις λέξεις! Έχουν την δική τους λογική κι εκδικούνται τους αμόρφωτους, τους αδιαμόρφωτους, τους δοκησίσοφους, τους αγγράμματους εγγραμμάτους, τους ανοήτους σοφολογιοτάτους, τους φασίστες μετριοκρατούντες που ανακηρύσσουν τον ολίγιστο εαυτό τους πρότυπο το οποίο εξάπαντος πρέπει να μιμηθούν οι άλλοι. «Οι άλλοι είναι η Κόλαση», όπως λέει ο Σαρτρ στη «Ναυτία» του όταν δεν έχουν αυτογνωσία, δεν ασκούνται καθημερινά στην ενσυναίσθηση, όταν θεωρούν τον εαυτό τους τέλειο κι ότι για όλα «φταίνε οι άλλοι». Οι άλλοι είμαστε εμείς κι οφείλουμε για το καλό όλων να αυτοβελτιωθούμε και να εξασκήσουμε τις κοινωνικές μας δεξιότητες.

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, ΔΙΑΘΛΑΣΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΤΙΚΟΣ. Κι αν κρίνω από αυτή την επιτυχημένη παράσταση, η Ελληνική Κοινωνία έχει ακόμα πολύ δρόμο να διανύσει μέχρι της απελευθέρωσή της από μεσαιωνικές / οθωμανικές αγκυλώσεις.

 

Μετά Δέους και Πίστεως εις το Φως / Φάος,

 

Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας

https://konstantinosbouras.gr

 

info:

https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-metaxourgeio/to-koudouni/

Παράταση παραστάσεων!

 

Κάτι καλό συμβαίνει στο θέατρο Μεταξουργείο…

Μετά από 10 συνεχόμενες SOLDOUT παραστάσεις και με ενθουσιώδεις κριτικές και υποδοχή από κοινό και κριτικούς, το νέο σύγχρονο ελληνικό έργο «Το κουδούνι» του Δημήτρη Αλεξίου που ανεβαίνει για πρώτη φορά σε δική του σκηνοθεσία από την ομάδα Αντικλείδι, θα συνεχίσει τις παραστάσεις του στο ίδιο θέατρο μετακομίζοντας πλέον το Σαββατοκύριακο.

Το κουδούνι

του Δημήτρη Αλεξίου

από την ομάδα Αντικλείδι

YouTube trailer: https://www.youtube.com/watch?v=jv4TMHuLv3s

«Γροθιά στο στομάχι» χαρακτηρίστηκε η παράσταση που γέμισε κόσμο τον πεζόδρομο της Ακαδήμου τα Δευτερότριτα του Οκτώβρη και του Νοέμβρη. Μία αναμέτρηση με τις κρυμμένες και παραμελημένες αλήθειες, με τα βολικά ψέματα, με τις κοινωνικές συμβάσεις και υποχρεώσεις, με τον ίδιο μας τον εαυτό. Μια βουτιά στην ψυχή όχι μόνο των ηρώων αλλά καθενός μας. Αμείλικτη, σκληρή, ρεαλιστική αποτύπωση της πραγματικότητας, από μία δουλεμένη ομάδα που φλέγεται πάνω στο σανίδι. Μια παράσταση που χωρίς να είναι κωμωδία αναπολεί με χιούμορ την τρυφερότητα και την κίβδηλη αγνότητα του παρελθόντος, που χωρίς να είναι θρίλερ προκαλεί τρόμο για το τι είναι ικανοί οι άνθρωποι, που χωρίς να είναι αστυνομική ψάχνει τις αιτίες θανάτου και εγκλημάτων, που χωρίς να είναι queer κοιτάζει στα ίσια το θέμα της φαλλοκρατίας, του σεξισμού, της σεξουαλικότητας και της αναζήτησης της σεξουαλικής ταυτότητας.

Για 10 ακόμα παραστάσεις. Μην το χάσετε!

 

Λίγα λόγια για το έργο:

«Μια εφηβική παρέα αγοριών που άντεξε στο πέρασμα του χρόνου.

Σαραντάρηδες πια καλούνται να έρθουν αντιμέτωποι με όσα δεν ήξεραν αλλά και όσα ήξεραν και επέλεγαν επιμελώς να καταχωνιάζουν.

Μια μάνα κατάκοιτη με αδυναμία ομιλίας επικοινωνεί τις ανάγκες αλλά και όλες τις επιθυμίες της με ένα ηλεκτρικό κουδούνι κρεμασμένο στο λαιμό.

Πόση δύναμη μπορεί να κρύβεται στην αδυναμία;

Πόση εξουσία στην ανημπόρια;

Πόσο μας επηρεάζουν οι άνθρωποι γύρω μας;

Πόσο μας αλλοιώνουν, μας διαμορφώνουν, μας συνθλίβουν;

Πόσο ελεύθεροι είμαστε πραγματικά στις επιλογές μας;

Το νέο έργο του Δημήτρη Αλεξίου είναι ένα δυνατό ψυχογράφημα χαρακτήρων που είναι φίλοι μας, κοιμούνται δίπλα μας ή τους αντικρίζουμε κάθε μέρα στον καθρέφτη. »

 

Το ομώνυμο τραγούδι της παράστασης ερμηνεύει η Αθηνά Πανταζή

σε στίχους Κατερίνας Ξαναλάτου , μελωδία του Δημήτρη Αλεξίου

και παραγωγή- ενορχήστρωση Βαγγέλη Σερίφη

 

Διάρκεια: 105’ χωρίς διάλειμμα

Κρατήσεις/ ομαδικά εισιτήρια: 6972211091

Facebook Page: https://www.facebook.com/antikleiditheater

Η παράσταση είναι ακατάλληλη για ανηλίκους κάτω από 15 ετών.

 

Πρωτόκολλα Covid:

Είσοδος με πιστοποιητικό εμβολιασμού ή πιστοποιητικό νόσησης εντός 3 μηνών. Η χρήση μάσκας είναι υποχρεωτική καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης.

 

 ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Κείμενο – σκηνοθεσία: Δημήτρης Αλεξίου

Σκηνικά: Σταμάτης Ζέρβας

Κατασκευή σκηνικών: Γιώργος Χάιντας, Δημήτρης Μαμάι, Αλέξανδρος Πέτοβας

Φωτισμοί: Δημήτρης Αλεξίου

Φωτογραφίες: Γιώργος Νίκογλου

Βίντεο: Νεκτάριος Θεοδώρου

Graphics design: Δήμητρα Καραγιάννη

Πρωτότυπη μουσική επένδυση: Βαγγέλης Σερίφης

Δημόσιες σχέσεις: Acerinta

Εκτέλεση παραγωγής: Κωνσταντίνος Πλατής

Το ομώνυμο τραγούδι της παράστασης ερμηνεύει η Αθηνά Πανταζή

σε στίχους Κατερίνας Ξαναλάτου , μελωδία του Δημήτρη Αλεξίου

και παραγωγή- ενορχήστρωση Βαγγέλη Σερίφη

Ερμηνεύουν: Απόστολος Βαρναβέλιας, Κατερίνα Ξαναλάτου, Βασίλης Λαδικός , Γιώργος Χάιντας , Βαρβάρα Ραμπαούνη, Γεωργία Προκοπίου. Φιλική συμμετοχή: Βασίλης Μουτσόπουλος