ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΠΟΥΡΑ Στις εποχές της Κρίσης οι άνθρωποι αναγκάζονται να υπερβούν τα όριά τους. Οι καλλιτέχνες είναι εξ ορισμού «μεθοριακά» άτομα, που ζουν πέρα από τις συνήθεις νόρμες, εξοικειωμένοι με την αδιάκοπη υπαρξιακή κρίση, ελαστικοί και «πλαστικοί» στο έπακρο. Πηγαίνοντας σχεδόν κάθε βράδυ και σε άλλη θεατρική σκηνή, οφείλω να επισημάνω έστω κι επιγραμματικά ορισμένες ερμηνείες άξιες για βραβείο. Στην αίθουσα Black Box του...
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Μπορεί κανείς να διαφωνεί όσο θέλει με το δραματικό έργο ζώντων και περασμένων εποχών συγγραφέων, όμως δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη διαχρονικότητα ενός «καλοφτιαγμένου» έργου, που απεικονίζει μέσα από κάποιο φαντασιακό πρίσμα την εποχή του και καταδεικνύει τις αντιφάσεις του δημιουργού του. Για τον Ξενόπουλο ο λόγος, ο οποίος και στην υπερσυντηρική «Διάπλασις των Παίδων» αρθρογραφούσε και...
ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΠΟΥΡΑ Όταν σε κλέβουν …έχεις κάτι αξιοζήλευτο, όταν σε διασκευάζουν υπάρχεις, όταν ασχολούνται με την ψυχανάλυσή σου έναν και πλέον αιώνα μετά το θάνατό σου, ε, τότε είσαι ή σημαντικός ή …περιπεπλεγμένος (ή και τα δύο). Ο αφορισμένος Εμμανουήλ Ροΐδης αναβιώνει στο Φεστιβάλ Αθηνών χάρη στην εμπνευσμένη πειραματική απόπειρα του δοκιμασμένου και καταξιωμένου Δημήτρη Μαυρίκιου να διαβάσει παράλληλα το έργο και τη ζωή του. Η...
ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΠΟΥΡΑ Το να συγκρίνεις ψυχώσεις ακούγεται οξύμωρο, όταν πρόκειται όμως για το έργο της (μη) ιδανικής αυτόχειρος Σάρα Κέιν με τίτλο «4,48 Ψύχωση» (που το είχε ανεβάσει με θαυμαστό μονολογικό τρόπο η Ρούλα Πατεράκη το 2002) και παίζεται ταυτόχρονα σε δύο αθηναϊκές σκηνές που τις χωρίζουν μόνο λίγα τετράγωνα στην Αθήνα της Κρίσης και της ομαδικής απόγνωσης, ε, τότε τα πράγματα αποκτούν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Κι όχι επειδή...
ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΠΟΥΡΑ Οι πολιτιστικές ανταλλαγές μεταξύ ομογάλακτων χωρών που έχουν λουστεί στα νάματα του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού είναι απολύτως θεμιτές, ειδικά όταν πρόκειται για το πρώτο κρατικό μας θέατρο κι όταν καλεί Γάλλους (σκηνοθέτη, δραματουργό, σκηνογράφο και φωτιστή) για να ανεβάσουν – σε συνεργασία με Έλληνες ομοτέχνους τους – έναν κορυφαίο Γάλλο θεατρικό συγγραφέα, τον Μπερνάρ-Μαρί Κολτές. Όμως το αποτέλεσμα δεν δικαίωσε τις...
ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΠΟΥΡΑ Φαίνεται ότι πέρασε η εποχή τών μεγάλων ηρώων, των μεγάλων ηθοποιών, του μεγάλου μυθιστορήματος. Από την αρχαία τραγωδία εξέλιπαν οι πρωταγωνιστές κι απέμεινε ο Χορός. Εποχή πλουραλισμού, ελευθερίας, ανοχής, πειραματισμών, αλλαγής, αλλά και ταυτόχρονα εποχή λαϊκισμού, απλοπλοιήσεων, «αρπαχτής», αλαζονείας, ωχαδερφισμού, «ξερολισμού» και δοκησισοφίας. Διαλέξτε αν θέλετε να δείτε το ποτήρι μισογεμάτο ή μισοάδειο. Νοσταλγώ...
Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΠΟΥΡΑ Ο απόλυτος εγωισμός του προδομένου. Η διαιώνιση τού πόνου δια της μνησικακίας. Ο εγωκεντρισμός τού αναπόφευκτου. Το μίσος που φαρμακώνει πρωτίστως και κυρίως τον ξενιστή του. Φορέας ενός νοσήματος μεταδοτικότερου κι από την πανούκλα, ο Φιλοκτήτης εγκαταλείπεται ως λεπρός από τους συμπολεμιστές του στην βραχώδη κι ερημική Λήμνο, απέναντι από την Τροία, μόνο και μόνο επειδή δεν αντέχουν τη δυσωδία και τις κραυγές πόνου...
