Παζολίνι, σαράντα χρόνια μετά την αναγκαστική σιωπή του. Ο Γιάννης Σολδάτος μιλάει εκ μέρους του σε ένα έργο εικονοκλαστικό και προκλητικό, από ιδεολογική κυρίως πλευρά Γράφει ο θεατρολόγος και κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας   Οι μύθοι αναβιώνουν πάντα μέσα από το συλλογικό ασυνείδητο. Είναι σαν τον νερό των ωκεανών: εξατμίζεται, ταξιδεύει με τα σύννεφα, κάνει το γύρο της γης – όσο προλάβει – και μετά πέφτει στη γη ή στη θάλασσα, ως...

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα   Σε εποχές Κρίσης, σε εποχές μεταβατικές, σε εποχές σκληρές που η Ιστορία μας μαστιγώνει κατά πρόσωπο, ο διάχυτος Τρόμος οδηγεί σε φόβο απώλειας ελέγχου, οι άνθρωποι γυρίζουν σαν τα σαλιγκάρια, σαν χελώνες, προς τα μέσα τους, χώνονται στο καβούκι τους κι αναζητούν τη σχέση εξουσιαζόμενου-εξουσιαστή μέσα στον ίδιο τους τον εαυτό. Ο νους, ο έλλογος νους, η κοινή ή μη κοινή Λογική, είναι...

    από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα   Ο Γιάννης Σολδάτος είναι σπουδαίος κινηματογραφιστής, ευέλικτος συνεντευξιαστής, έμπειρος εκδότης και μορφωμένος συγγραφέας, που ξέρει να στήνει πλοκή, να πλάθει ή αναδημιουργεί μύθους, να πολιτικολογεί χωρίς να κομματίζεται και να χρησμοδοτεί χωρίς να εκστασιάζεται, να διδάσκει χωρίς να κομπορημονεύεται και να υπάρχει χωρίς να καταβάλλεται. Όχι και λίγα, δε νομίζετε; Είδα με...

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα   Ο Παναγιώτης Χριστόπουλος, που γεννήθηκε στην Καλαμάτα πριν από 34 χρόνια, μπορεί να ξέρει καλά την τέχνη του κινηματογράφου, στο θέατρο όμως έπλασε μια γρήγορη φάρσα (που φιλοδοξεί να είναι μαύρη κωμωδία). Σχηματικοί χαρακτήρες, αμηχανία κι επαναληπτικότητα. Ουδέν το νεώτερον, πλην της αισθητικής των κώμικς, των γκανγκ του βωβού κινηματογράφου και της βιασύνης των νέων να πάνε στο «δια...

Γράφει ο Χρήστος Ναούμ   Strada στα Ιταλικά σημαίνει δρόμος. Θα έλεγα ο δρόμος της σκληρής επιβίωσης σε μια μακρινή εποχή, που συνάμα είναι τόσο σύγχρονη. Η ταινία γυρίστηκε το 1954 από τον Φελίνι. Μην έχοντας δει το φιλμ αποφάσισα ένα Κυριακάτικο βράδυ να δω την παράσταση στο Θέατρο Βικτώρια. Σε ένα αφαιρετικό, μαύρο σκηνικό οι «πλανόδιοι» καλλιτέχνες άρχισαν να ξεδιπλώνουν ευλαβικά το έργο τους. Ο Τζαμπανό- ένας σωματώδης λαϊκός τύπος-...

Από τον κριτικό και θεατρολόγο Κωνσταντίνο Μπούρα Έχει περάσει πολύ καιρός από την τελευταία φορά που διασκέδασα στο θέατρο χωρίς να προβληματιστώ, που απόλαυσα τις σκηνικές επιδόσεις των ηθοποιών χωρίς να χρειαστεί να τους κρίνω, να τους επικρίνω, να τους προκρίνω, να τους κατακρίνω. Είναι ελάχιστες οι φορές που πάλεψα μεταξύ υπνηλίας και τάσης φυγής από τη σκοτεινή αίθουσα να κρατήσω το σώμα μου καθηλωμένο και τα βλέφαρα ανοικτά. Ναι, τόσο...