Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Ο Στέφανος Κακαβούλης είναι ο Ιάκωβος Καμπανέλλης τού 21ου αιώνα. Κι αυτό το γράφω μετά λόγου γνώσεως. Κι επειδή τα γραπτά μένουν και η Ιστορία είναι αμείλικτη, σπεύδω να το εξηγήσω. Ξέρει να γράφει διαλόγους, να δημιουργεί δραματικές συγκρούσες επί σκηνής, να διαπλέκει τα πρόσωπα και τους ψυχισμούς τών ηρώων του και το κυριότερο: ΕΊΝΑΙ ΠΟΙΗΤΗΣ. Διαθέτει την αφ’ υψηλού θέαση τών ανθρωπίνων. Η...

  Γράφει ο θεατρολόγος και κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας   Η Ζωή Λάσκαρη είναι η τελευταία, η μεγάλη σταρ που αναδύθηκε από το ποιητικό σύμπαν τής Φίνος Φιλμ, η μακροβιότερη, η ανθεκτικότερη, γιατί εξελίσσεται, γιατί δεν είναι σοβαροφανής, αντιπαθεί το δήθεν, διδάσκεται και διδάσκει με την πείρα και την εναργή της παρουσία. Είναι άνεμος και πυρ, υδάτινο συναίσθημα και γειωμένη ως αιλουροειδές, είναι σημαντική χωρίς να το παίζει σπουδαία...

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Επίκαιρα νοήματα σε πεπαλαιωμένες αισθητικές φόρμες. Ένα έργο που ανέβηκε για πρώτη φορά επί χούντας κι είχε μια σαφή αντιστασιακή χροιά είναι και σήμερα πάλι επίκαιρο λόγω τής οικονομικής δυσπραγίας και τών  έξωθεν πιέσεων που υφίσταται η χώρα μας και κάθε ένας από εμάς ξεχωριστά, αφού η επίθεση στην τσέπη μας προκαλεί άγχος, ανασφάλεια και πανικό, μετατρέποντάς μας από ελευθέρως σκεπτόμενους...

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Τον Φεβρουάριο τού 2012 είχα δει τον δεξιοτέχνη Νίκο Καλαμό να ερμηνεύει Τακόπουλο στο θέατρο “Τόπος Αλλού” κι εκστασιάστηκα. Τότε έγραψα διθυραμβική κριτική γιατί είπα: “επιτέλους κάτι αντισυμβατικό κι αιρετικό που παίζεται από το 1978 μέχρι σήμερα (ήμουνα νιος κι εγέρασα). Ανέβηκε για πρώτη φορά στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν με τον αξέχαστο Δημήτρη Οικονόμου κι αργότερα με τον Νίκο Καλαμό στο...

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Όταν ξαναβλέπεις για πολλοστή φορά ένα έργο κι έχεις την αίσθηση τού καινούργιου, όταν προσέρχεσαι παρθένος στη θεατρική κόλαση και βγαίνοντας από την αίθουσα έχεις την αίσθηση ότι έχεις επισκεφθεί τον παράδεισο, τότε το θέαμα αξίζει και το επί σκηνής δρώμενο επιτελεί τον ψυχ-αγωγικό σκοπό του. Στην εποχή της κρίσης το γέλιο είναι δύσκολη και πολύτιμη υπόθεση. Προϋποθέτει άρση τής συνειδήσεως...

Από τον θεατρολόγο και  κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Θυμώνουν τα έργα όταν τα βιάζεις. “Κάτι σάπιο υπήρχε πάντα στο βασίλειο τής Δανιμαρκίας”. Αυτή η διαχρονικότητα τής σήψης και τής διαφθοράς, κοινό σημείο όλων των σαρκοβόρων πολιτισμών από τα σπήλαια μέχρι τους ουρανοξύστες αποτελεί και τον ομφάλιο λώρο που συνδέει τον Σαίξπηρ με τον Χάινερ Μύλλερ. Η ελεήμων κι έντρομη ματιά πάνω στο ανέφικτο τού ουμανισμού σε μια κοινωνία που σκοτώνει ζώα και...