μια φωναχτή, εξωστρεφής παράσταση «στο κόκκινο», σε κείμενο του πρωτοεμφανιζόμενου Μυρώδη Αδαμίδη και σκηνοθεσία-διδασκαλία του κατά πολύ και σε πολλά (καλλιτεχνικά) έμπειρου Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου με εκπληκτικούς ηθοποιούς στο θέατρο «Αλκμήνη» που επέτυχε να καταστεί ζωντανό κύτταρο πολιτισμού στην πολύπαθη πρωτεύουσά μας.   Από τον ποιητή θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα.   Εάν το έβλεπα αυτό το έργο στον κινηματογράφο, θα μου...

  του μεγάλου Ντοστογιέφσκι με τον Θωμά Κινδύνη στο Θέατρο Μορφές Έκφρασης (Αλκμήνης 13) στα Κάτω Πετράλωνα.     Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Για τον Δυτικό Πολιτισμό, η σύνδεση από το μυαλό στην καρδιά είναι η πιο μακριά σιδηροδρομική τροχιά του κόσμου. Λέμε, λέμε… “Words, words…” κατά τον σαιξπηρικό Άμλετ και βουλιάζουμε ολοένα και περισσότερο στην ψηφιακή αφασία μας, στον τεχνολογικό αυτισμό μας. Και η αγάπη;...

Η παρακμή του Δυτικού Πολιτισμού, ομφάλιοι λώροι που δεν κόπηκαν και η έλλειψη τελετών ενηλικίωσης, γονιμολατρικών δρωμένων και η ψηφιακή φυλακή του τεχνολογικώς ανεπτυγμένου κόσμου,       Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα.   Παρακολουθώντας άφωνος τον αριστουργηματικό μονόλογο της Τζωρτζίνας Τζήλιου δια στόματος και σώματος Λίζης Ξανθοπούλου, ήταν σα να άκουγα παραληρήματα ψυχιατριζομένων, εγκλεισμένων υπάρξεων,...

και Πέτρου Ζούλια στο θέατρο «Χώρα» σε ένα εκπληκτικό ποιητικό, ρεαλιστικό αλλά και μαγικά αφαιρετικό σκηνικό της Άσης Δημητρολοπούλου.   Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα   Σπανίως ενθουσιάζομαι τόσο (σχεδόν ποτέ) με παλαιά θεατροποιημένα πεζογραφήματα (εκτός αν πρόκειται για τον Ντοστογιέφσκι, τον Παπαδιαμάντη, τον Βιζυηνό…). Για τα αποδέλοιπα θυμάμαι τη θυμόσοφη ρήση της γιαγιάς μου «περσινά ξινά σταφύλια». Έτσι πήγα με...

του Άντερς Λουστγκάρτεν σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου στο ψαγμένο «Θέατρο του Νέου Κόσμου» όπου μόνο επιτυχίες βλέπουμε   Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος είναι ο τελευταίος ίσως σκηνοθέτης με σεβασμό στον Θεατρικό Λόγο που επιδεικνύει κατανυκτική ευλάβεια και άμετρο σεβασμό στα κείμενα που αναλαμβάνει να ζωντανέψει επί σκηνής. Και στον «Γαλιλαίο» του Μπρεχτ που είχε ανεβάσει στο Εθνικό Θέατρο...

πικρόγλυκη μεν διονυσιακή δε, στο Θέατρο Προσκήνιο με την βακχική μαινάδα Αγγελική Λεμονή   Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα   Χωρίς διονυσιασμό θέατρο δεν υπάρχει και χωρίς βακχική μανία που οδηγεί στην έκσταση δεν αντέχεται η καθημερινή χαρμολύπη, το διαρκές πένθος εξόδου από την Παράδεισο, η νοσταλγία επιστροφής στην Εστία μας, στη μυθική «καβαφική» Ιθάκη γίνεται αφόρητη και το υπαρξιακό μας βάρος επαχθές. Από αρχαιοτάτων...