Κι όλο λέω πως θα πάψω να γράφω
Όμως πώς να ζήσεις μόνο με ψωμί
Που καθημερινά φουρνίζεις
Στής Ύλης υψικάμινο
Ποτέ δεν αποσώνεις
Την καθημερινότητα σε
Φως να μεταβολίζεις
Δίχως στην Εστία μας όμως
Να γυρίζουμε, βόδια ζωσμένα στον
Τροχό μιας Ανάγκης ξελογιασμένης
Από τής Τύχης τα αφηνιασμένα
Άλογα που ποτέ δεν κηρύχτηκε και ποτέ
Δεν τελειώνει
Υπαρχής…
Κι όλο λες πως θα σταματήσεις να γράφεις,
Πώς να βγάλεις όμως τη μέρα
Και τη νύχτα κυρίως
Δίχως το στίχο τον επιούσιο;
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας ευγνώμων για το δώρο της ζωής και της υγείας
https://konstantinosbouras.gr
