Πότης Κατράκης, Ο κατήφορος. Θέατρο. Πολιτική σάτιρα σε δύο πράξεις και δέκα εικόνες, λεξίτυπον εκδόσεις, Αθήνα 2015, σ. 108.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Τι να πεις για έναν άνθρωπο υπερπαραγωγικό, υπερδημιουργικό, υπερεκφραστικό στους επικοινωνιακούς καιρούς μας; Κρατάω από το τυπωμένο βιογραφικό του την παράγραφο: «Έχει εκδώσει μέχρι τώρα 299 λογοτεχνικά βιβλία, από τα οποία 10 μυθιστορήματα, 10 συλλογές σε διηγήματα και νουβέλες, 20 θεατρικά έργα, 6 δοκίμια, 1 ταξιδιωτικό και 252 ποιητικές συλλογές, με πάνω από 20.000 ποιήματα και στις τρεις βασικές μορφές ποίησης (παραδοσιακή, μοντέρνα και μεταμοντέρνα). Από αυτά τα 9.000 είναι σε στίχους για τραγούδια, εκ των οποίων τα 123 έχουν μελοποιηθεί…».
Παίρνοντας στα χέρια μου και μελετώντας το πρόσφατα εκδοθέν θεατρικό του έργο μένω έκθαμβος από τη δραματική λιτότητα και τη σκηνική αποτελεσματικότητα των κειμένων του.
Ο τίτλος βέβαια είναι συμβολικός και αναφέρεται στην παρακμή, στην αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού και στην αδικία-αναξιοκρατία-αναποτελεσματικότητα, τα τρία κακά της μοίρας μας της πολιτικής, που τα πληρώνουμε πανάκριβα όλοι μας. Η Διαφθορά όμως, ως Λερναία Ύδρα φαίνεται ότι γίνεται Νέμεσις κι απαιτεί άμεση Κάθαρσιν, την εφαρμογή όλων των εψηφισμένων νόμων αλλά και του παγκοσμίου ισχύος αδηρίτου Νόμου Αιτίας-Αποτελέσματος (αυτό που αποκαλείται στην ανατολίτικη φιλοσοφία «Κάρμα»).
Οι πολιτικοί, τραγικοί Φάουστ που ζητούν να αθετήσουν τη συμφωνία τους με τον Διάβολο, αφού προηγουμένως βεβαίως απολαύσουν τα θέλγητρα της Εξουσίας που κάθε φορά – αν και βιασμένη κόρη – αναπαρθενεύεται για να υποδεχθεί τον επόμενο ρέκτη της.
Είναι εκπληκτική η ενάργεια και η διαύγεια του έμπειρου λογοτέχνη που μέσα σε λίγες γραμμές ανατέμνει το σήπον σώμα της ελληνικής κοινωνίας και το ανασυνθέτει ποιητικώς σε όζουσα πληγή του Φιλοκτήτη, σε ανανεούμενο συκώτι ενός Προμηθέα σιδηροδέσμιου από την Τύχη και την Ανάγκη (στην οποία υπακούουν ακόμα κι οι Ολύμπιοι θεοί).
Αυτό το διαλογικό δοκίμιο δείχνει καθαρό μυαλό και στοχαστική διάθεση από έναν φιλόσοφο συγγραφέα που δεν χαρίζεται σε κανέναν, αφού δεν φοβάται πια κανέναν και δεν ελπίζει τίποτα, πάρεξ να αρθρώσει τον δικό του καθαρό λόγο, την ξάστερη ανθρώπινη λαλιά, παρακαταθήκη στις γενιές που θα έρθουν και θα θελήσουν να μάθουν τις αιτίες της Κρίσεως που ακόμα τότε θα πληρώνουν.
Υπάρχει πολιτική λογοτεχνία σήμερα, υπάρχουν συγγραφείς που αναλίσκονται νυχθημερόν υπηρετώντας το Κοινό Καλό. Μόνο που υπερισχύει η φασαρία των άλλων, των πονηρών, των εμπόρων, των αντ-αλλακτών. «Όλο το σπίτι έγινε γραφεία μεσιτών, κ’ εμπόρων, κ’ Εταιρείες», όπως έγραψε ανεξίτηλα ο στοχαστής παγκόσμιος Έλληνας, Μέγας Αλεξανδρινός Κωστής Πέτρου Φωτιάδης Καβάφης. Διαβάζετε Πότη Κατράκη, όχι γιατί το χρειάζεται εκείνος, αλλά γιατί το χρειαζόμεθα εμείς, ανυπερθέτως!!!
Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
|
|
|
|
