Ο Τζαίημς Ντην και ο Παντελίδης λαϊκά είδωλα έφυγαν νωρίς με το μύθο τους να ανθεί. Ο Γιώργος Χρονάς μεταφέρει την αισθητική του περιοδικού «Οδός Πανός. Εργοτάξιον εξαιρετικών αισθημάτων» στην φιλόξενη σκηνή του Ιδρύματος Κακογιάννη και σκηνοθετεί ένα νέο ταλαντούχο πρωταγωνιστή, έναν κινηματογραφικό πρωτοεμφανιζόμενο ηθοποιό και τον …εαυτό του (έχοντας πάρει το σκηνικό βάπτισμα του πυρός ο ίδιος με τον Καβάφη στο ατμοσφαιρικό του «Ξενοδοχείο ΒΑΛΚΑΝΙΑ» που από ραδιοφωνικό έγινε θεατρική επιτυχία).
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Με ό,τι κι αν καταπιαστεί ο ποιητής Γιώργος Χρονάς γίνεται επιτυχία. Είτε πρόκειται για την πόρνη Πανωραία στη «Γυναίκα της Πάτρας» είτε για το κινηματογραφικό είδωλο του Τζαίημς Ντην, που αναβιώνει ως αναπαράσταση από λούμπεν τεχνίτη συνεργείου, που έχει ταυτιστεί τόσο με τον αμερικάνο πρωταγωνιστή που διακόπτει κάθε μέρα την βιοποριστική πτωχική του εργασία για να διηγηθεί την ιστορία του άλλου, του ξένου, που γίνεται όμως συν τω χρόνω μια περσόνα αξεδιάλυτη από το δικό του πρόσωπο. Ως καβαφικός ήρωας, ταπεινός, μόνος αλλά και απογειωμένος «στο δικό του συννεφάκι» (όπως λέει στο κείμενο η ομιλούσα φωνή), υποδύεται κάτι λαμπερό αλλά προσηνές που θα τον βγάλει από τη μιζέρια και την προσκαιρότητα της ατέλειωτης ύπαρξής του. Σα να είμαστε σε ένα συνεργείο αυτοκινήτων στο Πέραμα, εκεί που γεννήθηκε ο Γιώργος Χρονάς. Σα να παρακολουθούμε μία αλλόκοτη, παράξενη ιερουργία, αφιερωμένη εξαιρετικά στον θεό της 7ης Τέχνης. Ο Διόνυσος είναι θεός του Θεάτρου, είναι όμως και του κινηματογράφου; Μήπως χάρισε αυτό το μετερίζι στον Απόλλωνα που ταυτίζεται με το Φως; Το Φως αναζητούν οι ήρωες του Χρονά στη σκοτεινιά της ύπαρξής τους. Χωρίς να το γνωρίζουν τηλεκατευθύνονται προς το ομηρικόν Φάος ως ηλιοτρόπια. Γι’ αυτό είναι σημαντικός ποιητής ο Γιώργος Χρονάς. Γι’ αυτό τα κείμενά του αντέχουν στο χρόνο. Γι’ αυτό το λόγο ό,τι κάνει, με ό,τι καταπιάνεται είναι Καθαρή Ποίηση. Είτε ποτίζει τα μοναχικά δεντράκια είτε περιθάλπει τα άρρωστα περιστέρια.
Στην παράσταση τώρα. Το σκηνικό παριστά ένα φτωχικό συνεργείο αυτοκινήτων, με ένα ποδήλατο ανασκελωμένο, υπό επισκευήν. Ο τεχνίτης του όμως περί άλλα τυρβάζει… Θέλει ντε και καλά να διακόψει την εργασία του και να διηγηθεί την ιστορία του Τζαίημς Ντην. Εκπληκτικός πρωταγωνιστής ο Αγησίλαος Σιούνας. Το «αφεντικό» (Γιώργος Χρονάς) τον αφήνει. Ένας άλλος εργάτης (ο Αλέξανδρος Αλεξάνδρου) παρακολουθεί σχεδόν βουβά, αλλά συμμετέχοντας με κάθε ίνα του κορμιού του. Εξαίρετος πρωτοεμφανιζόμενος ηθοποιός, για νουάρ κινηματογραφικούς και θεατρικούς ρόλους, με χιούμορ, πειθαρχία και αντοχή. Νότα από Broadway η Δανάη Δημητροπούλου, χορεύτρια εκφραστική, μιλάει με όλες τις ίνες τους κορμιού της. Ένα ταλέντο που πρέπει να αναδειχθεί και να αξιοποιηθεί!!! Ατμοσφαιρικό και ρεαλιστικά ποιητικό το υποδηλωτικό σκηνικό και τα κοστούμια της Έβελυν Σιούπη. Ανατριχιαστικά τα slow-motion στο video-art δια χειρός και ματιάς Χρήστου Δήμα. Όσο για μένα, ως δραματουργός-βοηθός σκηνοθέτη συμμετέχω από την πρώτη στιγμή στο στήσιμο αυτής της παράστασης και στη διδασκαλία των ηθοποιών και νιώθω ευτυχής γι’ αυτό το δώρο που μου επεφύλαξε το Σύμπαν. Η Ποίηση είναι γίγνεσθαι, “work in progress” και δεν περιορίζεται στα τυπωμένα ποιήματα. Ποσώς. Γνωρίζω τον Γιώργο Χρονά από το 1979. Η θητεία δίπλα του είναι συγκατοίκηση σε παραθεριστικό κέντρο τού Παρνασσού, των Μουσών. Τον ευγνωμονώ γι’ αυτή τη συνοδοιπορία.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
http://www.mcf.gr/el/whats_on/?ev=_to_onoma_moi_einai_tzaiims_ntin_toi_ciorcoi_hrona
