Εκδόσεις ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ, Αθήνα Ιούλιος τού σωτηρίου έτους 2024.
Ξεκίνησε μια δειλά εικαστική-λοτοτεχνική-θεατρική-φωτογραφική-φυσιολατρική θαλασσοκεντρική, ηλιολατρική συνεργασία που εξελίχθηκε ήδη από τις απαρχές τής καραντίνας λόγω κορωνοϊού σε μια επιλεκτικά σιωπηλή απόσταση, όπου ο εκφερόμενος λόγος ήταν απλώς «η κορυφή τού παγόβουνου» σε σχέση με τα “non–dits” που διδάχτηκα στη Σορβόννη.
Αυτή η απουσία έλλογης έκφρασης, ο διαρκής διαλογισμός σε κίνηση εσωτερική ενόσω το σώμα βρίσκεται σε στάση, η παράλληλη ενατένιση τού απείρου, ο καταιγισμός εικόνων που αδυνατεί να αποκωδικοποιήσει η ίριδα και τις καταγράφει στον σκοτεινό θάλαμο τού υποσυνείδητου σε συνδυασμό με έναν κόσμο ονείρων μέσα στον οποίο βουτάμε εκόντες-άκοντες οδήγησε σε αυτή την ποιητική συνομιλία που κρατάτε πλέον στα χέρια σας, συνένοχοι, ομονοούντες αναγνώστες, επιζητώντας τη συντριβή δια της ανυψώσεως πάνω από το Ικάριον Πέλαγος των πλέον αδιαμαρτύρητων αναστεναγμών σας για το απατηλό πέταγμα τού χρόνου πάνω από χωρικά πεδία αρίφνητα, ανεξερεύνητα, αναμάρτητα, αμόλευτα από την ανθρώπινη πλεονεξία.
Η κατανάλωση τής απόλαυσης, η υπεραξία τής ηδονής, τα παπαγαλάκια στο χρηματιστήριο των ιδεολογημάτων μάς στέρησαν (εν πολλοίς) τη χαρά τής άδολης συνάντησης, της συνομιλίας, που ενδέχεται να εξελιχθεί σε διάλογο, εφ’ όσον υπάρχει ισότητα-ελευθερία-δικαιοσύνη.
Η αλληλεγγύη προϋποθέτει σεβασμό, εκτίμηση, αναγνώριση τής αξίας τού πλησίον, αποδοχή των περιστάσεων, παραδοχή των συνθηκών, εξέλιξη μέσα από τη σιωπηλή μοναξιά που μοιράζεται σε παράλληλες τροχιές μηδέποτε τεμνόμενες.
Η «παραβολή τού σπηλαίου» κατά Πλάτωνα-Σωκράτη εμπεριέχει πολλές εν δυνάμει παραλλαγές: πολλές φορές ενδέχεται να βγουν έξω, στο Φως, πλείονες των δύο, να τυφλωθούν για μια στιγμή, να εκστασιαστούν απέναντι στο θαύμα, να αποσβολωθούν, να επιστρέψουν, να αφηγηθούν, κρατώντας σφιχτά στην παλάμη τους ένα φτωχικό πετραδάκι, ένα ξερό χορταράκι, ένα αφυδατωμένο αγριολούλουδο.
Τα καλύτερα γραπτά μου τα φιλοτέχνησα πάντοτε παρουσία άλλων, με αφορμή, για/προς τους άλλους / ένεκα των άλλων / απέναντι στους άλλους…
Τώρα δεν μετανοώ που ομονόησα.
Σας παραδίδουμε ευθαρσώς (σεμνά και ταπεινά) τον καρπό αυτής τής ευτυχούς συνομιλίας.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας