μας μεταφέρει στις απαρχές του προηγουμένου αιώνα που αποδείχτηκε ταραγμένος όσο απεύχομαι να είναι ο τωρινός…

Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

 

Λόγω ηλικίας, έχω το προνόμιο να παρακολουθώ κάθε φορά που εμφανίζεται επί σκηνής και μεταμορφώνεται σε εξωτικό πουλί, ενδημικό στα θεατρικά μας πράγματα, με το συμβατικό όνομα Άννα Κοκκίνου. Τι ηθοποιάρα, τι ταλέντο, τι βάσανος, τι πρωτεϊκή δεξιότητα υποδύσεως εμψύχων και αψύχων. Σουρεαλιστικώς φουτουριστική κι αληθοφανώς ρεαλιστική (;) σα να βγήκε από μια Μηχανή του Χρόνου που την ξέβρασε εδώ στο Νησί των Βαρβάρων Λωτοφάγων μερικές χιλιάδες χρόνια πίσω από τη λαμπρή εποχή της… Η Άννα Κοκκίνου ΕΙΝΑΙ υπάρχει και φαίνεται σα να ζει μόνον επί σκηνής. Εκτός αυτής είναι ένα άχρωμο, συνηθισμένο, καθημερινό ανθρώπινο πλάσμα. Πηγαίνω κάθε φορά αθώος σαν παιδιά. Δεν διαβάζω από πριν ούτε καν τον τίτλο του έργου και τον συγγραφέα, για τον απλούστατο λόγο ότι αυτή η σκηνική θεατρική ιδιοφυία μεταγράφει, μεταπλάθει κι ανασυνθέτει ζωοποιώντας τα κείμενα. Έχεις την αίσθηση ότι κάθε εκφερόμενη φράση φέρει καταιγίδες και εκρήξεις ηφαιστείων, φουσκοδεντριές και φλοίσβους, αύρες και θύελλες, κυκλώνες και σεισμούς. Και κάθε φορά είναι σα να είναι η πρώτη, σα να είναι και η τελευταία. Νομίζεις ότι αμέσως μετά θα ξεψυχήσει αυτό το θείο πλάσμα, θα αφήσει την τελευταία του πνοή επί σκηνής, στα πόδια σου.

Το ατμοσφαιρικώς διασκευασμένο θέατρο ΣΦΕΝΔΟΝΗ με τους φωτισμούς που παρέπεμπαν στο θέατρο σκιών και στο Μαύρο Θέατρο της Πράγας, με το κλουβί του παπαγάλου και το κοστούμι-πτέρωμα τραγική συνυποδήλωση του ισόβιου εγκλεισμού-αποκλεισμού κάποιων υπάρξεων που γεννήθηκαν λες για να υπηρετούν και να λατρεύουν άλλους… συγγενείς ή μη, εραστές ή αδελφούς, γονείς ή τέκνα….

Συναρπαστική η παράσταση, που μόλις δουλευτεί παραπάνω κι απαλειφθούν κάποιες φωνητικές-ηχητικές ατέλειες και κάποια ατυχήματα στην εκφορά του πρωτότυπου λόγου, θα οδηγήσει σε ακόμα ένα ανεπανάληπτο κι εξωκοσμικό θεατρικό σύμπαν.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

INFO:

http://www.zougla.gr/politismos/8eatro-politismos/article/programa-parastaseon-anas-kokinou-ximonas-2017–aniksi-2017—8eatro-sfendoni

 

Σοφίας Τρικούπη Ο Παπαγάλλος μου (1903)

Η Άννα Κοκκίνου παρουσιάζει στο θέατρο Σφενδόνη την πρώτη θεατρική μινιατούρα βασισμένη στο σπάνιο κείμενο-αντίκα της Σοφίας Τρικούπη Ο Παπαγάλλος μου (1903) σε δραματουργική επεξεργασία του Νίκου Φλέσσα και της ίδιας.
Η Σοφία Τρικούπη ήταν κόρη του Σπυρίδωνος και της Αικατερίνης Τρικούπη, το γένος Μαυροκορδάτου και αδερφή του Χαριλάου Τρικούπη. Γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1838. Μεγάλωσε και μορφώθηκε στην αγγλική πρωτεύουσα και γαλουχήθηκε στον κύκλο της ανώτερης κοινωνικής τάξης του Λονδίνου με την οποία συναναστρεφόταν η οικογένεια της ως πρέσβης της Ελλάδας που ήταν ο πατέρας της.

Η Σοφία διέθετε ισχυρό και σπινθηροβόλο πνεύμα κι έγινε κοινωνός των ιδεών και των σκέψεων του μεγάλου αδελφού της για τον οποίον αισθανόταν θαυμασμό, αφοσίωση και λατρεία. Μετά τον θάνατο των γονιών της αφιερώθηκε στην υπηρεσία του Χαριλάου Τρικούπη.

Το σπίτι της υπήρξε κέντρο διπλωματικών, πολιτικών και κοινωνικών συγκεντρώσεων και το όνομά της έτυχε πανελληνίου φήμης. Δεν υπήρχε μέλος ηγεμονικής οικογενείας της Ευρώπης, δεν υπήρχε επίσημος ή επιφανής διερχόμενος εξ Αθηνών ο οποίος δεν επισκεπτόταν τη Σοφία Τρικούπη – είτε βρισκόταν στην αρχή ο αδελφός της είτε όχι.

Πρόκειται για μία εξαιρετική φυσιογνωμία της νεότερης Ελλάδας. Η ζωή της Σοφίας Τρικούπη, αναπόσπαστη από την ύπαρξη τού Χαριλάου Τρικούπη, έληξε ουσιαστικά με τον θάνατο του αδελφού της στις Κάννες (Μάρτιος 1896). Έκτοτε έζησε μόνη στο σπίτι της μέχρι το θάνατό της το 1916 διατηρώντας όλη τη διαύγεια της διάνοιας.

Το κείμενο Ο Παπαγάλλος μου το έγραψε η Σοφία Τρικούπη στις 26 Αυγούστου του 1903, την επομένη του θανάτου του μικρού Πουλιού – μια επίκληση της αθώας αυτής ύπαρξης – για να παρηγορηθεί. Η γλώσσα της έχει μεγάλο εκφραστικό πλούτο και οι περιγραφές της θαυμαστή δύναμη και ακρίβεια. Καταλαβαίνει κανείς αμέσως πως έχει να κάνει με μια σπάνιας καλλιέργειας Ελληνίδα.

Είναι συγκινητικό πώς ένα δημόσιο πρόσωπο όπως η Σοφία Τρικούπη ασχολούμενη με την πολιτική ζωή εκφράζει τόσο λεπτά αισθήματα για το χαμό ενός μικρού πλάσματος. Μέσα από την έκφραση αυτής της οδύνης προβάλλεται κι ένα μεγάλο μέρος της ζωής της με τον Χαρίλαο: η λατρεία της γι’ αυτόν και η θλίψη για την απώλειά του.

Ένα πρόσθετο ενδιαφέρον που παρουσιάζει η μεταφορά στη σκηνή αυτού του κειμένου σήμερα είναι οι διαφορές στο ποιόν και το ήθος των ανθρώπων της πολιτικής ζωής και μια λησμονημένη πτυχή του ελληνικού χαρακτήρα: η αισθαντικότητα.

Η παράσταση

Κείμενο: Σοφίας Τρικούπη Ο Παπαγάλλος μου (1903)
Σκηνοθεσία: Άννα Κοκκίνου
Δραματουργική επεξεργασία: Νίκος Φλέσσας, Άννα Κοκκίνου
Σκηνικά- Κοστούμια: Laurice Lotfy
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Επεξεργασία ήχων: Μηνάς Εμμανουήλ

Παίζουν: Άννα Κοκκίνου, Αμαλία Βλάχου, Θοδωρής Θεοδωρακόπουλος.

Τιμές εισιτηρίων: 15 ευρώ (κανονικό), 10 ευρώ (φοιτητικό, ανέργων)

Θέατρο Σφενδόνη: Μακρή 4, Μακρυγιάννη, Αθήνα 117 42

Τηλ ταμείου : 215 515 8968.